Published:Updated:

இன்றைய மெனு: நிலக்கடலை

நிலக்கடலை
பிரீமியம் ஸ்டோரி
News
நிலக்கடலை

சரித்திர விலாஸ் - பகுதி-1

நிலக்கடலை, வேர்க்கடலை, கச்சான் கடலை, மணிலா கடலை, மல்லாட்டை, கடலைக்காய்… கடலைக்கு வெவ்வேறு வட்டாரங்களில் மாறுபட்ட பெயர்கள் உண்டு.

கடலை மிட்டாய் நம் மண்ணுக்குச் சொந்தமான பண்டம் என்றாலும், நிலக்கடலையின் பூர்வீக வேர்கள் தென் அமெரிக்கக் கண்டத்தில் பரவியிருக்கின்றன. இது ஒரு பூக்கும் தாவரம். இதன் தாவரவியல் பெயர் - Arachis Hypogaea.

தென் அமெரிக்கக் கண்டத்தின் பிரேசில் அல்லது பெரு ஆகிய நாடுகள் நிலக்கடலையின் தாயகமாகக் கருதப்படுகின்றன. தொல்பொருள் ஆய்வாளர்கள், 7600 ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்ட கடலையின் படிமங்களை பெரு நாட்டில் கண்டுபிடித்திருக்கிறார்கள். அங்கே இன்கா (Inca) என்ற பழங்குடியினர், வேர்க்கடலையைப் பயிரிட்டு கடவுளுக்கு நன்றி சொல்லும் விதமாகப் படைத்திருக்கிறார்கள். அங்கே கண்டெடுக்கப்பட்ட சுமார் 3500 ஆண்டுகள் பழைமையான மண்பாண்டங்களில் வேர்க்கடலையின் மேல் கூடு போன்ற உருவங்கள் செதுக்கப்பட்டு இருக்கின்றன.

இன்றைய மெனு: நிலக்கடலை

நிலக்கடலை, தென் அமெரிக்கக் கண்டத்திலிருந்து வட அமெரிக்கக் கண்டத்துக்கு, குறிப்பாக மெக்ஸிகோவுக்குப் பரவியது. நிலக்கடலையைப் பிற கண்டங்களுக்குக் கொண்டு சேர்த்தவர்கள், கடல் விட்டு கடல், கண்டம் விட்டுக் கண்டம் வியாபாரப் பசியுடன் பயணம் செய்த ஐரோப்பிய வணிகர்கள்தாம். கி.பி 1500 காலகட்டத்தில் போர்த்துக்கீசியர்கள், தென் அமெரிக்கக் கண்டத்துக்கு வந்தபோது, அவர்களுக்கு வேர்க்கடலை அறிமுகமானது. அதே நேரத்தில், ஸ்பெயின்காரர்களும் தென் அமெரிக்கக் கண்டத்தில் இருந்து வேர்க்கடலையை எடுத்துச் சென்று தங்கள் மண்ணில் பயிரிடத் தொடங்கினர். ஆசியாவுக்கும் ஆப்பிரிக்காவுக்கும் நிலக்கடலையை அறிமுகப்படுத்தியது ஸ்பெயின் வணிகர்களே.

ஆப்பிரிக்கக் கண்டத்தின் பம்பாரா (Bambara) என்னும் நிலத்துக்கு அடியில் விளையும் கடலை வகைக்கு இணையானதாக நிலக்கடலை இருந்தது. அதைவிடச் சுவையாகவும் இருந்தது. அதனால் ஆப்பிரிக்கர்கள் பலரும் பம்பாராவை விட்டுவிட்டு நிலக்கடலைக்கு வேகமாக மாறினார்கள்.

