##~##
''பு
துக்கோட்டை மாவட்டத்துல விவசாயத்தை மட்டுமே நம்பி இருக்கும் சின்ன கிராமம் விராச்சிலை. இன்னிக்கெல்லாம் ஒரு இடத்துல வீடு கட்ட இடம் பார்க்குறதுக்கு முன்னாலயே அங்க ஆஸ்பத்திரி இருக்கா, போலீஸ் ஸ்டேஷன் இருக்கா, அந்த வசதி இருக்கா, இந்த வசதி இருக்கான்னு  பார்க்குறாங் களே... அப்படி எந்த வசதியும் இல்லாத ஊரு. ஆனா, இன்னிக்கும் மனுஷங்க அதே தன்மையோட உயிரோட்டமா உறவாடுற ஊரு. அங்கே ஒரு சாதாரண  குடும்பத்துல மூணாவதா பொறந்தவன் நான்.
என் ஊர்!

வெறும் பேச்சுக்காக இல்ல; என்னுள்ள பாதி என் ஊருதான். இன்னிக்கு இந்த உலகம் பாண்டிராஜா என்னைப் பார்க்குற பல விஷயங் களும் என் ஊர் தந்ததுதான். புதுக் கோட்டை எங்க ஊருக்கு ரொம்பப் பக்கம். என் வாழ்க்கையில டவுனுன்னா எப்படி இருக்கும்னு நான் மொதமொதல்ல அங்கதான் பார்த்தேன். ஆனா, அதுவே என் னோட 14 வயசுக்கு அப்புறம்தான் நடந்துச்சு. அதுவரைக்கும் நான் பார்த்த கிராமம், டவுனு, உலகம் எல்லாமே என் ஊர்தான்.

விராச்சிலையில இருக்குற பெரி.பெ.மெய்யப்ப செட்டியார் நடுநிலைப் பள்ளிக்கூடத்துலதான் எட்டாவது வரைக்கும் படிச்சேன். பள்ளிக்கூடத்துக்கு எதிர்த்தாப்புல பெரியாளுங்க எல்லாம் சங்கம் கூடுவாங்க. எங்க அப்பா எப்பவும் அங்கதான் உட்கார்ந்து இருப்பாரு. தப்பித் தவறி நான் பாதியில பள்ளிக்கூடத்துல இருந்து வெளியே வந்தா, சுள்ளுன்னு அடி விழும்.

என் ஊர்!

அப்ப என் கூட்டாளிங்க கட் அடிச்சுட்டு வெளியே கிளம்புறப் பலாம், மனசுக்குள்ள திட்டிக்கிட்டு பள்ளிக்கூடத்துலேயே உட்கார்ந்து இருப்பேன். அதனால லீவு விட்டா ஒண்ணு, திருக்குளத்துல ஆட்டம் போட்டுக்கிட்டு இருப்பேன். இல்ல, வயக்காட்டு கிணத்துல குதிச்சுக்கிட்டு இருப்பேன். வீட்ல பார்க்க முடியாது. ஊருல யார் வீட்டுக் கொல்லையில எலந்த பழம், நாவப் பழம், அரைநெல்லி, விளாம்பழம், வாதாங்கொட்டை காணாமப் போனாலும் சரி.... அதுக்குக் காரணம் வெள்ளைச்சாமி, கிருஷ்ணன், அருணாசலம், செல்வராஜ், முருகராஜா, அடைக்கலம், ஜெயசந்திரன், பாண்டிராஜ். அப்படித்தான் இருந்தோம்!

எட்டாவது முடிச்சதும் நற்சாந்துபட்டி ராமநாதன் செட்டியார் மேல்நிலைப் பள்ளிக்கூடத்துல ஒம்பதாவது சேர்த்தாரு அப்பா. அதுவரைக்கும் அடக்கிவெச்சிருந்த அவ்வளவு ஆட்டத்தையும் அங்கேதான் ஆடித் தீர்த்தேன். அப்ப நற்சாந்துபட்டியில 'சித்தி விநாயகர் கலை அரங்கம்’, பனையப்பட்டியில 'மீனாள் திரை யரங்கம்’னு ரெண்டு தியேட்டர் இருந்துச்சு. தரை டிக்கெட் முக்கா ரூவா. மூணு ரூவா சேர்ந்தாப் போதும், படத்துக்கு ஜூட் உட்டுருவோம். இந்த விஷயத்துல என்னோட முன்னோடி ஜெயச்சந்திரன். மாய்ஞ்சு மாய்ஞ்சு படத்துக்கு அழைச்சுகிட்டுப் போவான். முன்னாடி போயி, மண்ணு குமிச்சு, விசில் அடிச்சு ரகளையாப் போவும். அப்பல்லாம், 'என்னிக்காவது ஒருநாள் சேர்டிக்கெட்ல உட்கார்ந்து படம் பார்க்கணும்னு’ ஒரு கனவு இருந்துச்சு! அப்ப அது ஒண்ணா ரூவா. ஆனா, கையில பணம் இருக்காது. இப்ப கையில பணம் இருக்கு. ஆனா, அந்த ரெண்டு தியேட்டருமே கிடையாது. அந்த இடத்தைக் கடக்கும்போது எல்லாம் இப்பமும் மனசு பாரமா இருக்கும்.

விராச்சிலையில பொறந்த எல்லோருக்குமே மறக்க முடியாத கொண்டாட்டம், வைகாசி மாசம் எங்க ஊர் அடைக்கலம் காத்த அம்பாள் கோயில்ல  நடக்குற பத்து நாள் திருவிழாதான். உலகத்துல எந்த மூலையில விராச்சிலைக்காரங்க இருந்தாலும், இந்தத் திருவிழாவுக்கு ஊருல ஒண்ணு கூடிருவாங்க. அந்தப் பத்து நாளும் கர காட்டம், கூத்து, சினிமான்னு ஊரே களை கட்டும். தூரத்து அத்தைப் பொண்ணு, மாமா மவன்னு அந்தப் பத்து நாளும் ஊருல உள்ள ஒவ்வொரு வீட்லயும் திரு விழாதான்!

என் ஊர்!

இதுல முக்கியமான விஷயம், எங்க ஊர்ல இருக்குற 11 வம்சத்துல இருந்தும் வம்சத்துக்கு ஒரு வயசுக்கு வராத பொண்ணை திருவிழா நடக்குறதுக்கு ஒரு வாரத்துக்கு முன்னாடி கோயில்ல கொண்டுவந்து விடுவாங்க. அந்தப் புள்ளைங்க திருவிழா முடியுற வரைக்கும் வீட்டுக்குப் போகாம கோயில்லயே விரதம் இருப்பாங்க. கோயில்ல ஒரு இடத்துல முளைப்பாரி போட்டு மூடி வெச்சுருப்பாங்க. எட்டாம் நாள் அதை இடிச்சு மது எடுப்பாங்க. கோயில்ல விரதம் இருக்குற  அந்த 11 புள்ளைங்க பேரையும் எழுதிப் போட்டு குலுக்கல் முறையில ஒரு பொண்ணைத் தேர்ந்தெடுப்பாங்க. அந்தப் பொண்ணுதான் முன்னால மது எடுத்துக்கிட்டுப் போக, மத்தப் பொண்ணுங்க பின் னாலயே சாமியும் ஊர்வலமா போகும். ஒம்பதாவது நாள் நடக்குற செவ்வாய்த் திருவிழா அன்னிக்கு வீட்டுக்கு வீடு கிடா வெட்டுவாங்க. அதுலயும் காணாடு, கோணாடுன்னு இரண்டு வகை கிடாவை வெட்டுவாங்க. வெட்டும் போது ஒரே வெட்டுல தலை துண்டாயிடணும். இல்லைன்னா குத்தம், குறை இருக்குன்னு அர்த்தம். பூஜை முடிஞ்சதும் விருந்து. உறவு சனம் எல்லாரையும் அழைச்சி விருந்து வைப் போம். என் வீட்டில சாப்பிடு, உன் வீட்டில சாப்பிடு, நீ முந்தி, நான் முந்தின்னு ஊரே ஒரே கோலாகலமா இருக்கும்.

அந்த நாள்ல எங்களோட ஒரே டூரிஸ்ட் ஸ்பாட் திருமயம் கோட்டை. மேல ஏறிப் பார்த்தா ஆணும், பொண்ணுமா ஜோடிப் போட்டு உட்கார்ந்து இருப்பாங்க. அந்த வயசுல அது ஒரு வேடிக்கை!

இன்னிக்கெல்லாம் வெளியில இருந்து பார்க்கிறவங்களுக்கு விராச்சிலைங்கிற ஊர் ரொம்பச் சின்ன ஊரா, நிறைய விஷயம் இல்லாததா தெரியலாம். ஆனா, இத்தனை வருஷத்துக்கு அப்புறமும் திகட்டாத  தேன் கணக்காத்தான் என் ஊர் நெஞ்செல்லாம் நிறைஞ்சுருக்கு!''

- வீ.மாணிக்கவாசம், படங்கள்: பா.காளிமுத்து

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism
அடுத்த கட்டுரைக்கு