Published:Updated:

செக்டார் அனாலிசிஸ்!

ரிசர்ச்

செக்டார் அனாலிசிஸ்!
##~##
ண்பர் ஒருவர் இருக்கிறார்; அவரிடம் ஆயிரம் ரூபாய் கையில் இருந்தால்கூட அதை பலவிதமாகப் பிரித்து வைப்பார். காபி, பஸ் செலவு போன்ற அன்றாடத் தேவைக்கு ஒரு சிறிய தொகையை பையிலேயே வைத்திருப்பார்.

எதிர்பாராத அவசரத் தேவைகளுக்கு என வீட்டில் அலமாரியில் கொஞ்சம் ரொக்கமாகவும் அதையும் மீறிய அவசரத் தேவைக்குப் பயன்படலாமென கொஞ்சம் தங்கமாகவும் வைத்திருப்பார். யார் தயவையும் எதிர்பார்க்காத மானஸ்தர் அவர். இதெல்லாம் போக மீத சேமிப்பை வங்கியில் வைத்திருப்பார்.

வங்கிகளும் பெரும் மானஸ்தர்கள். வங்கிகளின் தொழிலே பணத்தையும் நல்ல பெயரையும் நம்பித்தான். பணம் போட்ட வாடிக்கையாளர் கேட்கும்போதெல்லாம் பணத்தைத் திருப்பித் தரும் வசதி வேண்டும். இல்லையேல் நற்பெயரில் இடி விழும். எனவே, ஒவ்வொரு வங்கியும் ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு பணத்தைக் கையிருப்பாக வைத்திருக்க வேண்டும் என ரிசர்வ் வங்கி வலியுறுத்தி வருகிறது. அவை: 1. சி.ஆர்.ஆர்., 2. எஸ்.எல்.ஆர்.

சி.ஆர்.ஆர். ( CRR – Cash Reserve Ratio):

ஒவ்வொரு வங்கியும் எப்போதும் வைத்திருக்க வேண்டிய குறைந்தபட்ச ரொக்கக் கையிருப்பு சதவிகிதம் இது. அடிப்படையில் சி.ஆர்.ஆர்.-ன் முக்கிய நோக்கங் களுள் ஒன்று, வாடிக்கை யாளர்கள் அன்றாடம் வங்கி களில் ரொக்கமாகப் பணம் எடுப்பதில் எந்தவிதமான பாதிப் பும் வராமல் செயல்படுவதும் தான்.

மத்திய ரிசர்வ் வங்கி 1934-ம் வருட சட்டப்படி, ஒவ்வொரு வங்கியும் பொதுமக்களிடமிருந்து வாங்கும் டெபாசிட் உள்ளிட்ட கொடுக்கப்பட வேண்டிய மொத்தத் தொகையான என்.டி.டி.எல்.லில் குறைந்தபட்சம் சராசரியாக 3 சதவிகிதமாவது மத்திய ரிசர்வ் வங்கியில் இருக்கும் தங்களது கரன்ட் அக்கவுன்ட் வசம் ஒப்படைத்து வைக்க வேண்டும். அது என்ன என்.டி.டி.எல். என்று கேட்கிறீர்களா?

'நெட் டிமாண்ட் அண்டு டைம் லையபிலிட்டி’ என்பதன் சுருக்கம்தான் என்.டி.டி.எல். அதாவது, வாடிக்கையாளர்கள் எப்போது கேட்டாலும் உடனடியாகத் திருப்பிக் கொடுக்கவேண்டிய, கரன்ட் அக்கவுன்ட், சேவிங்ஸ் அக்கவுன்டில் இருக்கும் பேலன்ஸ் தொகை போன்றவை 'டிமாண்ட் லையபிலிட்டி’. ஒரு குறிப்பிட்ட காலக்கெடுவிற்குப்பின் திருப்பித் தரவேண்டிய வைப்புத்தொகையான ஃபிக்ஸட் டெபாசிட்கள் 'டைம் லையபிலிட்டி’. இவை இரண்டும் சேர்ந்ததுதான் என்.டி.டி.எல்.

2006-ம் ஆண்டு முதல் இந்த குறைந்தபட்சம் 3% என்பது நீக்கப்பட்டது. (உச்சபட்சம் 20 சதவிகிதமும் நீக்கப்பட்டது). பொருளாதாரத்தின் தேவைக்கு ஏற்ப பணப்புழக்கத்தையும் வட்டி விகிதங்களையும் கட்டுப்படுத்த, அதிகரிக்கவோ குறைக்கவோ இதைப் பயன்படுத்துகிறது ரிசர்வ் வங்கி.

வட்டி விகிதம் அதிகரித்து பணத்தட்டுப்பாடு ஏற்படும் காலங்களில் சி.ஆர்.ஆர்.-யை குறைத்தும், பணப்புழக்கம் அதிகமாகிப் பணவீக்கத்துக்கு வழிவகுக்கும்போது சி.ஆர்.ஆர்.யை அதிகரித்தும் இதை நடைமுறைப்படுத்தும்.

இப்போதைய சி.ஆர்.ஆர்.: 4.25%. ஆனால், 1990-92-ல் இது உச்சபட்சமாக 15%; எனினும், 1974-ல் குறைந்தபட்சமாக 4.00 சதவிகிதமாக இருந்தது. ஒரு வங்கியின் லாப நஷ்டத்தை சி.ஆர்.ஆர். மாற்றம் எப்படி பாதிக்கும்?

உதாரணமாக, ஒரு வங்கியின் மொத்த டெபாசிட் ரூ.100 அதிகரிக்கிறது என வைத்துக் கொள்வோம். இப்போதைய சி.ஆர்.ஆர். 4.25% என்பதால், அதிலிருந்து ரூ.4.25-யை மத்திய ரிசர்வ் வங்கி வசம் ஒப்படைக்கும். இப்போது மீதமிருக்கும் ரூ.95.75-யை மட்டுமே வெளியில் கடன் தரும். வங்கிக்கு வரும் வட்டி வருவாயும் அதற்குத்தக்க குறையுமல்லவா?

ஒரு சிறிய மாற்றம் இருந்தால்கூட, சந்தையில் இதன் தாக்கம் மிக அதிகம் இருக்கும்; அதை சி.ஆர்.ஆர்.-ன் மல்டிப்ளிசிட்டி எஃபெக்ட் என்பார்கள்.

செக்டார் அனாலிசிஸ்!

மத்திய ரிசர்வ் வங்கி சி.ஆர்.ஆர்.யை அதிகரித்தால்: 10% அளவில் சி.ஆர்.ஆர். இருக்கு மானால், மீதம் ரூ.90-யை வங்கிகள் கடன் கொடுக்கலாம். அப்படிக் கடன் வாங்குபவர் மூலமாக அப்பணம் மீண்டும் வேறொரு வங்கியில் போடப்படும். அவ்வங்கி அதில் 10% ஆன ரூ.9-யை சி.ஆர்.ஆர்.ஆக வைத்துக்கொண்டு மீதம் ரூ.81-யைக் கடன் கொடுக்கும். அதை வாங்குபவர் அவரது வங்கியில் போடும்போது மீண்டும் 10% சி.ஆர்.ஆர். என இப்படியே போகும். ஆக, முதலில் போடப்பட்ட ரூ.100, கிட்டத்தட்ட 10 மடங்கு பெருகி ரூ.1,000 வரை சந்தையில் புழக்கத்தை அதிகரிக்கும்.

மத்திய ரிசர்வ் வங்கி சி.ஆர்.ஆர்.-யைக் குறைத்தால்: 5 % அளவில் சி.ஆர்.ஆர். இருக்கு மானால், மீதம் ரூ.95-யை வங்கிகள் வெளியில் கடன் கொடுக்கும். கடன் வாங்குபவர் மூலமாக வேறொரு வங்கிக்கு அப்பணம் போய்ச் சேரும்போது அதில் 5 சதவிகிதமான ரூ.4.75-யை சி.ஆர்.ஆர்.ஆகப் பிடித்துக்கொண்டு மீதம் ரூ.90.25-யை மட்டும் கடனாகக் கொடுக்கும். இப்படியே சுழற்சியில் போனால், முதலில் போட்ட ரூ.100 மட்டுமே பல்கிப்பெருகி பல மடங்காக (கிட்டத்தட்ட 20 மடங்காக) ரூ.2,000 வரை சந்தையில் சுற்றத் துவங்கி பணப்புழக்கத்தை மேலும் அதிவேகமாக அதிகரிக்கும்.

எஸ்.எல்.ஆர். (SLR – Statutory Liquidity Ratio):

ஒவ்வொரு வங்கியும் திரட்டும் டெபாசிட்களில் குறைந்தபட்சம் ரொக்கமாக ரிசர்வ் வங்கி வசம் வைத்திருக்க வேண்டியது சி.ஆர்.ஆர். அப்படியானால் மீதப் பணம் முழுவதையும் வெளியில் கடன் தரமுடியுமா? இல்லை. மேலும் ஒரு குறிப்பிட்ட சதவிகிதப் பணத்தைக் குறிப்பிட்ட சில முதலீடுகளில் போட்டிருக்க வேண்டும் என்பது விதி. அதனை பாதுகாப்பான மத்திய அரசின் கடன் பத்திரங்கள், தங்கம் உள்ளிட்ட சுலபமாக விற்றுக் காசாக்ககூடிய வகையில் உள்ள தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட / அனுமதிக்கப்பட்ட சில முதலீடுகளில் பணத்தை முதலீடு செய்திருக்க வேண்டும்.

தினசரி கணக்கிட்டு சமன் செய்யவேண்டிய விஷயம் இது. இல்லையேல் ரிசர்வ் வங்கியிடம் அபராதம் கட்ட வேண்டும். ரிசர்வ் வங்கி என்ன செய்யும்?

நாட்டின் பணப்புழக்கத்தைப் பெரிய அளவில் பாதிக்காமல், அதேசமயம், வங்கிகளின் கடன் கொடுக்கும் திறனைக் குறைக்கவோ கூட்டவோ ரிசர்வ் வங்கி இந்த ஆயுதத்தைப் பயன்படுத்தும். ரிசர்வ் வங்கி எஸ்.எல்.ஆர்.-யை அதிகரித்தால், குறிப்பிட்ட முதலீடுகளில் போட வேண்டிய தொகை அதிகரிப்பதால் கடன் தரும் அளவு குறையும். மாறாக, ரிசர்வ் வங்கி

எஸ்.எல்.ஆர்.-யைக் குறைத்தால் குறிப்பிட்ட முதலீடுகளில் போடவேண்டிய தொகையும் குறைந்து வெளியில் கடன் தரும் தொகை அதிகரிக்கும். அதன் மூலமாக வட்டி விகிதத்தையும் மறைமுகமாக கட்டுப்படுத்தலாம்.

எஸ்.எல்.ஆர். மாற்றம் எப்படி வங்கிகளின் செயல்பாட்டைப் பாதிக்கும்? கிட்டத்தட்ட சி.ஆர்.ஆர்.போலதான் இதுவும்.

ரிசர்வ் வங்கி எஸ்.எல்.ஆர்.யை அதிகரித்தால்: கடன் தரும் தொகை குறைவதால் வங்கிகளின் லாபமும் குறையும்.

ரிசர்வ் வங்கி எஸ்.எல்.ஆர்.யைக் குறைத்தால்: கடன் தரும் தொகை அதிகரித்து, வங்கிகளின் வட்டி வருவாயும் லாபமும் அதிகரிக்கும்.

இப்போதைய எஸ்.எல்.ஆர்.: 23%; கடந்த 50 ஆண்டுகளில் இதுவே குறைவு.  

சி.டி.ஆர். (CDR - Credit to Deposit Ratio):

ஒரு வங்கி வசூல் செய்யும் டெபாசிட்களில் எவ்வளவு சதவிகிதத்தைக் கடனாகத் தருகிறது என்பதைக் குறிக்கிறது. டெபாசிட்களுக்கு வட்டி தர வேண்டுமென்றால் அவற்றை லாபகரமாக முதலீடு செய்ய வேண்டும்தானே? அப்படிச் செய்கின்றனவா வங்கிகள் என்பதைக் கண்டறிய உதவுவது இந்த அளவுகோல்.

இது மிகக் குறைவாக இருப்பின், வங்கிகள் வசூல் செய்யும் டெபாசிட்களை முறையாகப் பயன்படுத்தி லாபம் ஈட்டவில்லை எனக் கொள்ளலாம். மிக அதிகமாக இருப்பின், கையிருப்பை மீறிக் கடன் கொடுக்கிறார்களோ என்ற அச்சம் ஏற்படலாம்.

மத்திய ரிசர்வ் வங்கியின் புள்ளிவிவரப்படி மார்ச் மாதம் முடிந்த காலாண்டில், இந்திய வங்கிகளின் கிரெடிட் - டெபாசிட் ரேஷியோ 78.1%. இவற்றில் வெளிநாட்டு வங்கிகள் 85%-க்கு மேலும், பாரத ஸ்டேட் வங்கி மற்றும் அதன் குழும வங்கிகளின் விஷயத்தில் 80 சதவிகிதத்துக்கு மேல் இருந்தது.  

இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை, வங்கிகளுக்கு இது மிக அதிகம் என சொல்லலாம். ஏனெனில், அவர்கள் திரட்டும் டெபாசிட்களில் 4.25% சி.ஆர்.ஆர்.ஆகவும், மேலும் 23%

எஸ்.எல்.ஆர்.-ஆகவும் ஒதுக்கவேண்டி இருப்பதால், (100 – 4.25 – 23 = 72.75) மீதம் 72.75% மட்டுமே கடன் கொடுக்க கைவசம் மீதமிருக்கும் தொகை. இதைவிட அதிகமாகக் கடன் கொடுப்பது என்பது வங்கிகள் மீது தேவையற்ற பளுவையும் பாதுகாப்பின்மையையும் ஏற்படுத்தலாம்.

இதற்கு மாறாக, ஒருவேளை கிரெடிட் டெபாசிட் ரேஷியோ 50 % மட்டுமே இருப்பதாக வைத்துக்கொண்டால், அவ்வங்கி தான் திரட்டும் முதலீட்டை முறையாக முதலீடு செய்யவில்லை என்றுதானே அர்த்தம்?  

என்.பி.ஏ. (NPA - Non Performing Assets):

வருவாய் ஈட்டாதச் சொத்துக்கள் அல்லது வாராக்கடன்கள்தான் இவை. ஒரு குறிப்பிட்ட நியாயமான காலக்கெடுவிற்குப் பின்னரும்கூட ஒரு கடன் மீதான வட்டி வசூலாகவில்லை என்றாலோ அல்லது இன்ஸ்டால்மென்ட் கொடுக்கப்படவில்லை என்றாலோ அது வாராக்கடனாக தரம் குறைக்கப்படும். இப்போதைக்கு இது 90 நாட்கள். 90 நாட்களுக்கு மேல் ஒரு கடன் மீதான வட்டி வங்கியில் கட்டப்படாவிட்டால் அது வாராக்கடன்; 1997-ல்

15 சதவிகிதமாக இருந்த இந்திய வங்கிகளின் வாராக்கடன் சதவிகிதம் தாண்டி புதிய உச்சத்தைத் தொட்டது. 2008-ம் ஆண்டு மிகக் குறைந்து 2.5%-க்குக் கீழ் கட்டுக்குள் வந்தது. கிங்ஃபிஷர் போன்ற விஷயங்களால், இப்போது மீண்டும் தலைதூக்க ஆரம்பித் திருக்கிறது இந்த வாராக்கடன் பிரச்னை.

வாராக்கடன்களுக்கான மூலகாரணங்கள், தொழிற்துறை தேக்கநிலையை அடைவது அல்லது வளர்ச்சி குன்றுவது; வட்டி விகிதம் அதிகமாக இருப்பது; நிர்வாகத் திறமையின்மை; திட்டமிட்டு ஏமாற்றுதல் என்று சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்.

வாராக்கடன் அதிகரிப்பதால், வருவாய் குறையும்; லாபம் குறைந்து நஷ்டமும் ஏற்படலாம். வங்கிகளின் கடன் கொடுக்கும் திறனை மேலும் பாதிக்கும். நஷ்டத்தை ஈடு செய்ய இவ்வங்கிகள், மேலும் புதிய முதலீட்டைக் கொண்டுவர வேண்டியிருக்கலாம். மொத்த வாராக்கடன்களில் வசூலான சில தொகைகளையும் வேறு சில தொகைகளையும் கழித்தால் கிடைப்பது நிகர வாராக்கடன்கள். வாராக்கடன் இல்லாமலே இருப்பதுதான் வங்கிகளுக்கு நல்லது.

இனி இவற்றையெல்லாம் பயன்படுத்தி வங்கிப் பங்குகளில் முதலீடு செய்வது எப்படி?

(அலசுவோம்)