தென்னிந்தியாவில் நிலக்கடலை பரவிய வரலாறு

நிலக்கடலையை இந்தியாவுக்குக் கொண்டு வந்தவர்கள் போர்த்துக்கீசியர்கள் என்று பொதுவாகச் சொல்வார்கள். ஆனால், அதற்கு முன்பே வங்கப் பகுதியில் சீனாவிலிருந்து நிலக்கடலை கொண்டு வரப்பட்டிருக்கிறது. ஆப்பிரிக்காவிலிருந்து வந்த கடலை ரகம் ஒன்று, இந்தியாவின் மேற்குப் பகுதியில் கி.பி ஐந்தாம் நூற்றாண்டுக்குப் பிறகு அறிமுகமாகியிருக்கிறது. போர்த்துக்கீசியரான வாஸ்கோட காமா, இந்தியாவுக்கு வந்த பிறகு, மேற்குக் கடற்கரையில் வந்து இறங்கிய மதபோதகர்கள், நிலக்கடலையையும் அங்கே பரப்பினார்கள். அவர்கள் மூலமாகவே, தக்காண பீடபூமிப் பகுதிகளிலும், கர்நாடகாவின் வடக்குப் பகுதியிலும் நிலக்கடலை பரவியது. இப்படியாக தென்னிந்தியா முழுவதும் நிலக்கடலை பரவியிருக்கக் கூடும் என்பது வரலாற்றாளர்களின் கருத்து.

இன்றைய மெனு: நிலக்கடலை

இதற்கு மாற்றுக் கருத்தும் உண்டு. அதாவது 16-ம் நூற்றாண்டில் ஸ்பெயின் சார்பாக உலகை முழுவதுமாகக் கப்பலில் சுற்றிவரக் கிளம்பிய மெகல்லன், பிலிப்பைன்ஸுக்குச் சென்றபோது அங்கே நிலக்கடலையை அறிமுகப்படுத்தினார். பிலிப்பைன்ஸின் மணிலாவுக்கும் நம் தென்னிந்தியாவுக்கும் அதற்கு முன்பிருந்தே வணிகத் தொடர்பு உண்டு அல்லவா... அதனால் 16-ம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் மணிலாவிலிருந்து, தென்னிந்தியாவுக்கு நிலக்கடலை வந்து சேர்ந்தது. அதனால்தான் ‘மணிலா’, ‘மணிலா கொட்டை’, ‘மணிலா கடலை’ என்று அது பெயர் பெற்றது என்று சில ஆய்வாளர்கள் சொல்கிறார்கள்.

தமிழ்நாட்டில், அதாவது அன்றைய மெட்ராஸ் மாகாணத்தில், நிலக்கடலை முதலில் அதிகம் விளைவிக்கப்பட்ட பிரதேசம் என்றால் அது தென் ஆற்காடு. காரணம், அங்கே நிலவும் வறண்ட வானிலை. தென் ஆற்காட்டில் இருந்துதான் தமிழ்நாட்டின் மற்ற வறண்ட பிரதேசங்களுக்கும், ஆந்திரம், கர்நாடக மாநிலங்களுக்கும் மணிலா கடலை பரவியதாகச் சொல்லப்படுவதுண்டு.

டாக்டர் பிரான்சிஸ் புக்கனன் - ஸ்காட்லாந்தைச் சேர்ந்த தாவரவியல் & விலங்கியல் நிபுணர். 19-ம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் இந்தியாவில் பல்வேறு ஆய்வுகளை மேற்கொண்டிருந்தார். 1807-ல் அவர் வெளியிட்ட ஓர் ஆய்வறிக்கையில், ‘தென் ஆற்காட்டில்தான் நிலக்கடலை அதிகமாகப் பயிரிடப்படுகிறது. மைசூர் மாகாணத்திலும், மெட்ராஸ் மாகாணத்திலும் மஞ்சளுடன் சேர்த்து பயிரிடப்படுகிறது’ என்று குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.

1901-ம் ஆண்டில் கோவில்பட்டி பகுதியில் விளையும் பருத்தி, நிலக்கடலை, கரும்புப் பயிர்களில் உண்டாகும் நோய்களைத் தடுப்பதற்காக தாவரவியலாளர் ஒருவர் நியமிக்கப்பட்டதாக பிரிட்டிஷ் அரசுக் குறிப்பு சொல்கிறது. ஆக, 19-ம் நூற்றாண்டிலேயே கோவில்பட்டி கரிசல் மண்ணுக்குரிய பயிராக நிலக்கடலை இடம் பிடித்துவிட்டது என்பது உறுதியாகிறது.

