குமார் புலி குமார் புலி எங்கே போச்சு கோடு ?

டெக்ஸ் பாலு

அது ஓர் அழகான காடு. ஆயிரக்கணக்கான மரங்கள் அடர்ந்து வளர்ந்திருந்தனு. ஏகப்பட்ட பறவைகள், விலங்குகள் அந்தக் காட்டில் வசித்தன. அந்தக் காட்டை ஒட்டிய கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர்கள், விலங்குகளுடன் நட்பாகப் பழகிவந்தார்கள்.

அந்தக் கிராமத்தில், ஜித்து என்ற ஒரு குட்டிப் பையன் யு.கே.ஜி. படித்துவந்தான். குமார் என்ற குட்டிப் புலி, அவனுக்கு நண்பனாக இருந்தது. குமார் புலி, காட்டிலிருந்து பழங்களையும் காய்களையும் எடுத்துவந்து ஜித்துவுக்குக் கொடுக்கும். வீட்டிலிருந்து பூரி, இட்லி போன்றவற்றை குமார் புலிக்கு ஜித்து கொடுப்பான். இருவரும் சேர்ந்து விளையாடுவார்கள். குளத்தில் குளிப்பார்கள்.

ஒரு நாள், ஜித்து பள்ளிக்கூடத்திலிருந்து அழுதபடியே வந்தான். ஜித்துவுக்காக அவன் வீட்டில் காத்திருந்த குமார் புலி, “என்ன ஆச்சு?” என்று கேட்டது.

“ராசு, என்னைக் கேலி பண்ணிக்கிட்டே இருக்கான். நாளைக்கு என்கூட பள்ளிக்கூடத்துக்கு வந்து, அவனை மிரட்டு” என்று கண்களைக் கசக்கினான் ஜித்து. குமார் புலியும் ஒப்புக்கொண்டது.

அடுத்த நாள், குமார் புலியை அழைத்துக்கொண்டு பள்ளிக்கூடத்துக்குப் போனான் ஜித்து. குமார் புலி அதுவரை பள்ளிக்கூடம் பக்கம் போனது இல்லை. பள்ளிக்கூடம் எப்படி இருக்குமோ என்று உள்ளுக்குள் உதறல். அதைக் காட்டிக்கொள்ளாமல் சென்றது.

பள்ளிக்கூடத்துக்குள் நுழைந்தபோதே, இன்றைக்கு நாள் சரியில்லை என்பது தெரிந்துவிட்டது. காரணம், ஜித்துவின் வகுப்புக்குப் போகும் வழியில், வீட்டுப் பாடம் செய்யாத ஒரு பையனை  ஹெட் மிஸ்ட்ரஸ் மிரட்டிக் கொண்டிருந்தார். அவர் போட்ட சத்தமே, புலிக்குப் பீதியை ஏற்படுத்தியது. ஹெட் மிஸ்ட்ரஸ், புலியைப் பார்த்தாலும் கண்டுகொள்ளவில்லை. அங்கு படிக்கும் பையன்கள், அவ்வப்போது காட்டுத் தோழர்களை அழைத்துவருவது வழக்கம்தான்.

ஒரு முறை, ஒரு பையன் கூட்டிவந்த கரடி, ரொம்பவும் சேட்டை செய்யவே, அதைப் பள்ளி மைதானத்தை 10 முறை சுற்றிவரச் செய்தார். இந்தச் செய்தி காட்டுக்குள் பரவி,  ஹெட் மிஸ்ட்ரஸ் பெயரைச் சொன்னாலே விலங்குகள் நடுங்கும். இது தெரியாமல் பள்ளிக்கூடத்துக்கு வந்துவிட்டது குமார் புலி்.

ஒரு வழியாக ஜித்துவின் வகுப்புக்குள் நுழைந்தபோது, ஒரே களேபரமாக இருந்தது. புத்தகங்களும் பைகளும் பறந்துகொண்டிருந்தன.  புலியைப் பார்த்தும் அட்டகாசம் குறையவில்லை. புலியிடம் ராசுவை அடையாளம் காட்டினான் ஜித்து.

ராசு, கையில் கூர்மையான பென்சில் வைத்திருந்தான். குமார் புலிக்கு பாதி உயிர் போய் விட்டது. தைரியத்தை வரவழைத்துக்கொண்டு, “நான் ஜித்துவோட ஃப்ரெண்ட். ஜித்துவை மிரட்டினாயா?” என்று கேட்டது.

