Published:Updated:

``அரசு கைவிட்டுருச்சு... இளநீர் கைவிடலை!" - இது வெள்ளையம்மாளின் சோகக்கதை!

இளநீர் கடை முன்பு வெள்ளையம்மாள்
இளநீர் கடை முன்பு வெள்ளையம்மாள்

`எங்க வருமானத்துக்கு அரசு கைவிட்டாலும், இளநீர் கைகொடுக்குது. என்னால நடமாட முடியுற காலம் வரை இந்தக் கடை மூலம் என் குடும்பத்தைக் காபந்து பண்ணுவேன்.’

"எங்களுக்குப் பொழப்பு தந்துகிட்டு இருந்த 100 நாள் வேலைத்திட்டத்தில், கடந்த நாலு வருஷமா வேலை கிடைக்கலை. வருமானம் இல்லாமல் சாப்பாட்டுக்கே கஷ்டப்பட்டோம். அப்போதான், இப்படி இளநீர் விற்பனை பண்ண ஆரம்பிச்சேன். அரசு கைவிட்டாலும் இளநீர் கைவிடலை" என்று நம்பிக்கையுடன் பேசத்தொடங்குகிறார் வெள்ளையம்மாள்.

இளநீர் கடை முன்பு வெள்ளையம்மாள்
இளநீர் கடை முன்பு வெள்ளையம்மாள்
நா.ராஜமுருகன்

கரூர் மாவட்டம், க.பரமத்தி ஒன்றியத்தில் உள்ள கரப்பாளையத்தைச் சேர்ந்தவர் வெள்ளையம்மாள். கரூர் டு கோவை தேசிய நெடுஞ்சாலையில் உள்ள டோல்கேட் பகுதியில் சாலை ஓரமாகத் தள்ளுவண்டியில் இளநீர், கம்பங்கூழ் விற்பனை செய்துவருகிறார். அதில் கிடைக்கும் வருமானத்தில்தான் கணவர், மகன், இரண்டு பேரன்கள் என ஐந்து பேர் பசியாறி வருகிறார்கள்.

Vikatan

கடுமையான வெயில் நேரம் என்பதால், ஒரு சொம்பு கம்பங்கூழை வாங்கிப் பருகினோம். அட்டகாசமான சுவையோடு இருந்தது. வெள்ளையம்மாளிடம் பேச்சுக் கொடுத்தோம்.

இளநீர் வெட்டும் வெள்ளையம்மாள்
இளநீர் வெட்டும் வெள்ளையம்மாள்

"எங்களுக்குச் சொந்தமா கையளவுகூட நிலமில்லை. நான், என் கணவர் கருப்பண்ணன், மகன் கணேஷ் என எல்லோரும் விவசாயக் கூலி வேலை பார்த்துதான் காலத்தைத் தள்ளிகிட்டு வந்தோம். ஆனா, பரமத்தி பகுதியே வறட்சி நிறைந்த பகுதியா மாறிடுச்சு. மழை தண்ணியும் இல்லை. அதனால், காட்டுல (வயலில்) சம்சாரிகள் வெள்ளாமை பண்ண முடியாத நிலைமை. இதனால், எங்களுக்கும் வேலை கிடைக்கல. அரசு செயல்படுத்தும் 100 நாள் வேலைத்திட்டத்தில் எங்க மூணு பேரும் வேலைக்குப் போயிட்டு இருந்தோம். சாப்பாட்டுக்குப் பிரச்னை இல்லாம வாழ்க்கை வண்டி ஓடுனுச்சு. ஆனா, நாலு வருஷத்துக்கு முன்னாடி 100 நாள் வேலைத்திட்டத்தையும் இந்தப் பகுதியில் நிறுத்திட்டாங்க. இதனால், ஒருவேளை சோத்துக்கே திண்டாடிப் போனோம். இதுக்கிடையில், நல்லா இருந்த என் மருமகள் திடீர்னு இறந்துபோயிட்டு. பேரப்புள்ளைங்க ரெண்டும் அம்மா இல்லாம ஏங்கிப்போயிடுச்சு. அதுங்க மட்டுமல்ல, மொத்தக் குடும்பமும் அல்லாடிப்போனோம். அதனால், வருமானத்துக்காக இளநீர் கடை போடலாம்னு என் வீட்டுக்காரர் சொன்னார். நான் நல்லா கம்பங்கூழ் செய்வேன். மகனும் அவனால முடிஞ்ச வேலைக்குப் போவான்.

அதனால், நாலு வருஷத்துக்கு முன்னாடி தள்ளுவண்டியில இந்தக் கடையை ஆரம்பிச்சோம். பெருசா வருமானம் இல்லாட்டியும் ஒரு நாளைக்கு 250 ரூபாய் வரை கிடைக்குது. ரேஷன் அரிசி இலவசமா கிடைப்பதால், மூணு வேளை சாப்பாட்டுக்கு பழுதில்லாம காலம் ஓடுது. பக்கத்துல உள்ள கொடுமுடிக்கு தினமும் போய் என் மகன்தான் இளநீர் காய்களை வாங்கிகிட்டு வருவான். நான் கம்பங்கூழை வீட்டுலேயே தயாரிச்சுக்குவேன். ஒரு இளநீர் 30 ரூபானு விற்பனை பண்றேன். அதேபோல், கம்பங்கூழ் ஒரு சொம்பு 15 ரூபாய்க்கு விற்கிறேன்.

இளநீர் கடை முன்பு வெள்ளையம்மாள்
இளநீர் கடை முன்பு வெள்ளையம்மாள்

ஒரு இளநீர் வித்தா எனக்கு 7 ரூபாய் லாபம் கிடைக்கும். காலையில் 9 மணியில் இருந்து மாலை 4.30 மணி வரை கடையைப் போடுவேன். ரெகுலரா முன்னாடி லாரி டிரைவர்கள் என் கடைக்கு வருவாங்க. ஆனா இப்போ, லாரிகள் நடமாட்டம் குறைஞ்சுப் போச்சு. அதனால், எனக்கு வருமானமும் குறைஞ்சு போச்சு.

எங்க வருமானத்துக்கு அரசு கைவிட்டாலும் இந்த இளநீர் கைகொடுக்குது. என்னால நடமாட முடியுற காலம் வரை இந்தக் கடை மூலம் என் குடும்பத்தைக் காபந்து பண்ணுவேன்" என்றார் உறுதியான குரலில்.

நம்பிக்கை என்பது வார்த்தையில் இல்லை, வாழ்வதில்தான் இருக்கிறது என வாழ்ந்துகாட்டி வருகிறார் வெள்ளையம்மாள்.

`வாய்ப்பாடு சொன்னால் ஒரு மணிநேரம் தலைமையாசிரியராகலாம்!' கரூர் அரசுப் பள்ளி ஆச்சர்யம்
அடுத்த கட்டுரைக்கு