Published:Updated:

அது மாட்டுக்கு... இது குதிரைக்கு!

நேமத்தான்பட்டி பந்தய வண்டிக் கதை

##~##

புதுக்கோட்டை - காரைக்குடி பிரதான சாலையில் இருக்கிறது நேமத்தான்பட்டி. பந்தய வண்டிகள் தயாரிப்புக்குப் பெயர் பெற்ற ஊர். இங்கு மூன்று தலைமுறைகளாகக் கொடி கட்டிப் பறக்கும் கிருஷ்ணன் ஆசாரி குடும்பத்தினரை ஒரு காலை வேளையில் சந்தித்தேன்.

''எம் பேரு கணபதி. எங்க அய்யா கிருஷ்ண ஆசாரி.அவரு காலத்துல பந்தய வண்டின்னா கிருஷ்ண ஆசாரிதான்னு பேரு வாங்கினவரு. அய்யாவுக்கு அப்புறம் எங்க அண்ணன் அழகப்ப ஆசாரி தொழிலைப் பார்த்துகிட்டாரு. அழகப்ப ஆசாரி வண்டி அழகா இருக்கும்னு சொல்வாக. இப்ப நானும் எங்க அண்ணன் பையனுங்க சோமனும் சந்திரனும் இந்தத் தொழிலைப் பார்த்துக்கிட்டு இருக்கோம். தமிழ்நாட்டுல நாங்க செஞ்ச வண்டிங்க ஓடாத பந்தயம் கிடையாது. இதுவரைக்கும் ஆயிரம் வண்டிக்கு குறையாம செஞ்சிக் கொடுத்த குடும்பம் எங்களோடது!'' என்று தன் குடும்ப வரலாற்றில் தொடங்கிய கணபதி வண்டி செய்யும் கலை பற்றி பேச ஆரம்பித்தார்.

அது மாட்டுக்கு... இது குதிரைக்கு!

''சாதா மாட்டு வண்டி செய்யுற மாதிரி பந்தய வண்டி செய்ய முடியாது. இது கொஞ்சம் தொல்லைப் பிடிச்ச வேலை. மாடுகளுக்கு ஒரு வண்டி; குதிரைகளுக்கு ஒரு வண்டினு பந்தய வண்டியை ரெண்டு வகையா செய்வோம். வண்டி கொடம் பொடிச மரத்துல செய்யணும். அந்த மரம்தான் பந்தயத்துல தெறித்து துடிச்சு ஓடுறதுக்கு ஏத்த வலுவா இருக்கும். இப்படி ஆரக்காலுக்கு வாகை, வட்டைக் கருவை; மேம்பாடிக்குத் தேக்கு, ஈன்; ஏர்க்காலுக்கு கல் மூங்கி; நுகத்தடிக்கு மஞ்சநாத்தி, பலானு ஒவ்வொண்ணுக்கும் ஒரு மரம் இருக்கு. ஒரு சேர தேவைக்கு ஏத்த மாதிரி மரம் கிடைக்காது. கிராமம் கிராமமா அலைஞ்சு திரிஞ்சு வாங்கணும். அச்சு ஒரு இஞ்ச் கனத்துல போடணும். கொடம் ரெண்டும் ஒரே அளவா இருக்கணும். ஒரு நூல் அளவு மாறுனாலும் கொடம் சேராது. சக்கரம் செய்ற ஆரக்கால் அளவும் அப்படிதான். கொஞ்சம் அளவு மாறுனாலும் சக்கரம் சேராது.

அது மாட்டுக்கு... இது குதிரைக்கு!

வண்டி கோக்குறதுலயே கஷ்டமான வேலை சக்கரம் செய்றது. சக்கரம் செய்யணும்னா கொறைஞ்சது பத்து வருசப் பயிற்சி வேணும்'' என்ற கணபதியைத் தொடர்கிறார் சோமன்.

அது மாட்டுக்கு... இது குதிரைக்கு!

''அதோட, முடிஞ்சுச்சா என்ன? பந்தய வண்டி செய்யும்போது மாட்டையும் கணக்குல எடுத்துக்குறது அவசியம். சின்ன மாடுனா ஏர்க்கால் பத்தே கால் இஞ்ச் போடுவோம். அதே, நடுச்சோடி மாடுனா பத்தரை இஞ்ச். பெரிய மாடுன்னா பதினொரு இஞ்ச். அதனால, மாடு அளவு தெரியாம வண்டி செய்ய முடியாது!'' என்றார் சோமன்.

கடைசியாகப் பேசிய சந்திரன், ''எங்க அய்யா காலத்துல எல்லாம் கடைசல் வேலைக்கு மெஷின்லாம் கிடையாது. எல்லாமே கை வேலைதான். இப்ப நாங்க கடைசல் வேலையை மெஷின்ல கொடுத்து பாக்குறோம். ஆனாலும், கை வேலை சுத்தம் வரலை. நாங்க மூணு பேரும் சேர்ந்து ஒரு வண்டி செய்ய பதினஞ்சு நாள் ஆகுது. இது மூணு பேருக்கும் வேற எந்த வேலையும் இடையில இல்லாம, முழுக்க வண்டி வேலையிலேயே உட்கார்ந்தா ஆவுற கணக்கு. இல்லைனா இன்னும் பத்து நாள் இழுக்கும். வேலை கூப்புடுது... போவலாமா?'' - உளிகள் இயங்கத் தொடங்குகின்றன!  

- வீ.மாணிக்கவாசகம், படங்கள்: பா.காளிமுத்து

அடுத்த கட்டுரைக்கு