Published:Updated:

என் ஊர்!

Vikatan Correspondent

உள்ளிப்பூண்டு திருவிழாவும் கரி பேருந்தும்!

##~##

ரூரின் மூலைமுடுக்கு எல்லாம் சென்று ஆய்வு செய்து அவற்றைப் புத்தகங்களாகவும் ஓவியங்களாகவும் தீட்டிவரும் வரலாற்று ஓவிய ஆசிரியர் பரணன், தன் சொந்த ஊரான கரூரின் வரலாற்று நினைவுகளை இங்கே பகிர்ந்து கொள்கிறார்.

 ''தமிழகத்தின் நடுவில் இருப்பதால் கருவூர் என்ற பெயர் பெற்றது, காலப்போக்கில் மருவி கரூர் என்று மாறிவிட்டது. இது ஆரம்பத்தில் சேர நாட்டுப் பகுதி யைச் சேர்ந்தது. அந்தக் காலகட்டத்தில் சேரர்கள் மிகவும் வலிமையுடன் இங்கு ஆட்சி செய்தனர். செல்வக்கடுங்கோ வாழியாதன் கி.மு.87-ல் கரூரை ஆண்ட மன்னன். சேரர்கள் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த கரூர் மீது போர்த் தொடுக்க வேண்டும்

என் ஊர்!

என்றால் தற் போதைய தாராபுரம், உடுமலைப்பேட்டை, பொள் ளாச்சி, பாலக்காடு வழியாகத்தான் கரூருக்குள் நுழைய முடியும். அல்லது, நாகர்கோவில் சென்று கடுமையான மலைகள், காடுகளைக் கடந்தே கரூர் மண்ணுக்குள் காலடி எடுத்துவைக்க முடியும். அந்த அளவுக்குச் சேர ஆட்சியில் எல்லைப் பாதுகாப்பு மிகவும் சிறப்பாக இருந்தது.

கி.பி.967-ல் பிற்காலச் சோழர்கள் தாராபுரம் வழியே கரூருக்குள் நுழைந்து பெருவஞ்சியைத் தலை நகராகக்கொண்டு கி.பி. 1300 வரை ஆண்டனர். கரூரை ஆண்ட முதல் சோழ மன்னன் வீர சோழக் கலிமூர்க்கன். பிறகு பாண்டியர்களும், இஸ்லாமியர்களும், அதன் பின் நாயக்க மன்னர்களும் கரூரை ஆண்டனர். அதன் பிறகுதான் ஆங்கிலேயர்கள் ஆட்சிவந்தது.

சங்ககாலத்தில் இங்கு உள்ளி விழா என்னும் மிகவும் பிரமாண்டமான திருவிழா நடைபெற்று இருக்கிறது. உள்ளிப் பூண்டைப் போன்ற சலங்கைகளை இடுப்பில் கட்டிக்கொண்டு ஊர் முழுக்க மக்கள் ஆடிச்சென்று ஆர்ப்பரிப்பர். பழ மையான தமிழர் விழாக்களில் இதுவும் ஒன்று.

1924-ல் தான் கரூருக்கு முதல்முதலில் பேருந்து வந்தது. கரி போட்டு காற்று ஊதி இயக்கப்படும் வண்டி. அடைப்பே இல்லாமல் வண்டியின் எந்தப் பக்கம் வேண்டும் என்றாலும் ஏறி இறங்கும் வகை யில் அமைந்து இருக்கும். அதன் பிறகான அறிவியல் முன்னேற்றத்தால், 1970-க்குப் பின் தற்போது இருப்பது போன்ற பேருந்து கள் வந்துவிட்டன. 'வி.எம்.எஸ் மோட்டார் குழுமம்’தான் கரூரில் முதல்முதலில் வந்த மோட்டார் வாகனம் தொடர்பான கடை. அது, இன்றுவரை தன் பழமையான சிறப்புடன் இயங்குகிறது.

என் ஊர்!

19-ம் நூற்றாண்டிலேயே கைத்தறி நெசவுத் தொழிலை முன்னிறுத்தி வளர்ந்த ஊர் எங்கள் கரூர். வெள்ளையர்கள் ஆட்சிக் காலத்தில் தொழிலுக்கு வேண்டிய கருவிகள் படிப்படியாகக் கிடைத்தன. அதனால் நெச வுத் தொழில் அபார வளர்ச்சி அடைந்தது. கூடவே வெள்ளையர்கள் பல தீமைகளையும் விதைத்துவிட்டுச் சென்றார்கள். விசைத் தறித் தொழில் காலூன்றிய சமயத்தில், சாயத் தொழிலையும் இங்கு பரப்பினர். தங்கள் நாடுகளில் சாயப்பட்டறைகள்வைத்து இருந்தால் நாட்டின் நலம் பாதிக்கும் என்று, கரூரில் சாயம் ஏற்றி, ஆடைகளை உற்பத்திச் செய்யவைத்து, தங்கள் நாடுகளுக்கு இறக்குமதி செய்தனர். இப்போது சாயப் பட்டறை கள் பெருகி அந்தத் தொழிற்சாலைக் கழிவு கள் அமராவதி ஆற்றில் கலப்பதால், குடி நீரும் விவசாயமும் பாழாகப் போனதுதான் மிச்சம்.

மண் வளத்தையும், மனித நலத்தையும் காப்பதுதான் கரூர் மக்களின் கடமை. அது தான் நவீன வரலாற்றுக்கான அத்தியாவசியத் தேவை!''

என் ஊர்!

- ஞா.அண்ணாமலை ராஜா
படங்கள்: என்.ஜி.மணிகண்டன்