19-ம் நூற்றாண்டின் முற்பாதி வரை, உலகத்தின் பல பகுதிகளில் நிலக்கடலை மனிதர்களுக்கான பொதுவான உணவுப் பொருளாக மதிக்கப்படவில்லை. ஏழை மக்கள் மட்டுமே அதை உண்டார்கள். உலகம் முழுக்க ஆடு, மாடு, பன்றிகளுக்கான உணவாகத்தான் நிலக்கடலை விளைவிக்கப்பட்டது.

இருந்தாலும் 19-ம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் ‘நட்ஸு… நட்ஸேய்… வறுத்த சூடான பீநட்ஸேய்...’ என்று வண்டி நிறைய வேர்க்கடலையுடன் தெருக்களில் வியாபாரிகள் கூவிக் கூவி விற்கும் வழக்கம் அமெரிக்காவில் தொடங்கியது. அதுக்குக் காரணமானவர், பி.டி.பர்னும் என்ற அமெரிக்க சர்க்கஸ் கலைஞர். இவர் தன்னுடைய சர்க்கஸில் வேலை பார்க்கும் கலைஞர்களுக்கு எல்லாம் சத்துமிகுந்த நிலக்கடலையை நொறுக்குத் தீனியாகக் கொடுத்தார். அவருடைய சர்க்கஸ் ஷோ நடக்கும் இடங்களில் எல்லாம் கடலை வியாபாரம் சூடு பறந்தது. அதேபோல பேஸ்பால் போட்டிகள் நடக்கும் இடங்களிலும் கடலை வியாபாரிகள் அமோக வியாபாரம் செய்து கல்லா கட்டினார்கள். நிலக்கடலை சாப்பிடும் எளிய மக்கள் கூடும் அரங்கங்களில், குறைந்த விலை டிக்கெட் கேலரியின் பெயர்கூட ‘பீநட் கேலரி’ என்றே அழைக்கப்பட்டது.

கால்நடைகளுக்கான உணவாக ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த நிலக்கடலையை, அற்புத உணவாக, லாபம் தரும் விவசாயப் பயிராக வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியவர் ஒருவர். ‘நிலக்கடலையின் தந்தை’ என்று அழைக்கப்படும் அவரது பெயர் ஜார்ஜ் கார்வர்.

ஜார்ஜ் கார்வரின் கதை

19-ம் நூற்றாண்டில் அமெரிக்காவின் மிசௌரி மாநிலத்தில் டைமண்ட்குரோவ் என்ற சிறிய ஊரில் பிறந்தவர் ஜார்ஜ் கார்வர். கறுப்பினத்தவர். சிறு வயதிலேயே தன் தாயுடன் ஒரு வெள்ளைக்கார முதலாளியின் பண்ணையில் அடிமையாக வேலை பார்த்தவர். அந்த முதலாளி, ஜார்ஜைப் படிக்க வைத்தார்.

கி.பி 1896-ல் ஜார்ஜ் கார்வர், வேளாண்மையில் முதுகலைப் பட்டம் பெற்றார். பின் Tuskegee என்ற ஊரில் `நார்மல் அண்டு இண்டஸ்ட்ரியல் யூனிட்' என்ற நிறுவனத்தில் விவசாயத் துறைக்குப் பொறுப்பேற்றார். அப்போது அமெரிக்காவின் தென்பகுதியில் இருந்த விளைநிலங்களில் பருத்தி சாகுபடி மட்டுமே தொடர்ந்து நடைபெற்றதால் அவை விஷமாக்கப்பட்டிருந்தன. ‘காற்றில் உள்ள நைட்ரஜனை மண்ணில் சேர்க்கும் ஆற்றல் பருத்திக்கு இல்லை. அது வேர்க்கடலைக்கும் சர்க்கரைவள்ளிக்கிழங்குக்கும் உண்டு. அவற்றை விளைவித்தால் மண் மீண்டும் வளம் பெறும்’ என்று கார்வர் விவசாயிகளிடம் ஆலோசனை சொன்னார்.

