வரலாறு என்பது போராட்டமே! - ரொமிலா தாப்பர்

எதிர்க்குரல்

ப்போது பள்ளிக்கூடம் முடியும் எனக் காத்துக்கொண்டிருப்பார். முடிந்தவுடன் அவசரமாக வீட்டுக்கு ஓடுவார் ரொமிலா. சில நிமிடங்களில் மீண்டும் வீட்டைவிட்டு வெளியில் ஓடுவார். பிரார்த்தனைக் கூட்டம் ஆரம்பித்துவிடக் கூடாது அல்லவா? கடவுள் மீதோ, வழிபாடு மீதோ உள்ள ஆர்வம் என்பதைவிட, காந்தியைக் காண வேண்டும் என்னும் துடிப்பே ரொமிலாவுக்கு மிகுதியாக இருந்தது. தேசியவாத அலை நாடு முழுக்க ஆர்ப்பரித்துக்கொண்டிருந்த காலகட்டம் அது. புனேயில் உள்ள புனிதமேரி பள்ளியில் படித்துக்கொண்டிருந்தார் ரொமிலா. காந்தி அவ்வப்போது அடைபட்டுக் கிடந்த எரவாடா சிறையும் அதே புனேயில் தான் இருந்தது. சிறை புகாத நேரங்களில் காந்தி, கூட்டங்கள் நடத்துவது வாடிக்கை.

ரொமிலாவின் தந்தை தயா ராம் தாப்பர், காந்திக்கோ, இந்திய விடுதலைக்கோ எதிரானவர் அல்லர் என்றாலும், தன் மகள் வெளிப்படையாக `காந்தி, காந்தி' எனத் திரிந்துகொண்டிருந்தது அவருக்கு அச்சத்தை ஏற்படுத்தியது. `நான் பிரிட்டிஷ் அரசின் ராணுவ மருத்துவராகப் பணியாற்றிக்கொண்டிருக்கும்போது என் மகள் அரசை எதிர்க்கும் ஒரு தலைவரின் நிகழ்ச்சிகளில் கலந்து கொள்வதை மற்றவர்கள் எப்படி எடுத்துக் கொள்வார்கள்?' அதேநேரம், `இனி காந்தியைப் பார்க்கப்போகாதே!' எனக் கட்டளையிடவும் அவருக்குத் தயக்கம். எனவே, நிதானமாகவும் நட்பாகவும் உரையாடிப் பார்த்தார்.

``காந்தி நல்லவர்தான். நீயும் நல்ல பெண்தான். ஆனால், பிரிட்டிஷ் அரசுக்கு அவர் விரோதி அல்லவா? உன்னை யாராவது அடையாளம் கண்டு புகார் கொடுத்துவிட்டால் என்னவாகும் என யோசித்தாயா?''

``பயப்படாதீர்கள் அப்பா. எனக்கு ஒன்றும் ஆகாது'' என்றார் ரொமிலா.

``உனக்கு ஒன்றும் ஆகாது என்று எனக்கும் தெரியும். நான் கவலைப்படுவது என்னைப் பற்றி'' என்றார் அப்பா.

ரொமிலா அப்பாவை ஒருமுறை ஏற இறங்கப் பார்த்துவிட்டுச் சிரித்தார். ``இவ்வளவு பெரிய ஆள், உங்களை யார் என்ன செய்துவிட முடியும்? சும்மா பயப்படாதீர்கள் அப்பா!''

அன்றைய தினம் ரொமிலாவுக்கு இன்னொரு முக்கியமான பணியும் இருந்தது. கிளம்புவதற்குள் மறக்காமல் காந்தியிடம் கையெழுத்து வாங்கிவிட வேண்டும். `இதோ பார் காந்திஜியின் கையெழுத்து' என்று நாளை பள்ளியில் சென்று தோழிகளிடம் பெருமைப்பட்டுக்கொள்ள வேண்டும்.ஆனால், ஐந்து ரூபாய் கொடுத்தால்தான் காந்தியை நெருங்க முடியும். ஐந்து ரூபாய் என்பது அப்போது பெரிய தொகை. எப்படியோ அப்பாவை நச்சரித்து வாங்கி வந்துவிட்டார் ரொமிலா. இதோ அடுத்து அவர் முறை. பணத்தைச் செலுத்திவிட்டு ஆல்பத்தை எடுத்து காந்தியிடம் நீட்டினார் ரொமிலா. அவரை ஒருமுறை குனிந்து பார்த்துவிட்டுக் கையொப்பம் இட்டுக் கொடுத்தார் காந்தி. ``ஆ, சாதித்துவிட்டேன்'' என்று வெற்றிப் புன்னகையோடு ரொமிலா திரும்பி நடக்கத் தொடங்கியபோது, காந்தி ரொமிலாவின் குர்தாவைப் பிடித்து நிறுத்தினார்.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick