தேவையில் தெளிவுகொள்!

ரு குட்டிப் பட்டாம்பூச்சியின் அம்மாவுக்கு, ஒரு நாள் உடம்பு சரியில்லை. எனவே, பூக்களைத் தேடிப்போய் தேனைச் சேகரிக்க முடியவில்லை. “அம்மா, நீங்கள் ஓய்வு எடுங்கள். நான் தேனைச் சேகரித்து வருகிறேன்” என்றது குட்டிப் பட்டாம்பூச்சி. அதன் பெயர், அல்பேலி.

“சரி மகளே, பார்த்து சென்று வா. பட்டாம்பூச்சி பிடிக்கும் சிறுவர்கள் இருப்பார்கள், அவர்களிடம் எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும்’’ என்றது தாய் பட்டாம்பூச்சி.

தோட்டத்துக்கு வந்த அல்பேலி, மகிழ்ச்சியில் துள்ளியது. அங்கே வெண்ணிறத்தில் இருந்த பூக்களைப் பார்த்து, “ஆஹா... அருமையான வாசம்கொண்ட பூக்களே, உங்கள் பெயர் என்ன?” எனக் கேட்டது.

“நாங்கள்தான் மல்லிகைப் பூக்கள்’’ என்ற வெண்ணிறப் பூக்கள், இதழ்களை விரித்து அல்பேலியை வரவேற்றன. மல்லிகைப் பூக்களில் தேனை உறிஞ்சத் தயாரானபோது, அல்பேலின்யின் பார்வை தோட்டத்தில் இருந்த மஞ்சள் பூக்களிடம் சென்றது.
 
உடனே அல்பேலி, மல்லிகைப் பூக்களை விட்டுவிட்டு அந்த மஞ்சள் பூக்களை நோக்கிச் சென்றது.

அந்த பூக்களின் காதருகில் சென்று, “அழகான மஞ்சள் பூக்களே, உங்கள் பெயர் என்ன?’’ எனக் கேட்டது அல்பேலி.

“நாங்கள்தான் சாமந்திப் பூக்கள்” என்றன அவை.

“நான், உங்களின் தேனை உறிஞ்சிக் கொள்ளட்டுமா?” எனக் கேட்ட அல்பேலி, அந்தப் பூக்களில் உட்காரச் சென்றபோது, அதன் பார்வை அங்கிருந்த பொன்னிற மலர்களின் மேல் விழுந்தது. தனது மனதை மாற்றிக்கொண்டு, அந்தப் பொன்னிறப் பூக்களிடம் சென்றது.

“மின்னும் பொன்னிறப் பூக்களே, உங்கள் பெயர் என்ன?” என்று அந்தப் பொன்னிறப் பூக்களிடம் கேட்டது அல்பேலி.

“நாங்கள்தான் செண்பகப் பூக்கள். எங்களின் தேன் மிகவும் இனிப்பானது. தாராளமாக எடுத்துக்கொள் பட்டாம்பூச்சியே” என்றன செண்பகப் பூக்கள்.

அப்போது, அங்கேயிருந்த சிவப்பு நிறப் பூக்களைப் பார்த்தது அல்பேலி. உடனே, “செண்பகப் பூக்களே! நான் நாளை வருகிறேன்” என்றபடி, தன் வண்ணச் சிறகுகளை அசைத்தபடி இடம் மாறியது.

“ஈரமான நறுமணம்கொண்ட பூக்களே! உங்கள் பெயர் என்ன?” என்று கேட்டது அல்பேலி.

‘‘நாங்கள்தான் ரோஜாப் பூக்கள். பூக்களின் ராஜா நாங்கள்தான். எங்களின் தேனை எடுத்துக்கொள்” என்றன அந்தப் பூக்கள்.

“ரோஜாப் பூக்களே, நீங்கள் மிகவும் அழகாக இருக்கிறீர்கள்” என்று அவற்றைப் புகழ்ந்தபடியே, பூக்களை நோக்கிக் குனிந்தது அல்பேலி.

அப்போது, ஒரு குறும்புக்கார குட்டி ரோஜா, தன் முள்ளால் அல்பேலியின் சிறகைக் குத்தியது.

அடுத்த நொடி, “ஐயோ... அம்மா” என அல்பேலி வலி தாங்காமல் கத்தியது. ஒரு குறும்புக்கார ரோஜா தனது முட்களால், அல்பேலியின் உடலை குத்திவிட்டது.

அப்போது, தோட்டத்தில் விளையாடிக்கொண்டிருந்த சிறுவர்கள், பட்டாம்பூச்சியைத் துரத்த ஆரம்பித்தனர்.  தப்பித்தோம் பிழைத்தோம் என வீட்டுக்குப் பறந்து வந்து சேர்ந்தது அல்பேலி.

‘‘தேன் சேகரித்து வந்தாயா?” என்று அல்பேலியின் அம்மா கேட்டது.

“இல்லை அம்மா. தோட்டத்தில் அழகழகான பலவகைப் பூக்கள் இருந்தன. எல்லாப் பூக்களும் எனக்குத் தேனைத் தர தயாராகவே இருந்தன. எல்லாப் பூக்களையும்விட ரோஜாப் பூக்கள் அழகாக இருந்தன. அவற்றிடம் தேன் உறிஞ்சக் குனிந்தேன். ஒரு ரோஜா, தன் முள்ளால் என் சிறகைக் குத்திவிட்டது” என அழுகையோடு தன் சிறகை விரித்துக் காட்டியது அல்பேலி.

அதைக் கேட்ட தாய் பட்டாம்பூச்சி, ‘‘பரவாயில்லை மகளே. ஆனால், நான் சொல்வதைக் கவனமாகக் கேள். வாழ்க்கையில் பல விஷயங்கள் கவர்ச்சி காட்டி நம்மைக் கவர்ந்து இழுக்கத்தான் செய்யும். நாம்தான் நமக்கு என்ன தேவை என்பதில் தெளிவாக இருக்க வேண்டும். இங்கேயும், அங்கேயும் கவனத்தைச் சிதறவிடக் கூடாது. பேராசை கூடாது. அப்போதுதான் நமது குறிக்கோளை அடைய முடியும். நாளை, மீண்டும் முயற்சி செய்” என்றபடி அல்பேலியை  அணைத்துக்கொண்டது.

இந்தி மூலம்: விமலா பண்டாரி   தமிழில்: நாணற்காடன்

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick