நிலவைக் காட்டி அமுது ஊட்டி

போப்பு, மருத்துவ எழுத்தாளர்ஹெல்த்

ண்பகல் சாப்பாட்டு நேரத்தில் நண்பர் வீட்டிற்குச் சென்றிருந்தேன். கூடத்தில், ஜட்டியுடன் குழந்தை, உருளும் பந்தைத் துரத்திக்கொண்டிருந்தது. அது ஓடும் அழகைப் பார்த்ததும் எனக்கே பந்தாகி உருள வேண்டும் போலிருந்தது.

வரவேற்ற நண்பர் முகத்தில் பதற்றத்தின் மெல்லிய தீற்றல் இருந்தது. ``அஞ்சு நிமிஷம்  உட்காருங்க” என்று எனக்கு இருக்கையைக் காட்டிவிட்டு, சமையல்கட்டை நோக்கி, “காவேரி... புவனா அம்மாவைக் கூப்பிடட்டுமா? ரெடியா?” என்றார்.

`டர்ர்’ ரென்று சத்தம் போட்ட மிக்ஸியை நிறுத்திவிட்டு, கூடத்துக்குத் தலைகாட்டிய காவேரி, “ம்.. கூப்புடுங்க. நான் எடுத்துட்டு வர்ரேன்” என்றார்.

குழந்தை விளையாட்டை நிறுத்திவிட்டு அம்மா, அப்பாவைப் பீதியுடன் பார்த்தது. அங்கு ஏதோ ஒரு கலவரத்துக்கு முந்தைய சூழல் நிலவுவதாகப்பட்டது எனக்கு.

நண்பர் பக்கத்து வீட்டை நோக்கிக் குரல் கொடுக்க, புவனாம்மா எனப்படுபவர் விறுவிறுவென்று வந்து குழந்தையைப் பிடித்தார். குழந்தை ``வேண்ணா… வேண்ணா” என்று மிரட்சியுடன் துள்ளியது. புவனாம்மா ஆகிய அவர் உதட்டை இறுக்கிக் கடித்துக்கொண்டு “துள்ளினா விட்டுறுவமா...உங்கிட்ட ஒவ்வொரு நேரமும் இதே பாடு” என்றபடி, தரையில் அமர்ந்தபடிக் கால்களுக்கு நடுவே குழந்தையைக் கிடத்தினார். அதன் கைகளை ஏசுவைச் சிலுவையில் ஏற்றுவதுபோல விரித்துப் பிடித்துக்கொண்டார்.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick