என் கதை...

- கீதா பென்னெட்

“கடவுள் இருக்கிறாரா? இருந்தால், 22 ஆண்டுகளாக ஏன் எனக்குத் தொல்லை கொடுத்துக்கொண்டு இருக்கிறார்? ‘என்னை அழைத்துக்கொள்’ என்று பலமுறை மன்றாடியும், என்னை ஏன் இந்தப் பூவுலகில் வாழவைத்திருக்கிறார்? அவருக்கு இரக்கம் என்பதே இல்லையா?” என்றெல்லாம் கடந்த சில ஆண்டுகளாக நிறையக் கேள்விகளை எனக்குள்ளாகவே கேட்டு வந்திருக்கிறேன்.

என்னை ஏன் உயிரோடுவிட்டு வைத்திருக்கிறார் என்பதற்கான பதில், சில மாதங்களுக்கு முன்புதான் எனக்குத் தெரியவந்தது.

22 ஆண்டுகளுக்கு முன், நான் ஒரு ராணி மாதிரி இருந்தேன். மிக அன்பான கணவர். என்னிடம் உயிரையேவைத்திருக்கும் ஒரே பிள்ளை ஆனந்த் ராமசந்திரன். உலகமெங்கும் சென்று வீணைக் கச்சேரிகள் செய்தேன். ஐரோப்பாவில் புகழ்பெற்ற ஃப்யூஷன் குழு ஒன்று என்னைப் பாடவும் வீணை வாசிக்கவும் அழைத்தது. மிகவும் சந்தோஷமாக இருந்தேன்.

நியூயார்க்கில் கடைசி கச்சேரி முடிந்து வீட்டுக்கு வந்தது ஒரு செப்டம்பரில்! விதி, மார்பகக் கட்டியாகத் தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொண்டது. டாக்டர் ரோஸ் என்னைப் பரிசோதித்துவிட்டு, உடனடியாக ஒரு ஸ்பெஷலிஸ்ட்டிடம் அனுப்பிவைத்தார். அவர் ‘பயாப்சி’ செய்த இரண்டாவது நிமிடமே சோகமாகத் தலையை ஆட்டினார்.

மூன்றாவது ஸ்டேஜில் இருக்கும் மார்பகப் புற்றுநோய்!

முதலில் அறுவைசிகிச்சை, பின் கீமோ, ரேடியேஷன் என வரிசையாக நடந்தன. கீமோ முழுவதுமாக என் முடியை, இளமையைப் பறித்துக்கொண்டது. உடல் பலத்தை முழுவதுமாக இழந்தேன். அதனால், எனக்குள் கடவுளிடத்தில் ஒரு மனஸ்தாபம். ‘உனக்கு நான் செல்லக் குழந்தை என நினைத்திருந்தேனே! எப்போதும் அழகாக இருக்க விரும்பும் பெண்ணை ஏன் இப்படி அலங்கோலம் ஆக்கிவைத்திருக்கிறாய்?’ என்று கோபப்பட்டேன்.

புற்றுநோய்க்கு சிகிச்சைகள் நடந்தன. அதன் பிறகு, 10 வருட காலத்துக்கு மாத்திரைகள் கொடுத்து, அதை அடக்கி வைத்திருந்தார்கள். ஆண்டுக்கொரு முறை புற்றுநோய் நிபுணரைப் பார்த்து, ரத்தப் பரிசோதனை செய்துகொள்ள வேண்டும். என்னுடைய துரதிர்ஷ்டம், ஓவரியில் புற்றுநோய் இருக்கிறதா என்று மட்டுமே டாக்டர் பரிசோதித்திருக்கிறார். அதில் எந்தப் பிரச்னையும் இல்லாததால், ‘நோ ப்ராப்ளம்’ என்று சொல்லிவந்தார். புற்றுநோய் வந்து 13 ஆண்டுகள் கழித்து, என் இடது காலில் சுளுக்கு மாதிரி இருந்தது. மறுநாள், இடது காலை எக்ஸ்ரே எடுத்துப் பார்த்துவிட்டு, உடனடியாக எலும்பை ஸ்கேன் (Bone scan) செய்யச் சொன்னார் டாக்டர். ரிசல்ட்..? என் எலும்புகளில் புற்றுநோய் பரவியிருப்பது தெரிந்தது. ஆரம்பித்தது ஓரல் கீமோ சிகிச்சை.

இதற்கு ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்னரே, சென்னையில் என் ஃபிளாட்டில், இரவு தண்ணீர் குடிப்பதற்காக எழுந்தவள், சட்டென்று கீழே விழுந்தேன்.தோள்பட்டையில் முறிவு. சாதாரணமாக விழுந்ததற்கு, எலும்பு ஏன் உடைய வேண்டும்? என் புத்திக்கு அப்போது அது உறைக்கவே இல்லை. சீஸனில் கிடைத்த கச்சேரி வாய்ப்புகளை விட்டுவிட்டோமே என்ற கவலை மட்டும்தான் இருந்தது.

எலும்பில் பரவியிருக்கும் புற்றுநோய்க்காக தினமும் உட்கொண்ட கீமோ மாத்திரைகள், என்னைக் களைப்பில் தள்ளின. இரண்டடி எடுத்துவைத்தாலே மேல் மூச்சு, கீழ் மூச்சு வாங்கும். வீணைக் கச்சேரிகளுக்கு முன் பல மணி நேரம் ஓய்வு எடுத்துக்கொள்ளும்படி ஆனது.

இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன், ஜூலை மாதத்தில் ஒரு திங்கள் கிழமை காலை. எழுந்து காபி குடித்துவிட்டுப் புத்தகமும் கையுமாக உட்கார்ந்தவள், அரை மணி நேரம் கழித்து எழுந்தேன். தடாலெனக் கீழே விழுந்தேன். இடது காலை நகர்த்த முடியவில்லை. என்னுடைய கதறல் கேட்டு, மாடிக்கு ஓடி வந்த என் கணவர் பென்னெட், நான் இருந்த இருப்பைப் பார்த்து நிலைகுலைந்துவிட்டார்.

உடனே ஆம்புலன்ஸைக் கூப்பிட்டார். அவர்கள் வந்து, என்னைத் தூக்கி ஸ்ட்ரெச்சரில் வைத்தபோது, நான் அழுத அழுகை அந்தப் பகுதி முழுதும் கேட்டிருக்கும். அப்படி ஒரு வலி!

வீட்டருகே இருந்த மருத்துவமனை எமர்ஜென்சியில் படுக்கவைத்தார்கள்; எக்ஸ்ரே எடுத்தார்கள்.  டாக்டர் ஹேன்ஸ் வந்து என்னைப் பரிசோதித்துவிட்டு, `இடது தொடையில் எலும்பு முறிந்துள்ளது; தகடுவைக்க வேண்டும்’ என்றார். இரண்டு நாட்களில் டைட்டானியம் தகடு, ஸ்க்ரூக்கள் வைக்கப்பட்டு, வீட்டுக்கு வந்தேன்.

இரண்டு வாரங்கள் போயின. ஒரு சனிக்கிழமை, என் தொடையில் சொல்லொணா வலி. ஸ்க்ரூ லூஸ் என்பார்களே... அது மாதிரி இருந்தது. மீண்டும் ஆஸ்பத்திரிக்குச் சென்றோம். ‘டைட்டேனியம் என்பது விமானங்கள் தயாரிப்பதற்கு உபயோகமாகிற உலோகம். அதில்தான் தகடு செய்து, உன் காலில் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அது இப்படி உடையும் என்பது என் இத்தனை வருட அனுபவத்தில் தெரியாத ஒன்று’ என்று சொல்லி, வேறொரு தகடு பொருத்தினார் டாக்டர்.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick

மாதத்திற்கு 7 எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகள் படிக்க லாகின் செய்யுங்கள்அனைத்து எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகளையும் படிக்க சந்தா செய்யுங்கள்