வானவில் தெரிந்தால் வகுப்புக்கு விடுமுறை!

மிழ்த் தாய் பெற்றெடுத்து, சிறப்பு போஷாக்கு கொடுத்து வளர்த்து, நமக்கு அளித்திருக்கும் அற்புதக் குழந்தைகள் பலர். அவர்களில் ஒருவர், கவிஞர் வைரமுத்து. ‘உங்களை பேட்டி எடுக்க பெரியவர்களாகத்தான் இருக்க வேண்டுமா? என்னைப் போன்ற குழந்தைகளுக்குப் பேட்டி அளிப்பீர்களா?’ என்று கேட்டதற்கு, ‘கேள்விகளுடன் வா’ என்றார் மகிழ்வுடன். இதோ, கவிஞரும் நானும்...

‘‘கவிஞர் அவர்களே... நீங்கள் என்னவாக வர வேண்டுமென ஆசைப்பட்டீர்கள்?’’

‘‘கல்லூரிப் பேராசிரியராக ஆசைப்பட்டேன். ஏனென்றால், ஆசிரியப் பெருமக்களைப் பார்த்து, நான் வியந்தேன். ஆசிரியர்களை நேசித்தேன். அவர்களைப் போல நானும் ஆக வேண்டுமென ஆசைப்பட்டேன்.’’

‘‘ஒரு பள்ளி ஆசிரியர் எப்படி இருக்க வேண்டும்?’’

‘‘ஆங்கிலத்தில் சொல்வதானால், ‘ஹீரோ’ மாதிரி இருக்க வேண்டும். தமிழில் சொல்வதென்றால், ஒரு தலைவனாக இருக்க வேண்டும். அவர்கள் பேசும் மொழி, உடுத்தும் உடை, நடக்கும் நடை, பாவனை எல்லாம் பின்பற்றத்தக்கதாக இருக்க வேண்டும். பல பிள்ளைகள் தந்தையைவிட,  தனக்குப் பிடித்த ஆசிரியரையே ரோல்மாடலாகக் கொள்கின்றனர்.’’

‘‘உங்கள் பள்ளி ஆசிரியர்களில் உங்கள் மனதில் நிற்பவர் யார்?’’

‘‘என்னுடைய தலைமை ஆசிரியர் விஸ்வேஸ்வரன். அவருக்கு 80 வயது நிறைவடைந்தபோது, மேல் மங்கலம் அக்ரஹாரத்துக்குச் சென்று அவரிடம் ஆசி  பெற்று, அவரை வாழ்த்திப் பேசினேன். அக்ரஹாரமே கூடிவிட்டது. ஒரு மேடை இல்லை, அலங்காரம் இல்லை. ஆனால், அங்கு அன்பு இருந்தது. அந்த நிகழ்ச்சியில் இரண்டு மணி நேரத்துக்கும் மேல் இருந்தேன். அந்தக் காத்திருப்பு சுகமானது, மதிப்பிற்குரியது.’

‘‘தமிழ்நாட்டில் உள்ள மெட்ரிக் பள்ளிகளில் தமிழில் பேசினால் தண்டனை. கேட்கவே கஷ்டமாக இருக்கிறதே...’’

‘‘அவர்கள் தமிழ்நாட்டு எல்லைக்குள் வசிக்கிறார்கள் என்பதே அவமானம். தமிழ்நாட்டு எல்லைக்குள் இப்படி ஒரு தண்டனை இருந்தால், அவர்களை தமிழ்நாட்டைவிட்டுக் கடத்த வேண்டும். சட்டம் அதற்கு இடம் தருகிறதோ இல்லையோ, தமிழ்மொழி என்ற தர்மம், அதற்கு இடம் தர வேண்டும்.’’

‘‘மதிப்பெண் மட்டுமே முக்கியம் என ஆசிரியர்களும் பெற்றோரும் படுத்துறாங்களே...”

‘‘மதிப்பெண்ணும் முக்கியம்தான். அதைவிட, மாணவனின் மதிப்பு முக்கியம். மதிப்பெண்களால் மட்டுமே வெற்றி பெற்றவர்கள் குறைவு. மதிப்பெண்ணைத் தாண்டி வாழ்வியலைக் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும். பள்ளியின் வகுப்பறைகளால் நிராகரிக்கப்பட்ட சிலர், அந்தப் பள்ளிக்கே அதிகாரிகளாக வருவது உண்டு.’’

‘‘தாத்தா, பாட்டி, மாமா, அத்தை, சித்தப்பா என உறவுகளோடு வாழ்ந்தவர்கள் நீங்கள். இப்போது உள்ள குழந்தைகளுக்கு அந்த உறவுகள் கிடைக்கவில்லையே ஏன்?’’

‘‘வாழ்க்கை மாற்றம்தான் காரணம். தொழில் உற்பத்தி வளர்ச்சி காரணம். கூட்டுக் குடும்பங்கள் உடைந்துபோனது காரணம். தாத்தா, பாட்டி என்பது பிள்ளைகளுக்கு வாய்க்கக்கூடிய வரம். அதற்காக, பிள்ளைகள் பெற்றோர்களைப் பேணிப் பாதுகாக்க வேண்டும்.’’

‘‘தாத்தா என்கிற முறையில் உங்கள் பேரன், பேத்திகளுக்கு நேரம் ஒதுக்குகின்றீர்களா?’’

‘‘நிச்சயமாக ஒதுக்குகிறேன். அவர்கள் விரும்புகிற அளவுக்கு ஒதுக்குகிறேனா என்று தெரியாது. நான் விரும்புகிற அளவுக்கு ஒதுக்குகிறேன்.’’

‘‘இயற்கையின் ரசிகர் நீங்கள். சின்ன வயதில் நீங்கள் பார்த்த இயற்கைக்கும், இப்போது உள்ள இயற்கைக்கும் என்ன வேறுபாடு?’’

‘‘இயற்கை, மனிதனை ஆசீர்வதிக்கிறது. மனிதன், இயற்கையை சபிக்கிறான். இந்த மாறுபாடுதான் நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது. இயற்கை என்பது மனிதனை மேம்படுத்தப் பிறந்த ஒன்று. மனிதர்கள், தங்களை வளர்த்துக்கொள்ள இயற்கையை அழித்துவிடக் கூடாது.
இயற்கையின்பால் ஒரு தாய்ப்பாசம் இருக்க வேண்டும். எனது மூன்றாம் உலகப்போர் நாவலில்  பல செய்திகளை மையப்படுத்தி இருந்தாலும், அதில் எனக்குப் பிடித்த ஒன்று, மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்பதுதான். இமயமலைக்கு இந்தியா கொடுக்கும் முக்கியத்துவத்தை, மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைக்குக் கொடுக்கவில்லை என்ற எனது ஆதங்கத்தைப் பதிவுசெய்திருக்கிறேன். மேற்குத் தொடர்ச்சி மலை பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்.

இளம் குழந்தைகள் மற்றும் பள்ளிக் குழந்தைகளை, சுற்றுலா அழைத்துச் செல்லும் பொறுப்பை அரசாங்கமே ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். பல பெற்றோர்களுக்கு பிள்ளைகளின் சுற்றுலாச் செலவை ஏற்கும் வசதி இல்லை. நான் பள்ளியில் படிக்கும்போது, கொடைக்கானல் சுற்றுலா செல்வதற்கு இரண்டு ரூபாய் கட்டணம். அதைச் செலுத்தக்கூடிய வாழ்க்கை எனக்கு அப்போது இல்லை. அதனால், சுற்றுலா சென்ற பிள்ளைகளை வழியனுப்பிவிட்டு, அடிவாரத்தில் இருந்து கொடைக்கானல் மலையைப் பார்த்திருக்கிறேன். இந்த நிலை இன்றைய குழந்தைகளுக்கு வரக் கூடாது. அருகில் இருக்கும் இயற்கைக் காட்சிகளின் மீது பிள்ளைகளுக்கு ஆசை ஏற்படுத்த வேண்டும். வானவில் வெளியே தெரிந்தால், வகுப்பறைகளுக்கு விடுமுறை விட்டுவிட வேண்டும்.’’

‘‘தங்களின் ஆசையைப் பிள்ளைகள் மீது திணிக்கும் பெற்றோர் பற்றி...’’

‘‘குழந்தைகளைக் கனவு காணச் சொல்லலாம். லட்சியத்துக்கு ஆற்றுப்படுத்தலாம். வழிகாட்டலாம். ஆனால், திணித்தல் என்பது தப்பு.  அன்புகூட செலுத்தப்படுவதுதான்; திணிக்கப்படுவது இல்லை.’’

‘‘திரையில் குழந்தைகளுக்கான பாடல் குறைந்துவிட்டதே...’’

