Published:Updated:

எதிர்கொள் !

படம்: சொ.பாலசுப்ரமணியன்.

எதிர்கொள் !
##~##

விக்கியும் சைக்கிளும்!

விகடன் Daily

Quiz

சேலஞ்ச்!

ஈஸியா பதில் சொல்லுங்க...

ரூ.1000 பரிசு வெல்லுங்க...

Exclusive on APP only
Start Quiz

'விக்கியை அனுப்பி வைச்சேனே... நீ அவன்கிட்ட என்ன சொல்லி அனுப்பினே..?’ - விக்கியின் அப்பா வைகுந்த் போனில் கேட்டபோது, எனக்கு ஒண்ணும் விளங்கவில்லை.

'நான் ஒண்ணுமே சொல்லலியே... ஏன்... என்ன ஆச்சு..?’

'ஒண்ணுமில்ல. அவனுக்கு புதுசா வண்டி வாங்கித் தரலாமேன்னு ஆபீஸ்ல 'வெய்கிள்’ லோன் போட்டிருந்தேன். பணம் வந்துடுச்சு. வாடா போய் வாங்கிட்டு வரலாம்னு கூப்பிடறேன். எனக்கு வண்டி வேண்டாம், நான் சைக்கிள்லயே போய்க்கிறேன்னு சொல்றான். கேட்டா, நீதான் சொன்னியாமே..?’

'ஓ.. அதுவா..? ஆமா, நான்தான் சொன்னேன்.’

'ஏன்.., அவன் வண்டியிலதான் போகட்டுமே... இத்தனை நாளும் ஸ்கூலுக்கு சைக்கிள்லதானே போய்க்கிட்டு இருந்தான்..? போதுமே... இனிமேலாவது 'ஜாலி’யா டூவீலர்ல போகட்டுமே...’

'அதுக்கில்லை வைகுந்த்...’

'ஒன் செகண்ட்... நாம படிக்கும்போதுதான் கஷ்டப்பட்டோம். அதுக்காக இப்ப இவனும் கஷ்டப்படணுமா..? அதுக்கு என்ன அவசியம் இருக்கு..?’

'வைகுந்த்.., நீ சொன்னதுல இருந்தே ரெண்டு கேள்வியை நான் திருப்பிச் சொல்றேன் பாரு... இத்தனை நாள் சைக்கிள்லதானே போய்க்கிட்டு இருந்தான்..? என்ன அவசியம் இருந்தது அதுக்கு..?’

விக்கிகிட்ட சொன்ன எல்லா விஷயத்தையும் அவர்

கிட்டயும் எடுத்துச் சொன்னேன். வைகுந்தும் அவர் பக்கத்து வாதங்களை எடுத்து வைத்தார். அவர் சொன்னதின் சாராம்சம்

இதுதான்: 'வசதி இருக்கும்போது ஏன் கஷ்டப்படணும்..?’  

எதிர்கொள் !

ஒவ்வொரு தந்தையும் எழுப்புகிற மிக நியாயமான கேள்வி இது. அம்மா அல்லது அப்பா என்கிற நிலையில் இருந்து பார்க்கும்போது அது ரொம்ப சரி. யாருமே தனது மகனோ, மகளோ கஷ்டப்படறதை விரும்பவே மாட்டாங்கதான். ஆனா, என்ன பிரச்னைன்னா... பெற்றோரின் பத்திரமான பாதுகாப்புக்கு வெளியே இருந்து தனக்குன்னு ஒரு சொந்த வாழ்க்கையை அவங்க உடனடியாவோ, சில மாதங்கள் அல்லது சில ஆண்டுகள் கழித்தோ அமைச்சிக்கிட்டுத்தானே ஆகணும்..?

இந்த 'ரியாலிட்டி’க்கு இளைஞர்களைத் தயார் செய்வதில்தான் 'தகராறே’ வருகிறது. வேறு எதைவிடவும், இளைஞர்களின் வளர்ச்சிக்குத் தடையாக இருப்பது பெற்றோரின் இந்தக் கரிசனம்தான். ‘what is hampering? nothing but pampering’ என்பதைப் பெற்றோர் சரியாகப் புரிந்துகொண்டாலே போதும். வேறு யாருடைய ஆலோசனைகளையும் தேடிப்போக வேண்டிய அவசியம் இருக்காது.  

வாழ்க்கையின் சவால்களைத் தனித்து நின்று சமாளிக்கிற ஆற்றலும் பக்குவமும் பெறுவதுதான் இளமையின் பண்பும் பயனும். இதைப் பெறத் தவறுகிற இளைஞன்தான் தவறான பாதையிலும் தற்கொலை முயற்சியிலும் இறங்குகிறான். ஆகவேதான், வசதியான பாதையைவிட்டு மிகக் கடினமான பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்கச் சொல்கிறேன்.

வாழ்க்கை என்பது மலர்ப் படுக்கை அல்ல; அது முற்றிலும் முட்களால் ஆனது. அதில் பயணப்பட்டுதான் மனித இனம் முன்னேறி வந்திருக்கிறது. இது ஒன்றும் பரம ரகசியமும் அல்ல. இளைஞர்களின் பெற்றோருக்கும் நன்கு தெரிந்த உண்மைதான். ஆனாலும், தம் மகன் அல்லது மகளுக்கு இந்த 'ரியாலிட்டி’யைப் புரியவைப்பதில் பெற்றோர் கவனம் செலுத்து வதில்லை.

'எதிர்கொள்’ என்று சொல்வதற்கு பதிலாக 'எடுத்துக்கொள்’ என்று சொல்லிப் பழக்கி விடுகிறார்கள்.

அதாவது, 'உனக்கான மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கையை, நான் உனக்காகத் தயார் செய்துவைக்கிறேன்’ என்கிற பிம்பத்தை இளைஞர்களின் மனங்களில் விதைத்து விடுகிறார்கள். தாங்கள் அறியாமலே வாழ்க்கை பற்றிய தவறான பிரமையைப் புகுத்திவிடுகிறார்கள். யதார்த்தத்துக்கு மாறான இந்த பிரமையும் பிம்பமும்தான் பிறிதொரு நாளில், தன்னம்பிக்கை அற்றவனாக, தனித்து விடப்பட்டவனாக அவனை உணரச் செய்கிறது. இதுவே, அவனை வன்முறையாளனாகவோ, தற்கொலையாளனாகவோ தள்ளிவிடுகிறது.

எதிர்கொள் !

பெரும்பாலும் பணத்தில் கொழிக்கும் செல்வந்தர்களின் பிள்ளைகள்தாம் இதில் அதிகம் பாதிக்கப்படுகின்றனர் என்பது விந்தையான உண்மை. 'ஸ்பூன் ஃபீடிங்’ எந்த அளவுக்கு இளைஞர்களுக்குத் தீங்கு விளைவிக்கும் என்பதைப் பெற்றோர் அறிந்து செயல்படுவது மிக மிக அவசியம். இதுபற்றி சரியான புரிதலும் விழிப்பு உணர்வும் சமீப காலமாகப் பரவி வருகிறது என்பது நல்ல செய்தி.

'ஒண்ணு செய்யறேன்... கையில இருக்கிற பணத்தை வைச்சு ஒரு வண்டி வாங்கிக்கிட்டு வந்து வச்சுடறேன்.’ வைகுந்த் ஒரு தெளிவான தீர்மானத்துக்கு வந்துவிட்டது தெளிவாகத் தெரிந்தது. 'வேணும்னா அவன் கொண்டு போகட்டும்; இல்லைன்னா பரவாயில்லை, நானே யூஸ் பண்ணிக்கறேன்’.  

'வீட்டுல ஒரு வண்டி அவனுக்கு இருக்குன்னு சொன்னா, அவனால அதை எடுக்காம இருக்க முடியுமா..? 'டெம்ப்டிங்’கா இருக்காதா..? வாய்ப்புகளை உருவாக்கிக் குடுத்துட்டு, அப்புறம் இதை நீ செய்யாதேன்னு சொல்றது புத்திசாலித்தனம் இல்லை...’ என்றேன் நான்.

'அதுக்கு என்ன பண்றது... கையில இருக்கிற பணம் வீணா செலவழியுறதுக்குள்ள உருப்படியா ஏதாவது ஒரு பொருளை வாங்கணும்..!’ - வைகுந்த் இப்படி சொன்னதில் ஒரு நியாயம் இருந்தது.

'அப்படின்னா ஒண்ணு செய்யேன்... விக்கிக்கு வேண்டிய மாதிரி வேற ஏதாவது வாங்கிக் குடுத்துடேன்...’

'சரி... பார்க்கிறேன்...’

எனக்கு ஒருபக்கம் ரொம்ப சந்தோஷமாக இருந்தது. 'நான் சொல்லித் தானே விக்கி வண்டி வேணாம்னு சொன்னான்..? என் பேச்சுக்கு எவ்வளவு மரியாதை வச்சுருக்கான்..?’ என்று புழகாங்கிதப்பட்டுப் போனேன் நான்.

