பட்டாசு பந்திப் பாளையக்காரனும் ஒரு பன்றிக் குட்டியும்...

மாரி செல்வராஜ் ஓவியங்கள்: செந்தில்

பெரியவர் கள்ளாண்டனிடம் அம்மா அடிக்கடி சொல்லியிருக்க வேண்டும். அடிக்கடி என்றால் பார்க்கிற நேரமெல்லாம். அப்பா வலியால் துடித்து காட்டுகிற நாளெல்லாம் வேறு எதையும் பேசாமல் நச்சரித்து அதை மட்டுமே சொல்லியிருக்க வேண்டும். அன்று அதிகாலையிலே வீட்டு வாசலில் வந்து பெரியவர் கள்ளாண்டன் நின்ற தோரணை அப்படித்தானிருந்தது. ஆமாம்... பெரியவர் கள்ளாண்டன் இப்படி சாரத்தை மடித்து, கருத்த செம்பறியின் தொடை மயிர் போல, சிக்கி சுருட்டி சுருள் சுருளாக மயிர் முளைத்துக் கிடக்கும் தன் கால் முட்டி தெரிகிற மாதிரி நிற்பதை ஊருக்குள் யாரும் பார்த்ததே இல்லை. அதனால்தான் அன்றைக்கு எங்கள் வீட் டுக்கு முன்னால் தலைவாசலில் சாரத்தை மடித்து இறுக்கிக் கட்டிக்கொண்டு பெரியவர் கள்ளாண்டன் நின்றதை வீட்டுக்குள் இருந்தபடியே கண்களைக் கசக்கிக் கொண்டு பார்த்த எனக்கு, அது நான் அடிக்கடி பார்க்க நினைத்த ஒரு நல்ல கனவு போலிருந்தது. ஆனால், அது கனவில்லை. நான் பார்த்த அடுத்த நொடி தாத்தா வின் வெங்கல சோத் துக் கும்பாவை உருட்டி விட்டதைபோல அவர் குரல் எனக்கு நங் என்று கேட்டது. வாசலில் நடப்பது அத்த னையும் நிஜம்.

''பாப்பாம்மா... பாப்பாம்மா...''

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick

மாதத்திற்கு 7 எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகள் படிக்க லாகின் செய்யுங்கள்அனைத்து எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகளையும் படிக்க சந்தா செய்யுங்கள்