அன்றைக்கு சர்க்கரைவள்ளிக்கிழங்கும் வேர்க்கடலையும் கால்நடைகளுக்கான உணவு என்பதால் அவரது யோசனையை விவசாயிகள் நிராகரித்தனர். கார்வர், விவசாயிகளிடம் மீண்டும் மீண்டும் நிலக்கடலையின் அருமை பெருமைகளை எடுத்துச் சொன்னார். சிலர் மட்டும் காது கொடுத்தார்கள். கார்வரின் வழிகாட்டுதலின்படி வேர்க்கடலை போட்டார்கள். குறைந்த காலத்திலேயே நல்ல விளைச்சல். மண்ணும் வளம் பெறத் தொடங்கியது. பலரும் வேர்க்கடலை சாகுபடிக்கு மாறினார்கள். அடுத்த மாற்றமாக அமெரிக்க மக்களும் கடலையை விரும்பி உண்ண ஆரம்பித்தார்கள்.

இரண்டு ஆண்டுகள் கழிந்திருக்கும். விளைநிலங்களெங்கும் வேர்க்கடலை. பண்ணைகளெங்கும் வேர்க்கடலை. அதை வைத்துக்கொண்டு என்ன செய்வதென்று யாருக்கும் புரியவில்லை.

கார்வர், தன்னுடைய ஆராய்ச்சிக் கூடத்தில் வேர்க்கடலையை ஆராய்ச்சி செய்யத் தொடங்கினார். அதை நொறுக்கினார். வெப்பப்படுத்தினார். குளிரூட்டினார். அதனுள் என்னவெல்லாம் இருக்கின்றன என்று பிரித்து மேய்ந்தார். 33 சதவிகிதம் எண்ணெய்ச் சத்து இருப்பதைக் கண்டார். ஏழு வேதியியல் கூறுகள் இருப்பதைக் கண்டுபிடித்தார். ஏழு இரவுகள், ஏழு பகல்கள் - தவத்தை முடித்த கார்வர், கடலையை அக்குவேறு ஆணிவேறாக ஆராய்ந்து அதில் 24 விதமான பொருள்கள் இருப்பதாக அறிவித்தார். நிலக்கடலை ‘வெண்ணெய்’ (Peanut Butter) தயாரிக்கும் முறையை, எண்ணெய், பால், பலவகை உணவுப் பொருள்கள், வார்னிஷ்… இப்படி பல பொருள்கள் செய்யும் முறையைக் கண்டறிந்தார். வேர்க்கடலை ஓட்டிலிருந்தும் கார்ட்போர்டு, செயற்கை பளிங்குக் கல் உட்பட பல பொருள்கள் செய்ய முடியும் என்று கண்டறிந்தார்.

நிலக்கடலையில் இருந்து இத்தனைவிதமான பொருள்கள் தயாரிக்கலாம் என்று கார்வர் நிரூபித்த பிறகு, அதன்மீது விவசாயிகளுக்குத் தனி ஈர்ப்பு உருவானது. அமெரிக்க அரசும் நிலக்கடலைமீது கவனம் செலுத்த ஆரம்பித்தது. 1930-ல் அமெரிக்காவின் தென்மாநிலங்களின் முக்கியப் பயிராக வேர்க்கடலை மாறியது. வேர்க்கடலை மூலமாகவும், அதிலிருந்து தயாரிக்கப்படும் எண்ணெய் மூலமாகவும் அமெரிக்காவுக்குப் பல மில்லியன் டாலர் வருமானம் கொட்ட ஆரம்பித்தது.

பல சாதனைகள் செய்திருந்தாலும், பெருமைகள் பெற்றிருந்தாலும், ஜார்ஜ் கார்வர் என்றால் முதலில் நினைவுக்கு வரும் விஷயம், அவர் ‘நிலக்கடலையின் தந்தை’ என்பதே.

கரிசக்காட்டு கடலை மிட்டாயின் கதை அடுத்த இதழில்...