மணிக்கூண்டு

ஓவியம்: ஸ்யாம்

ப்பாவின் இருசக்கர வாகனத்தில் அவரது வயிற்றைக் கட்டிப்பிடித்தவாறு பின்னால் அமர்ந்திருந்த கிஷோர், பேருந்து நிலையத்தைக் கடக்கும்போது, அந்த  மணிக்கூண்டை அண்ணாந்து பார்த்தான்.

ஏழாம் வகுப்பு படிக்கும் கிஷோர், தினமும் பள்ளிக்குச் செல்லும்போது, இந்த வழியாகத்தான்  செல்வான். பல மாதங்களாக நேரம் காட்டும் மணிக்கூண்டு பல மாதங்களாகச் செயல்படாமல் இருக்கிறது.

‘யார் இதைக் கட்டியிருப்பார்கள்? இதை ஏன் பழுது பார்க்காமல் இருக்கிறார்கள்?' எனக் கேள்விகள் எழும்.

இன்று விடுமுறை நாள். அப்பாவுடன் கடைக்கு வந்திருக்கிறான். மணிக்கூண்டு பற்றி அப்பாவிடம் கேட்க, ‘‘மணல்பரப்பா இருந்த இந்த பஸ் ஸ்டாண்டு, கர்மவீரர் காமராஜர் காலத்தில், தார் ரோடா மாறிச்சு'னு தாத்தா சொல்லியிருக்கார். அப்போ கட்டியதா இருக்கும். கட்டடத்தில் இருக்கும் கல்வெட்டைப் பார்த்தால் தெரியும்'' என்றார்.

‘‘அதைப் பார்க்கலாமாப்பா?'' என ஆவலுடன் கேட்டான் கிஷோர்.

‘‘அதைப் பார்த்து என்ன ஆகப்போகுது. பேசாம வா'' எனச் சொல்லிவிட்டார் அப்பா.

அடுத்த நாள் பள்ளியில், வகுப்பாசிரியர் ஓய்வாக இருக்கும்போது, மணிக்கூண்டு பற்றி ஆரம்பித்தான். ‘‘ஆமாம் கிஷோர். காமராஜர் காலத்தில் கட்டியதுதான். நான் அந்தக் கல்வெட்டைப் பார்த்திருக்கேன். 1961-ம் வருஷம் திறந்திருக்காங்க'' என்றார்.

 ‘‘கடிகாரம் ஏன் சார் ஓடாம இருக்கு?'' எனக் கேட்டான்.

 பக்கத்தில் இருந்த ஒரு மாணவன், ‘‘அம்பது வருஷமா ஓடியதால, முள்ளுக்கு கால் வலிச்சிருக்கும்'' எனச் சொல்ல, அனைவரும் சிரித்தார்கள்.

‘கீப் கொயட். நம்மைச் சுற்றி நடக்கும் விஷயத்தை அக்கறையோடு பார்க்கிற கிஷோரைப் பாராட்டலைனாலும் பரவாயில்லை, கிண்டல் பண்ணாதீங்க'' என்று ஆசிரியர் அதட்டியதும் வகுப்பறை  அமைதியானது.

‘‘இப்போ எல்லார் கையிலும் செல்போனும் டிஜிட்டல் கடிகாரமும் வந்திருச்சே. இதை யாரு பார்க்கப் போறாங்கனு விட்டுட்டு இருப்பாங்க. ஆனா, பழைமையான விஷயத்தைப் பாதுகாப்பது நம் ஒவ்வொருத்தரின் கடமை. நாம எல்லோரும் சேர்ந்து நகராட்சி அலுவலர்கிட்ட மனு கொடுக்கலாமே சார்'' என்றான் கிஷோர்.

‘‘நல்ல யோசனைதான். இதை ஒரு களப்பணியாகவே செய்வோமே. வாங்க, இப்பவே ஹெட்மாஸ்டர்கிட்ட பேசுவோம்'' என உற்சாகமாக எழுந்தார் வகுப்பாசிரியர்.

தலைமையாசிரியரும் சம்மதிக்க, ஒரு மனுவைத் தயார்செய்தார்கள். ஆசிரியர்களும் மாணவர்களும் கையொப்பமிட்டார்கள். வகுப்பாசிரியரோடு 100 மாணவர்கள் ஊர்வலமாகச் சென்று, நகராட்சி நிர்வாகியைச் சந்தித்து, மனுவை அளித்தார்கள்.

‘‘ஒரு பொது விஷயத்துக்காக, மாணவர்கள் ஒன்றுசேர்ந்து வந்ததைப் பார்க்கவே சந்தோஷமா இருக்கு. நான் காலேஜ் படிக்கிறப்ப இப்படித்தான். நிச்சயமா நடவடிக்கை எடுக்கிறேன்'' என்ற தலைமை அலுவலர், கிஷோருக்கு ஸ்பெஷல் பாராட்டுத் தெரிவித்தார்.

அடுத்த சில வாரங்களில்... சரியான நேரத்தைக் காட்டிய மணிக்கூண்டு, கிஷோரைப் பார்த்து நன்றி சொல்வதுபோல, ‘டிங்டாங்' என ஒலித்தது.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick

மாதத்திற்கு 7 எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகள் படிக்க லாகின் செய்யுங்கள்அனைத்து எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகளையும் படிக்க சந்தா செய்யுங்கள்