தெய்வ மனுஷிகள் - பிச்சாயி

இத்தொடரின் மற்ற பாகங்கள்:
வெ.நீலகண்டன்

வீரையா இருக்காரே... பெரிய கோவக்கார மனுஷன். ஆளு மோட்டாவா இருப்பாரு. முகத்துல பெரிய முறுக்கு மீசை. கண்ணு எப்பவும் செக்கச்செவேல்னு செவந்துபோய்க் கெடக்கும். பாதி டவுசரு வெளியில தெரிய வேட்டியை மடிச்சு வவுத்துக்கு மேல கட்டியிருப்பாரு.  கையக்கால வீசி நடந்தா பத்தடிக்கு யாரும் கூடப் போக முடியாது. அப்படியோர் உடல்வாகு. ஊருக்காட்டுல எந்த நல்லது கெட்டது நடந்தாலும் வீரையா இல்லாம நடக்காது. தாமதம் பொறுக்க மாட்டாரு. தப்புன்னு தெரிஞ்சா யாராயிருந்தாலும் படக்குன்னு கை நீட்டிப்புடுவாரு. அதனால, ஊருக்குள்ள எல்லாருக்கும் அவர் மேல பயம். வீரையா தலைபணிஞ்சு நிக்குற ஒரே ஆளு அந்தப் பெருமாள்தான். பெருமாள் பக்தர். திருநாமம் இல்லாம வெளிய வரவே மாட்டாரு மனுஷன். பெருமாள் மலையைக் கையெடுத்துக் கும்பிடாம சாப்பிடகூட மாட்டாரு.  

வீரையாவுக்கு ரொம்பக்காலம் கல்யாணமே ஆவலே. இந்தக் கோவக்கார மனுஷனுக்கு எவன் பொண்ணு கொடுப்பான்? ஆளு தனிமரமாத்தான் திரிஞ்சாரு. பாத்த பொண்ணுங்கள்லாம் அவரோட நடை, உடை, பாவனைகளைப் பாத்து பயந்துபோச்சுக. ஊரு, உறவெல்லாம் கைவிரிச்ச பிறகு, ‘கல்யாணமே வேண்டாம்டா பெருமாளே’ன்னு மனசைத் தேத்திக்கிட்டு வாழப் பழகிட்டாரு.

அதுக்குப் பெறவு மொரட்டுத்தனம் அதிகமாப் போச்சு. யாரைப் பாத்தாலும் கைநீள ஆரம்பிச்சிச்சு. ஒருக்கா, ஊர்த்திருவிழாவுல அருவாமேல ஏறிச் சாமியாடும்போது, பிச்சாயியை ஓரக்கண்ணால பாத்தாரு வீரையா. நாக்கைத் துருத்திக்கிட்டு இவரு ஆடுன ஆட்டத்தை மிரண்டு போய் பாத்துக்கிட்டு நின்னா பிச்சாயி. வாகாவும் வாளிப்பாவும் இருந்த பிச்சாயி அப்படியே அவர் மனசுல பதிஞ்சிட்டா. திருவிழா முடிஞ்சதும் பிச்சாயியைத் தேடி அலைஞ்சாரு. அவ, அந்தூரு மணியக்காரர் வீட்டுக்குச் சம்பந்திபுரத்துலேர்ந்து வந்த உறவுக்காரின்னு தெரிஞ்சபிறகு, அந்த வீட்டுப்பக்கமே உலாத்திக்கிட்டுத் திரிஞ்சாரு. பிச்சாயிக்கு அவரைப் பாக்க, முதல்ல பயமாத்தான் இருந்துச்சு. அவரைப் பத்தி மணியக்காரர் பொண்டாட்டி சொன்ன கதைகளையெல்லாம் கேட்டபிறகு அவரு மேல இரக்கம் வந்திருச்சு. இரக்கம் காதலாவும் மாறிப்போச்சு.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!