Published:Updated:

அரசியல்வாதிகள் நினைத்தால் நடக்கும் !

ஆர்.சீனிவாசன்

பிரீமியம் ஸ்டோரி

 பொருளாதாரச் சீர்திருத்தங்கள்:

##~##

தற்போதைய நிலையில் அடிக்கடி நாம் கேட்கும் வார்த்தை சீர்திருத்தம். சந்தையின் சூழ்நிலைகளை தீர்மானிப்பதாகட்டும், அரசியல் சூழ்நிலைகளை தீர்மானிப்பதாகட்டும், சீர்திருத்தங்கள்தான் முக்கியமான காரணமாக இருக்கிறது. இந்த சீர்திருத்தங்கள் நம் நாட்டுப் பொருளாதாரத்தில் என்னென்ன மாற்றங்களைக் கொண்டு வந்திருக்கின்றன? மற்ற நாடுகளில் என்னென்ன சீர்திருத்தங்கள் நடந்திருக்கின்றன? இன்னும் என்னென்ன சீர்திருத்தங்களை நாம் கொண்டுவர வேண்டும் என்பதை எல்லாம் பார்ப்போம்.

சீர்திருத்தங்கள் என்றவுடன் அரசை பின்னுக்குத் தள்ளி சந்தையை மையப்படுத்திய 1991-ம் ஆண்டு நினைவுக்கு வரும். ஆனால், பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டிலேயே சந்தையை பின்னுக்குத் தள்ளி அரசை முன்னிறுத்தியதும் சீர்திருத்தம்தான். பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக் காலத்தில்  பொருளாதாரத்துக்கும் அரசுக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை என்கிற கொள்கை (Laissez-faire) இருந்தது. அதனால் இந்தியா மிகக் குறைந்த வளர்ச்சியே கண்டது.

அரசியல்வாதிகள் நினைத்தால் நடக்கும் !

ஆனால், நம் நாடு சுதந்திரம் அடைந்தபின் அதன் பொருளாதாரக் கொள்கைகள் எப்படிப்பட்டதாக இருக்க வேண்டும் என ஜவஹர்லால் நேரு உள்ளிட்ட தலைவர்கள் சுதந்திரம் பெறுவதற்கு முன்பே முடிவு செய்திருந்தனர். இதற்கு சோவியத் யூனியனின் ஐந்தாண்டு கொள்கைகள் வெற்றி பெற்றதும், இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு அரசு நேரடியாக பொருளாதார நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட வேண்டும் என்கிற கெய்ன்ஸ் (Keynes) கொள்கை ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டதும் ஒரு காரணமாக இருக்கலாம்.

சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு வளர்ச்சிக்குத் தேவையான முதலீடுகளை அரசே செய்ய வேண்டும் என்று நினைத்தது. அரசே தொழிற்சாலைகள் அமைக்கும்பட்சத்தில் போட்டியைக் குறைக்க நினைத்தது. அதனால் இறக்குமதிக்குத் தடை விதிக்கப்பட்டது. புதிய தொழிற்சாலைகளை அமைக்கும் விதிமுறைகளை கடுமை ஆக்கியது.  வரி விகிதங்கள் அதிகமாக இருந்தால் வரி வசூல் உயரும் என்று நினைத்தது. என்றாலும், நம் பொருளாதார வளர்ச்சி 3 சதவிகிதம் என்கிற அளவில்தான் இருந்தது.

அரசியல்வாதிகள் நினைத்தால் நடக்கும் !

இது நடந்தது 1950-களில். 1960-ம் ஆண்டுக்குப்பிறகு அணுசக்தி, மின்சாரம், தொலைதொடர்பு, ரயில் போக்குவரத்து, பசுமைப் புரட்சி போன்றவற்றில் கவனத்தைச் செலுத்தினாலும், அனைவருக்கும் கல்வி, சுகாதாரம், வறுமை ஒழிப்பு, உணவு உற்பத்தியில் தன்னிறைவு போன்றவற்றை நம்மால் அடைய முடியவில்லை. அதனால் 1970-களில் நேரடியான கிராம முன்னேற்றம், வேலைவாய்ப்பு, வறுமை ஒழிப்பு போன்ற வற்றிற்கான திட்டங்களை இந்தியா செயல்படுத்தத் துவங்கியது. இந்த வேலைகள் 1980 வரை நடந்தது. இந்த சமயத்தில் சுமார் 4 சதவிகித வளர்ச்சியை நாம் அடைந்திருந்தாலும் மற்ற உலக நாடுகள் நம்மைவிட வேகமாக வளர்ந்தன.

