சிறியவர்களும் பெரியவர்களும்! - சிறுகதை

சிறுகதை: இமையம், ஓவியம்/ஹாசிப்கான், படங்கள்/ஆ.வின்சென்ட் பால்

“புதுசா வந்து இருக்கீங்க.  நல்லா நடத்துங்க.  தூரமா இருக்கு, கிராமமா இருக்குன்னு நெனக்காதீங்க.  இந்த ஊருல இட்லி கட, டீ கடனு ஒண்ணும் கெடயாது. ஒரு வாரத்துக்கு காட்டுல வுட்ட மாரிதான் இருக்கும். அப்புறம் பழகிக்கும்!'' என்று சொன்ன தலைமை ஆசிரியர் பொடி போட்டார். சர்சர்ரென்று மூக்கை உறிஞ்சினார். கையை உதறிவிட்டுக்கொண்டு இரண்டு முறை தும்மினார். பிறகு, 

  ''இங்க நான் வந்து எட்டு வருசமாவுது. மிடில் ஸ்கூலா அப்கிரேடு ஆனப்ப வந்தன். இன்னம் ஆறு வருசம்தான் இருக்கு. ரெண்டாயிரத்து பதினெட்டுல ரிட்டயர்மண்டு!'' என்று சொல்லிவிட்டு கர்ச்சீப்பை எடுத்து மூக்கைச் சிந்தினார். ''நான் இங்க வந்தப்ப முந்நூத்தி எம்பது புள்ளங்க இருந்துச்சி. இப்ப வெறும் நூத்தி இருவதுதான். சனங்ககிட்ட பணம் வந்துடுச்சி. அரசாங்க பள்ளிக்கூடம் வாணாமின்னுட்டு ஓடுதுவா. அரசாங்கம் சரியில்ல. அதனால பள்ளிக்கூடமும் சரியில்ல. இன்னம் எவ்வளவு காலத்துக்கு அரசாங்கப் பள்ளிக்கூடம் இருக்குமின்னு சொல்ல முடியாது!''  என்று சொன்னார். பிறகு அவரே, 'இதுக்கு முன்னாடி எங்கியாச்சும் வேல பாத்துக்கிட்டு இருந்தீங்களா?'' என்று கேட்டார்.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick

மாதத்திற்கு 7 எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகள் படிக்க லாகின் செய்யுங்கள்அனைத்து எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகளையும் படிக்க சந்தா செய்யுங்கள்