அம்மா

சிறுகதை /பாவண்ணன், ஓவியங்கள்/மாருதி

காவல் நிலைய சந்திப்பில் வண்டியைத் திருப்பும்போதே பார்த்து விட்டேன்... வாசலில் முருங்கை மரத்தடியில் ஒரு பெரிய தட்டு நிறையச் சோறை வைத்துக் கொண்டு அம்மா நின்றிருந்தாள். அவளைச் சுற்றி ஏழெட்டு பள்ளிச் சிறுவர்களும் பெரியவர்களும் வட்டமாக உட்கார்ந்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். வண்டியின் உறுமல் சத்தத்தைக் கேட்டதும் அவர்கள் அனைவரும் ஒரே சமயத்தில் திரும்பி என்னைப் பார்த்தார்கள். மறுகணமே சோறு நிரப்பிய இலையோடு எழுந்து ஓடினார்கள். ''உக்காந்து சாப்புடுங்கப்பா, ஒடம்புல ஒட்டவேணாமா?'' என்று அவர்களை அழைத்தாள் அம்மா. வண்டியைச் சுவரோரமாக நிழலில் நிறுத்திவிட்டுத் திரும்பி, ''மறுபடியும் ஆரம்பிச்சிட்டியா உன் வேலய? ஆயிரம் தரம் சொன்னாலும் புரியாதா ஒனக்கு?'' என்று அம்மாவைப் பார்த்து எரிந்து விழுந்தேன். எதுவுமே புரியாமல், ''பாவம்டா பசங்க...'' என்று சிரித்தாள் அம்மா. ''ஒன்ன கவனிச்சிக்காம அவ எங்க போயி தொலஞ்சா?'' என்று முணுமுணுத்தபடியே வாசலில் செருப்பை உதறினேன். 

''ஏண்டா மெரண்டு ஓடறிங்க? டேய் பசங்களா, ஒக்காந்து சாப்புடுங்கடா'' என இந்த உலகத்துடன் சம்பந்தமே இல்லாதவளைப்போல அம்மா ஓடிப் போனவர்களை அழைத்தாள். அவள் கையிலிருந்து சோற்றுப்பருக்கைகள் உதிர்ந்தன. கோழிகள் அவற்றை ஓடி ஓடிக் கொத்தின. அவள் கையைப் பிடித்து அழைத்து வீட்டுக்குள் செலுத்தினேன். திரும்பி எதையோ சொல்ல முன்றாள். ''பேசாம போம்மா உள்ள...'' என்று குரலை உயர்த்தினேன்.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick

மாதத்திற்கு 7 எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகள் படிக்க லாகின் செய்யுங்கள்அனைத்து எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகளையும் படிக்க சந்தா செய்யுங்கள்