ராசு, அலட்சியமாக புலியைப் பார்த்து, அதன் மூக்கின் மீதிருந்த முடியை வெடுக்கென இழுத்தான். ‘வீல்’ என்று கத்தியபடி சுவர் பக்கம் போய் ஒண்டியது புலி.

‘‘டேய்... இங்க பாருங்கடா புலியை, நம்மையே மிரட்ட வந்திருக்கு” என்று சத்தமாகக் கூறினான் ராசு.

எல்லோரின் கவனமும் புலியின் பக்கம் திரும்பியது. இரண்டு பேர் அருகில் வந்து, புலியின் வாலைப் பிடித்து இழுத்தார்கள். ஒருவன், புலியின் வாயை வலுக்கட்டாயமாகத் திறந்து, வாசனையூட்டப்பட்ட சென்ட் ரப்பரைத் திணித்தான்.

குமார் புலி அந்த ரப்பரைக் கடித்துப் பார்த்தது. நன்றாகவே இல்லை. துப்பலாம் என்றால், ஒருவன்  வாயை அழுத்தி மூடிவிட்டான். வேறு வழி இல்லாமல் சென்ட் ரப்பரை விழுங்கியது. ஒருவன், புலியின் முதுகில் ஏறினான். இன்னும் ஒருவன், புலியின் வயிற்றில் கிள்ளினான்.
ஜித்துவுக்கு என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை. ‘புலி மிரட்டும் என்று பார்த்தால், இப்படி படாதபாடு படுகிறதே’ என்று அழுகையாக வந்தது. அப்போது,  மிஸ் வரும் சத்தம் கேட்டதும் எல்லோரும் அவரவர் இடத்தில் உட்கார்ந்தார்கள். ஜித்துவும் குமார் புலியும்  மைதானத்துக்கு ஓடி, நெட்டிலிங்க மரத்தின் அடியில் உட்கார்ந்தார்கள்.

குமார் புலிக்கு வெட்கமாக இருந்தது. ஜித்துவுக்கு உதவிசெய்ய வந்து, அவமானப்பட்டு நிற்கிறோமே என்று வருந்தியது. ‘கவலைப்படாதே’ என்று, புலியைத் தடவிக்கொடுத்தான் ஜித்து. அப்போதுதான் அந்த விபரீதம் ஜித்துவின் கண்ணில் பட்டது.

குமார் புலியின் உடம்பில் இருந்த வரிகளில் ஒன்றைக் காணவில்லை. அதைச் சொன்னதும் குமார் புலி பதறியது. திரும்பித் திரும்பி முதுகைப் பார்த்தது. “நான் இப்படி ஒரு கோடு இல்லாமல் காட்டுக்குப் போனால், என்னைச் சேர்த்துக்கொள்ள மாட்டார்களே” என்று ஓவென அழுதது.

பிற விலங்குகளிடம் ஆலோசனை கேட்க இருவரும் கிளம்பினார்கள். தோட்டத்துப் பக்கம் நிறைய பட்டாம்பூச்சிகள் பறந்துகொண்டிருந்தன. புள்ளிகள், வட்டம், சதுரம், செவ்வகம் எனப் பலவிதமான வடிவங்களை  இறக்கைகளில் உடைய பட்டாம்பூச்சிகள். இறக்கையில் கோடு போட்டிருந்த பட்டாம்பூச்சி ஒன்று, கொடுக்காபுளி செடி மீது அமர்ந்திருந்தது.

ஜித்து பேசினான். “இதோ பார், குமார் புலியின் உடம்பில் இருந்த ஒரு கோட்டை, என்னோடு படிக்கும் பையன் அழித்துவிட்டான். அதை எப்படித் திரும்பப் பெறுவது என்பது உனக்குத் தெரியுமா?”

“என்னது, கோடு போச்சா..? நாங்கள் கூட்டைக் கிழித்துக்கொண்டு பறக்க ஆரம்பிக்கும்போதே கோடு இருக்கும். அந்தக் கோடு என்றைக்கும் அழிந்தது இல்லை. அதனால், இதுபற்றி எனக்குத் தெரியாது” என்று சொல்லிவிட்டு, பட்டாம்பூச்சி பறந்துபோனது.

அடுத்து, பூனை ஒன்று எதிரில் வந்தது. அதன் உடலில் கோடுகள் இருந்தன. போயும் போயும் ஒரு பூனையிடமா உதவி கேட்பது என்று குமார் புலிக்கு தயக்கம். ஜித்து, புலியின் கதையைச் சொன்னான்.

அதற்குப் பூனை, ‘‘எனக்குத் தாகமாக இருக்கிறது. குடிப்பதற்குக் கொஞ்சம் பால் வேண்டும்” என்றது.

உடனே ஜித்து, பக்கத்தில் இருந்த கடையில் பால் வாங்கிக் கொடுத்தான். மடக் மடக் என்று குடித்த பூனை, ஆடிக்கொண்டே பாட ஆரம்பித்தது.

 “குமார் புலி, குமார் புலி எங்கே போச்சு கோடு?

இனிமேல் பாவம் பரிதாபம்தான் உன் பாடு
கீழே எங்காவது விழந்ததா என்று தேடு
கிடைக்காட்டா காட்டுக்குள்ளே ஓடு ஓடு”

இந்தப் பாட்டைக் கேட்டதும் குமார் புலிக்கு அழுகையாக வந்தது. பூனையின் ஆட்டத்தைப் பார்க்க விரும்பாமல் அங்கிருந்து கிளம்பினார்கள். அப்போது, எதிரில் வந்தது ஒரு வரிக்குதிரை.

வரிக்குதிரையிடம் குமார் புலியே பேசியது. நடந்ததைச் சொன்னது. ‘எப்படியாவது அழிந்துபோன கோட்டைத் திரும்பப் பெற முடியுமா?’ என்று கேட்டது.

வரிக்குதிரை, ‘‘அந்தக் கோட்டைத் திரும்ப வரவைக்க ஒரே ஒரு வழிதான் இருக்கிறது. ஒரு கம்பியைக் காயவைத்து, எந்த இடத்தில் தேவையோ, அங்கேயெல்லாம் சூடு போட்டுக்கொள். புலியைப் பார்த்து பூனை சூடு போட்டுக்கொண்ட பழமொழி, இப்போது உனக்கே பயன்படுகிறது” என்றது வரிக்குதிரை.

வரிக்குதிரை சீரியஸாகச் சொல்கிறதா, கேலி செய்கிறதா என்று தெரியவில்லை. திடீரென மழை கொட்டத் தொடங்கியது. இருவரும் நனைந்தபடி, ஜித்துவின் வீட்டுக்கு வந்துசேர்ந்தார்கள்.

வீட்டுக்குள் நுழைந்து தலையைத் துவட்டிய ஜித்து, “குமார் புலி..... அழிந்துபோன கோடு வந்துவிட்டது” என்று உற்சாகமாகக் கத்தினான்.
குமார் புலியும் தனது முதுகைப் பார்த்தது. உண்மைதான், கோடு இருந்தது. எப்படிக் காணாமல் போனது, எப்படித் திரும்ப வந்தது என்று யோசித்துப் பார்த்தார்கள். அவர்களுக்குப் புரியவில்லை.

அப்போது, அங்கே வந்த ஜித்துவின் அம்மா, ‘‘குமார், உன் உடம்பில் மஞ்சள் கலரைப் பூசியது யார்? மழையில் நனைந்து கரைகிறது பார்” என்றாள்.

பள்ளிக்கூடத்தில் இருந்த குறும்புக்கார சிறுவர்களில் எவனோ ஓருவன், புலியின் உடலில் இருந்த  கோடுகளின் மீது மஞ்சள் வாட்டர் கலரைப் பூசிவிட்டான் என்பது அப்போதுதான் புரிந்தது. எப்படியோ, தன் உடலில் இருந்த வரி திரும்பக் கிடைத்ததில், குமார் புலிக்கு ஏகப்பட்ட சந்தோஷம்.

‘‘குமார் புலி குமார் புலி கிடைச்சாச்சு கோடு
குஷியாக ஆட்டம் ஒண்ணு போடு
சூடாகத் தயாராகுது சூப்போடு சாப்பாடு
சாப்பிட்டு குட்டித் தூக்கம் ஒண்ணு போடு”
என்று பாடியவாறு குதியாட்டம் போட்டார்கள். மழை தொடர்ந்து பெய்துகொண்டிருந்தது.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick