வெள்ளி நிலம் - 20

இத்தொடரின் மற்ற பாகங்கள்:
ஜெயமோகன் - ஓவியம்: பிரேம் டாவின்ஸி

முன்கதை: இமயமலைப்பகுதியில் இருக்கும் ஒரு மடாலயத்தில், பராமரிப்புப் பணி நடைபெறும்போது கிடைக்கும் மம்மி ஒன்றைக் கடத்திச்செல்ல சிலர் முயல்கிறார்கள். அதைத் துப்புதுலக்க வரும் காவல்துறை அதிகாரி பாண்டியனுடன் நரேந்திர பிஸ்வாஸும் நோர்பாவும் சேர்ந்து விசாரணைக்காக பூட்டான் செல்கிறார்கள். பல இன்னல்களைக் கடந்து, புலிக்குகை மடாலயத்துக்குச் செல்கிறார்கள். பல புத்தர் சிலைகளைப் பார்க்கிறார்கள். தலைமை லாமாவைச் சந்தித்து, அவரிடம் ஒரு படத்தைக்காட்டி விசாரிக்கிறார்கள். பிறகு அங்கிருந்து வெளியேறி, திபெத்திய பௌத்த ஞானி மிலரேபா குகைக்குப் போகிறார்கள். மிலரேபாவின் கதையை நரேந்திர பிஸ்வாஸ் சொல்கிறார். அன்றிரவு ராணுவமுகாமில் தங்குகிறார்கள். பனிச்சிகரங்களில் மறைந்திருக்கும் குகைகளை ட்ரோன்களின்மூலம் கண்டுபிடித்து ஒரு குகைக்குள் செல்கிறார்கள். அங்கு டோர்ஜே லெக்பாவின் சிற்பத்தைப் பார்க்கிறார்கள்.

குகைக்குள் இருந்து வந்த காற்று கெட்ட வாடை கொண்டிருந்தது. ‘‘நெடுநாட்களாகத் திறக்காமலிருந்த குகை. காற்றில் கார்பன் டையாக்ஸைடும் அம்மோனியாவும் கலந்திருக்கிறது” என்றார் டாக்டர். “இப்போது உள்ளே செல்வது ஆபத்து. இருங்கள்..” 

அவர், தன் தோள்பையிலிருந்து ஒரு சிறிய மெழுகுவத்தியை எடுத்துப் பற்றவைத்தார். அதை ஊன்றி நடப்பதற்குரிய அலுமினியக் கழியில் கட்டி, உள்ளே நீட்டினார். அது ஊதப்பட்டதுபோல அணைந்தது. “உள்ளே சென்றால் மூச்சுவிடமுடியாமல் இறப்போம்” என்றார் டாக்டர்.

“என்ன செய்வது?” என்றான் பாண்டியன்.

“இது, கிணறு என்றால் ஒன்றும் செய்யமுடியாது. கார்பன் டை ஆக்ஸைடும் அம்மோனியாவும் எடை மிக்கவை. தண்ணீரைப்போலவே அவையும் தேங்கி நிற்கும் தன்மைகொண்டவை. ஆனால் இது குகை. காற்று வீசினால், இந்த வாயுக்கள் கரைந்துவிடும்.”

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick