கண்கொத்தும் பார்வை - கவிதை

யுகபாரதி, ஓவியங்கள்: கோ.ராமமூர்த்தி

1.
மனசு நிரம்ப நீதான்
மாலை காலை என
மறுபடி மறுபடி உன் நினைவு
விட்டு விலக வழியற்று
விக்கித்து நிற்கிறதே கண்கள்
ஆழப் பதிந்துவிடும்
ஆணிபோல் உரையாடல்
முழுவதுமே விடிந்தனவோ
மூர்க்கங்களும்
எங்கிருந்தோ தொடங்கி
எங்கேயோ வந்து முடிகிறேனே
ஏகத்துவத்தில்
ஏதோ ஒரு நெருடல்
எழுந்து விழுகிறேனா
விழுந்து எழுகிறேனா
எனக்கும் தெரியவில்லையடி
இதயப் பூசணியை
எப்படி மறைப்பதென்று?

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick

மாதத்திற்கு 7 எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகள் படிக்க லாகின் செய்யுங்கள்அனைத்து எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகளையும் படிக்க சந்தா செய்யுங்கள்