'ரொம்பத்தான் பெருமை அடிச்சிக்காதீங்க...யார் சொல்லியும் அவன் அந்த முடிவு எடுக்கலை’. தொடர்ந்தாள் என் ஆபீஸ் 'கலீக்’ மிசஸ் ஹேமா வைகுந்த். (வைகுந்த் அல்ல, மிசஸ் ஹேமா வைகுந்த்தான் என்னோடு வேலை பார்க்கிறவர். ஆனால், வைகுந்த்தான் என் கலீக் என நீங்கள் நினைத்திருந்தால், அது பர்சப்ஷனல் எரர். இது முக்கியமான சப்ஜெக்ட் என்கிறதால பிற்பாடு இதைப்பத்தி கட்டாயமா பேசுறேன்!) 'அவனுக்கே, சைக்கிள்ல போறது நல்ல ஐடியான்னு தோணியிருக்கு. அதனால ஒத்துக்கிட்டான். அவ்வளவுதான்’.

கரெக்ட். தன்னுடைய 'சாய்ஸ்’ என்ன என்பதில் சுதந்திரமாக 'இண்டிபெண்டன்ட்’டாக முடிவு எடுத்திருக்கிறான். நான் பேசியதில் 'சப்ஸ்டன்ஸ்’ இல்லையென்று அவன் எண்ணி யிருந்தால், நிச்சயமாக என் பேச்சை முழுவதுமாக நிராகரித்திருப்பான்.

ஆம், யார் சொல்கிறார்கள் என்பதை விடவும் என்ன சொல்கிறார்கள் என்பதில்தான் இன்றைய இளைஞன் குறியாக இருக்கிறான். இது மிகவும் வரவேற்கத்தகுந்த மாற்றம். அதையும் எப்படிச் சொல்கிறார்கள் என்பதைப் பொறுத்து இளைஞனின் மனதில் ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்த முடிகிறது. டெல்லியில் இளைஞர்கள், பாலியல் வன்முறைக்கு எதிராகத் திரண்டார்கள். மிகக் கொடுமையான, மிகக் குரூரமான குற்றத்துக்கு எதிராகப் போராடவேண்டும் என்கிற அவர்களது இயல்பான நியாயமான போராட்ட உணர்வுதான் அவர்களை ஒன்று திரட்டியது. யாரும் திரட்டியதால் அவர்கள் வரவில்லை. தங்களுடைய மனசாட்சி விரட்டியதால் தாமாகவே திரண்டார்கள். இந்த சமூக இயல்புதான் ஒவ்வொரு இளைஞனின் தனிமனித இயல்பும். தனக்கு சரி என்று தோன்றுவதை ஏற்றுக்கொள்ள மறுப்பதில்லை.  

தவறு என்று கருதுவதை எதிர்க்கவும் தயங்குவதே இல்லை. சரியானதை சரி என்றும், தவறானதைத் தவறு என்றும் எடுத்துச் சொல்ல சரியானவர்கள் வேண்டும். இதில்தான் நம் நாட்டில் மிகப் பெரிய பஞ்சம் ஏற்பட்டுவிட்டதாகத் தோன்றுகிறது.

கல்வியறிவு வெகுவாக வளர்ந்திருக்கிற நிலையில், மேற்கத்திய தாக்கம் மேலோங்கியிருக்கிற இப்போதைய சூழலில், சென்ற தலைமுறையினருக்குக் கிடைத்த வரம், இன்றைய இளைஞனுக்குக் கிடைக்கவில்லை என்பது துரதிர்ஷ்டமே. அதனால்தான், பண்பாட்டில், பண்பட்ட அறிவில் சிறந்து விளங்கிய, இன்று பெற்றோராக இருக்கிற நேற்றைய தலைமுறையினருக்குக் கூடுதல் பொறுப்பு உண்டாகிறது. இது குடும்பப் பொறுப்பு மட்டுமல்ல; சமூக, தேசியப் பொறுப்பும்கூட.

'வண்டிக்குப் பதிலா பிரமாதமா ஒரு லாப்டாப் வாங்கிட்டு வந்துட்டான் விக்கி’ என்றாள் ஹேமா.

'வெரிகுட். நல்ல சாய்ஸ்தான்’ என்றேன் நான்.

'அப்படியா..? நல்ல சாய்ஸ்தானா..?’ என்று ஹேமா கேட்ட கேள்விக்கு அர்த்தம் எனக்கு அப்போது புரியவில்லை. புரிந்தது ஒரு மாதம் கழித்து வைகுந்த் மீண்டும் போன் செய்தபோது!

(தெளிவோம்)