1940-களில் இந்தியாவின் நிலைமையிலே இருந்த சீனா, ஜெர்மனி, ஜப்பான்

1970-களில் நம்மைவிட பல மடங்கு வேகமாக முன்னேறின. கல்வி, சுகாதாரம், விவசாயம், உணவு போன்றவற்றில் ஓரளவு வளர்ச்சி கண்ட சீனா, 1979-ல் புதிய பொருளாதாரக் கொள்கைகளை கொண்டுவந்ததால் மிக வேகமாக முன்னேறியது. பொருளாதார வளர்ச்சி விஷயத்தில் சீனா நினைத்ததைச் செய்ய முடிந்ததற்கு காரணம், அதன் ஒற்றைக் கட்சி சர்வாதிகார ஆட்சி முறைதான்.  

ஜப்பான், ஜெர்மனி வளர்ந்த கதை வேறு. முதலாவது, அங்கு மக்கள் தொகை குறைவு. இயற்கை வளங்கள் இல்லை என்றாலும், தொழில்நுட்பக் கல்வி, தொழில்முனையும் எண்ணம், தகுதி வாய்ந்த பணியாளர்கள், புதிய கண்டுபிடிப்புகள் போன்றவற்றின் காரணமாக இந்நாடுகள் வளர்ச்சி அடைந்தன.  

1980-களில் இந்தியாவில் என்ன நடந்தது? அதிகமாக விதிக்கப்பட்டு வந்த வரியைக் குறைத்தது. அரசு நிறுவனங்களுக்குச் சாதகமாக தனியார் தொழிற்சாலைகளுக்குத் தேவையான மூலப்பொருட்களை இறக்குமதி செய்ய நிறைய விதிமுறைகள் இருந்தன. கச்சா எண்ணெய், உணவுப்பொருட்கள் உள்ளிட்ட அத்தியாவசிய தேவைகளை நாம் இறக்குமதி செய்து வந்தோம். அதே சமயத்தில் நம்மிடம் ஏற்றுமதி செய்ய எந்த பொருளும் இல்லை. இதனால் இந்தியாவின் வர்த்தகப் பற்றாக்குறை அதிகரித்தது.

மேலும், அரசு அதிகாரிகள், அரசியல்வாதிகள் தலையீடு இருப்பதினால் அரசு நிறுவனங் களின் செயல்பாடு திருப்தியாக இல்லை. இதனால் உற்பத்திச் செலவு அதிகமாக இருந்தது. 1991-ல் இரண்டு வாரங்களுக்குத் தேவையான அந்நியச் செலாவணி மட்டுமே கையில் இருந்தது. ஏற்கெனவே வெளிநாடுகளில் வாங்கி இருக்கும் கடன்களை அடைக்க, நமது பொருளாதார நிலைத்தன்மையை உலகுக்குக் காட்ட பல சீர்திருத்தங்களை செய்யவேண்டிய கட்டாயத்துக்குத் தள்ளப்பட்டது இந்தியா.

இறக்குமதியைக் குறைப்பதற்காகவும், ஏற்றுமதிக்கு சலுகை தருவதற்காகவும் இந்திய ரூபாயின் மதிப்பை சுமார்

20 சதவிகிதம் வரை குறைத்தார் அன்றைய நிதி அமைச்சர் மன்மோகன் சிங். இதன் தொடர்ச்சியாக, வரிவிகிதங்களைக் குறைத்து, வரி செலுத்தும் முறைகளை எளிமைப்படுத்தி வாட் போன்ற புதிய வரி முறைகளை கொண்டு வரி வருமானத்தை அதிகப்படுத்த அரசு முனைந்தது. தொழிற்துறைகள் மீதான விதிமுறைகள் தளர்த்தப்பட்டது. லைசென்ஸ், எம்.ஆர்.டி.பி.எஃப், இ.ஆர்.ஏ. போன்ற சட்டங்கள் முழுமையாக நீக்கப்பட்டன. இறக்குமதிக்கு லைசென்ஸ் முறை நீக்கப்பட்டு இறக்குமதி வரியும் குறைக்கப்பட்டது.

அரசியல்வாதிகள் நினைத்தால் நடக்கும் !

நேரடி அந்நிய முதலீடு ஊக்குவிக்கப்பட்டது. பொதுத்துறை பங்குகள் விற்கப்பட்டு, தனியார் துறைகளும் ஊக்குவிக்கப்பட்டன. அதேசமயத்தில், சிறு முதலீட்டாளர்கள் நலன்களை பாதுகாக்கும் வகையில் செபி உருவாக்கப்பட்டது. பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு அடிப்படையான வங்கித் துறையிலும் சீர்திருத்தங்கள் மூலம் தனியார் மற்றும் வெளிநாட்டு வங்கிகளும் ஊக்குவிக்கப்பட்டன. இவை அனைத்தும் 7 சதவிகித பொருளாதார வளர்ச்சியை சாத்தியப்படுத்தின.

ஆனால், வறுமை ஒழிப்பு, வேலையின்மை, கல்வி, சுகாதாரம் போன்றவற்றில் 1991-ம் ஆண்டுக்குப் பிறகு எந்த பெரிய முன்னேற்றமும் நடக்கவில்லை. இதுகுறித்து விமர்சனம் எழுந்தபோது, Reforms with human face என்ற புதிய  திட்டத்தை நரசிம்மராவ் 1995-ல் கொண்டு வந்தார். ஆனால், அடுத்தாண்டு நடந்த தேர்தலில் காங்கிரஸ் தோல்வி அடைந்தது. அதன்பிறகு பி.ஜே.பி. ஆட்சி தொடங்கும் வரை நிலையற்ற அரசு இருந்தது. வாட் வரி முழுமையாக்கப்பட்டது. அரசு ஊழியர்களின் பென்ஷன் திட்டம் மாற்றப்பட்டது. 2000-ம் ஆண்டுவாக்கில் ஐ.ஆர்.டி.ஏ., சி.சி.ஐ., டிராய் உள்ளிட்ட ஒழுங்குமுறை ஆணையங்கள் அமைக்கப்பட்டது.

நம் நாட்டில் இரண்டாம் தலைமுறை சீர்திருத்தங்கள் பற்றி 1999-லேயே பல அறிஞர்கள் பேசினார்கள். அந்த சீர்திருத்தங்களை நடைமுறைப்படுத்தியிருந்தால் இந்தியா இரட்டை இலக்க வளர்ச்சி அடைந்திருக்கும் என்பது ஒரு சில அறிஞர்களின் கருத்து.

2004-ம் ஆண்டு இந்தியா ஒளிர்கிறது என்ற கோஷத்துடன் தேர்தலை சந்தித்த பா.ஜ.க. தோற்றது.

2004-ம் ஆண்டு முதல் 2008-ம் ஆண்டு வரை உலகப் பொருளாதார வளர்ச்சியின் காரணமாக இந்தியாவும் வளர்ந்தது. இந்த சமயத்தில், சீர்திருத்தம் என்ற வார்த்தையே தேவையற்றதாக இருந்தது. ஆனால், 2008-ம் ஆண்டு சர்வதேச பொருளாதார நெருக்கடி வந்தபிறகு பொருளாதார வளர்ச்சியை அதிகரிக்க வரிகளைக் குறைத்து, பொதுச் செலவுகளை அதிகரித்தது.

தற்போதைய நிலை:

ரூபாய் மதிப்பு சரிவு, பணவீக்கம், பொருளாதாரப் பின்னடைவு, வேலையின்மை, ஏற்றுமதி குறைவு, அதிக இறக்குமதி, அதிகரிக்கும் வட்டிவிகிதம், குறைந்துவரும் முதலீடு என பொருளாதாரம் பல முனைகளிலிருந்தும் பிரச்னைகளை சந்தித்து வருகிறது. இந்த பிரச்னைகளிலிருந்து தப்பிக்க இப்போது சில சீர்திருத்தங்களை செய்திருக்கிறது மத்திய அரசு. ஆனால், இன்னும் பல சீர்திருத்தங்களை செய்ய வேண்டும். (பார்க்க பெட்டி செய்தி).

வளர்ந்த நாடுகளைப் பார்த்தால், அடிப்படைக் கல்வி, சுகாதாரம், உள்நாட்டுத் தொழில் வளர்ச்சி, தொழில்முனைவு, உழைப்பு இவற்றை வைத்துக்கொண்டு மட்டுமே நீண்ட கால வளர்ச்சியை அடைந்திருக்கிறார்கள். ஆனால், நம் நாட்டில் சந்தையும் அரசும் சரியாகச் செயல்படாமல் போனதே நமது அனைத்துப் பிரச்னைகளுக்கும் அடிப்படைக் காரணம். சீரமைப்புகள் மூலம், சந்தையின் செயல்பாட்டினை உயர்த்தி, உற்பத்தியைப் பெருக்கி, அரசின் மூலம் வருமானப் பகிர்வு ஏற்படும் என்ற ஆவலுடன் மீண்டும் அரசை நோக்கியே நம் கண்கள் இருக்கின்றன.

ஆனால், அரசாங்கம் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதைப் பொருளாதார நிபுணர்கள் முடிவு செய்ய முடியாது.  அரசியல்வாதிகள்தான் அதை முடிவு செய்வார்கள். அரசியல்வாதிகள் நினைத்தால் எதுவும் நடக்கும். உலகின் பல நாடுகளில் அப்படித்தான் நடந்திருக்கிறது. பார்ப்போம், நம் அரசியல்வாதிகள் என்ன செய்யப் போகிறார்கள் என்று!

என்ன செய்ய வேண்டும்?

 1. டி.டி.சி. (நேரடி வரி விதிப்பு) ஜி.எஸ்.டி. ஆகிய இரண்டு வரிவிதிப்பு முறைகளை உடனடியாக அமல்படுத்தி வரி வருமானத்தை அதிகரிக்கவேண்டும்.

2. இயற்கை வளங்களை சந்தைப்படுத்தப் புதிய அணுகுமுறைகளை உருவாக்கவேண்டும். மற்ற பல நாடுகளில் இயற்கை வளங்களை நிர்ணயம் செய்ய வழிமுறை இருக்கிறது.

3. அனைத்து ஒழுங்குமுறை ஆணையங்களும் தன்னாட்சியுடன் சிறப்பாகச் செயல்பட வழி வகுக்க வேண்டும்

4. விவசாய உற்பத்தி பெருகுவதற்கு விஞ்ஞான ஆராய்ச்சிகளை ஊக்கப்படுத்த வேண்டும். கொள்முதல் விலைகள் சரியாக நிர்ணயம் செய்யப்பட வேண்டும்.

5. அரசின் சேவை மக்களுக்குப் போய்ச் சேருகிற மாதிரி உறுதியான சட்டம் இயற்றப்படவேண்டும்

6. உணவுப் பாதுகாப்பு சட்டம் இயற்றப்பட்டு மக்களின் அடிப்படை தேவைகள் பூர்த்தி செய்யப்படவேண்டும்

7. தொழிலாளர்கள் சட்டம் திருத்தப்படும்போது, அவர்களுக்கான சமூகப் பாதுகாப்பு உறுதி செய்யப்படவேண்டும்

8. நிதி நிறுவனங்களை பல அமைப்புகள் (ஆர்.பி.ஐ., செபி, ஐ.ஆர்.டி.ஏ.) ஒழுங்குபடுத்துகின்றன. இவை அனைத்தும் இணைந்து செயல்பட புதிய ஒழுங்குமுறை அமைப்பு தேவை.

9. அந்நிய செலாவணி மற்றும் பணக் கொள்கையில் ரிசர்வ் வங்கி தன்னிச்சையுடன் செயல்பட வேண்டும். இதில் அரசின் தலையீடு கூடாது.

10. மாநில அரசுகள், உள்ளாட்சி அமைப்புகள், மத்திய அரசு இவை மூன்றும் இணைந்து ஒருங்கிணைந்த அமைப்பை உருவாக்கி, நீண்டகால சீர்திருத்தங்கள் விவாதிக்கப்பட்டு செயல்படுத்தப்பட வேண்டும்.

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism
அடுத்த கட்டுரைக்கு