பச்சை

வண்ணதாசன் - ஓவியங்கள்: ஸ்யாம்

லியாகத் அலி முன் கதவைத் திறந்துவைத்து, ‘`ஏறிக்கோ பச்சை’’ என்றான். அவன் கதவைத் திறந்துவைத்துக்கொண்டு காத்திருப்பது தெரியாமல், வாசலில் நிற்கிறவர்களிடம், ‘`எல்லாரும் இருங்க. போயிட்டு வாரேன்’’ என்று சொல்லிக்கொண்டு இருந்தாள் பச்சை.

லியாகத் மகள் கல்யாணத்துக்கு அவள் வருவாள் என்று லியாகத்தே எதிர்பார்த்தி ருப்பானா என்று தெரியாது. ஒரு வக்கீல் வீட்டுக் கல்யாணத்துக்கு அவருடைய கட்சிக்காரர்கள் எல்லோருமா வருகிறார்கள்? ஆனால், அவள் வந்ததில் லியாகத்துக்கு மட்டும் அல்ல, கல்யாண வரவேற்புக்கு வந்திருந்த பாதிப்பேருக்குச் சந்தோஷம் என்றுதான் தோன்றியது. அவளும் ரொம்பச் சந்தோஷமாகத்தான் இருந்தாள். இருபத்தைந்து வயதில் ‘7 டயமண்ட்ஸ்’ மெல்லிசைக்குழுப் பாடகியாக எப்படியிருந்தாளோ, அதே துறுதுறுப்போடும், மலர்ச்சியோடும், அவள் விரும்பி அணிகிற கறுப்புக் கண்ணாடியுடன், சிரித்துச் சிரித்து எல்லோரையும் வழியனுப்பியபடி இருந்தாள். வலது தோளிலும் இடது தோளிலும் காரை எலும்பைத் தொட்டு ஒரு இணுக்குக் கீழே தொங்குவதுபோல மல்லிகைச் சரம். வெள்ளி நீல பலூன் கொத்துகளுக்கு இடையிலும், நெடுநெடுவென வாசலில் கட்டப்பட்டிருந்த வாழை மரத்தைத் தொட்டுக்கொண்டு இருக்கையிலும் பச்சைக்குப் புதுப் பொலிவு வந்திருந்தது. குறிப்பாக, அவள் முகத்தைப் பார்த்துப் பேசிக்கொண்டு இருந்த, வியர்வையில் ஜிப்பா நனைந்த ஒரு நடுத்தர வயதுக்காரரின் முகத்தில் ஒரு ரசம் பூசப்பட்ட சந்தோஷம். பச்சையை ஒவ்வொருவரும் முப்பது வருடங்களுக்கு முந்தியே நிறுத்தியிருந்தார்கள். தானும் அப்படியே முப்பது வருடங்களுக்கு முன்னால் போய்விட விரும்பினார்கள்.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick

மாதத்திற்கு 7 எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகள் படிக்க லாகின் செய்யுங்கள்அனைத்து எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகளையும் படிக்க சந்தா செய்யுங்கள்