‘‘திரைத் துறையில் குழந்தைகளுக்கான பாடல் மட்டுமா குறைந்துவிட்டது? குழந்தைகளே குறைந்து இருக்கின்றார்கள். குழந்தைகளுக்கான படங்கள் இல்லை. அது ஒரு தனித் துறையாக வளர வேண்டும். வாய்ப்பு கிடைக்கும்போதெல்லாம் குழந்தைகளுக்கான பாடல்களை எழுதிக்கொண்டுதான் இருக்கிறேன். ரஜினிகாந்த் பாடுவது போன்ற பாடல்கள் பல, குழந்தைகளுக்கான பாடல்களாகவே நான் நினைக்கிறேன்’’

‘‘பாரதியின் மீசை, வைரமுத்து மீசை என்ன ஒற்றுமை?’’

‘‘ஒற்றுமை இருக்கிறதோ இல்லையோ, ஒரு வேற்றுமை இருக்கிறது. சுதந்திர இந்தியாவில்கூட வெள்ளை விழாத மீசை பாரதி மீசை. சுதந்திர இந்தியாவில் வெள்ளை விழுந்த மீசை என் மீசை.’’

‘‘எம்.ஜி.ஆர். நடித்த படங்களில் உங்களுக்கு மிகவும் பிடித்தது?’’

‘‘ ‘நாடோடி  மன்னன்’ என் சின்ன வயதில் மிகவும் பாதித்த படம். இப்போதும் அந்த வியப்பில் இருந்து  விடுபடாதவனாகவே இருக்கிறேன்.’’

‘‘நீங்கள் நவீன திருக்குறள் எழுதலாமே’’

‘‘எழுதத் திட்டம் இருக்கிறது. வாழ்க்கை மாறி இருக்கிறது. பல உள்ளீடுகள் மாறியிருக்கின்றன. எழுத வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. எழுதுவேன்.’’

‘‘உங்களின் ஒரு நாள் எப்படி இருக்கும்?’’

‘‘என்னுடைய ஒரு நாள் என்பது, விழித்திருக்கும் நேரம் எல்லாம் எழுத்து. ஓய்வெடுக்கும் நேரம் எல்லாம் கனவு. கனவு காண்பதற்காகத் தூங்குகிறேன். கனவை நனவு செய்வதற்காக விழித்திருக்கிறேன்.’’

‘‘மருத்துவமனையில் இருக்கும்போதுகூட பாட்டு எழுதினீர்களாமே?’’

‘‘ஆமாம். பாட்டும் எனக்கு மருந்தாக இருந்தது.’’

‘‘உங்கள் பெயரில் இருக்கும் வைரத்தையும் முத்தையும் நேரில் எப்போது பார்த்தீர்கள்?’’

‘‘நல்ல கேள்வி. ரெண்டுமே சின்ன வயதில் வடுகபட்டியில் பார்க்கவில்லை. ஒரு நகைக் கடை  திறப்பு விழாவில்தான் பார்த்தேன்.’’

‘‘ஊருக்குப் போனால் வயல் வரப்புகளில் நடப்பீர்கள் என்பதைப் படித்துள்ளேன். அப்போதும் தூய வெள்ளை உடைதானா?’’

‘‘வெள்ளை லுங்கி, வெள்ளைச் சட்டை, வெள்ளைத் துண்டு. காலில் மட்டும் வண்ணச் செருப்பு.’’

‘‘கம்பராமாயணத்தை நீங்கள் புதுக் கவிதையில் எழுதினால், எங்களைப் போன்ற மாணவர்களுக்கு உதவியாக இருக்குமே?’’

‘‘ ‘அவதார புருஷன்’ என்று கவிஞர் வாலி எழுதி இருக்கின்றார். அதுவே போதும் என்று நினைக்கிறேன்.’’

‘‘மாணவப் பத்திரிகையாளரான என்னைப் போன்றவர்களுக்கு நல்லது சொல்லுங்களேன்.’’

‘‘மாணவப் பத்திரிகையாளராகப் பங்கு பெறுவதை ஒரு பெரிய வெற்றி என நினைக்கிறேன். மாணவப் பத்திரிகையாளராக எழுதத் தொடங்கியவர்கள்தான் இன்றைக்கு சமூகத்தில் முன்னணி எழுத்தாளர்களாக, முன்னணிப் படைப்பாளிகளாக, முன்னணிப் பத்திரிகை ஆசிரியர்களாக இருக்கிறார்கள். நீங்கள் மாணவப் பத்திரிகையாளராக நிறையக் கற்றுக்கொள்வதற்கான வாய்ப்பாக இதைப் பயன்படுத்த வேண்டும். சுட்டி விகடனில் கிடைத்த வாய்ப்பு மிகப் பெரியது. வாழ்த்துகிறேன்!’’

ச.மதுரவாணி, ஜேப்பியார் பள்ளி,

செம்மஞ்சேரி,

சென்னை.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick