Published:Updated:

எண்ணெய் வித்துகள் உற்பத்தியை தாரைவார்த்த வரலாறு!

எண்ணெய் வரலாறு
பிரீமியம் ஸ்டோரி
எண்ணெய் வரலாறு

வரலாறு

எண்ணெய் வித்துகள் உற்பத்தியை தாரைவார்த்த வரலாறு!

வரலாறு

Published:Updated:
எண்ணெய் வரலாறு
பிரீமியம் ஸ்டோரி
எண்ணெய் வரலாறு

ந்தியாவில் எண்ணெய்வித்துச் சாகுபடி பரப்பளவு குறைந்து வருகிறது. அதேநேரம் வெளிநாடுகளிலிருந்து எண்ணெயை இறக்குமதி செய்யும் அளவும் அதிகரித்து வருகிறது. ஒரு காலத்தில் எண்ணெய் வித்துச் சாகுபடியில் தன்னிறைவு பெற்றிருந்த இந்தியா, இப்போது வெளிநாடுகளையே எதிர்பார்த்துள்ளது. தன்னிறைவு மறைந்து தட்டுப்பாடு ஏற்பட என்ன காரணம்? இந்தக் கேள்விக்குப் பின்னணியில் இருக்கிறது மிகப்பெரிய அரசியல். இந்தியாவின் எண்ணெய் அரசியலைப் பற்றி, பி.எம்.வியாஸ், மனு கௌஷிக் ஆகியோர் ஆங்கிலத்தில் எழுதிய கட்டுரை இங்கே தமிழில் இடம் பெறுகிறது.

கோவிட்-19, ஏற்படுத்தியிருக்கும் சூழல் உள்ளூர் உற்பத்தியின் மதிப்பை உணர வைத்துள்ளது. இந்தியாவின் தேசிய வியூகமும் இந்தப் போக்கிலேயே எழுந்து, ‘சுயசார்பு’, ‘உள்ளூர் உற்பத்தியை ஊக்குவிப்போம்’ என்ற முழக்கங்கள் எழுகின்றன. ஆனால், சமையலுக்குத் தேவையான எண்ணெயை இறக்குமதி செய்யும் நிலையில்தான் நாம் இருக்கிறோம்.

நாடு விடுதலை பெறுவதற்கு முன்பு இந்தியா சமையல் எண்ணெயை ஏற்றுமதி செய்துவந்தது. விடுதலைக்குப் பிறகு, சமையல் எண்ணெய் உற்பத்தியில் தன்னிறைவு பெற்றது. 1970-களின் தொடக்கம் வரை இந்த நிலை தொடர்ந்தது. 70-களிலும் 80-களிலும் ஏற்பட்ட தடுமாற்றங்களிலிருந்து மீண்டு 90-களின் தொடக்கத்தில் (1990-1994) மீண்டும் தன்னிறைவு பெற்றது. ஆனால், இன்று உலகில் சமையல் எண்ணெயின் மிகப்பெரிய இறக்குமதியாளராக நாம் இருக்கிறோம்.

இந்தியா, தனது வருடாந்தரத் தேவையான 23 மில்லியன் டன் எண்ணெயில், 65 சதவிகிதத்தை, அதாவது 15 மில்லியன் டன் சமையல் எண்ணெயை, தற்போது இறக்குமதி செய்துவருகிறது. இதன் மதிப்பு சுமார் 10 பில்லியன் அமெரிக்க டாலர் (74 ஆயிரம் கோடி). நாம் சாலையோரங்களில் உண்ணும் சமோசா, தோசை, பரோட்டா முதல் பிஸ்கெட், மிக்சர் வரை, அனைத்திலும் பெரும்பாலும் இறக்குமதி செய்யப்பட்ட எண்ணெய்தான் உபயோகப்படுத்தப்படுகிறது. பிரபல பிராண்டுகளின் உணவுப் பொருள் தயாரிப்புகளிலும் இந்த எண்ணெய்தான் சேர்க்கப்படுகிறது. இது மட்டுமல்லாமல், இந்தியாவில் உற்பத்தியாகும் சோப்பு, ஷாம்பூ, க்ரீம் போன்ற அழகுசாதனப் பொருள்களிலும், பெரும்பாலும் பனை எண்ணெய் (பாமாயில்), அதிலிருந்து தயாரிக்கப்படும் இதரப் பொருள்களே பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

எண்ணெய்
எண்ணெய்

உற்பத்தித் தன்னிறைவு என்ற குறிக்கோளுக்கு எதிராக இந்த இரண்டு துறைகளும் விளங்குகின்றன. இதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால், கடந்த 50 ஆண்டு கால இந்திய எண்ணெய் வித்துத் துறை வரலாற்றை அவசியம் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

விடுதலைக்குப் பிந்தைய வளர்ச்சி

விடுதலை பெற்றது முதல் 1970-களின் நடுப்பகுதிவரை சமையல் எண்ணெயில் நாம் சராசரியாக 95 சதவிகிதம் தன்னிறைவு பெற்றிருந்தோம். உணவு முறை, பயிரிடும் முறைகள், காலநிலை நிலவரங்களுக்கு ஏற்ப எண்ணெய் பயன்பாடு இருந்தது. வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாநிலங்களில் கடுகு எண்ணெய், தெற்கில் தேங்காய் மற்றும் கடலை எண்ணெய், ராஜஸ்தானில் நல்லெண்ணெய், மேற்கு இந்தியாவில் கடலை அல்லது பருத்திவிதை எண்ணெயை அதிகம் உட்கொள்வது வழக்கமாக இருந்தது.

இந்த நுகர்வு முறை, பல நூற்றாண்டுகளாக வளர்ந்து, நமது பண்பாட்டின் ஒரு பகுதியாக மாறிய ஒன்றாகும். 1973-74-ல் இந்தியாவின் எண்ணெய் நுகர்வில் கடலை, கடுகு, பருத்திவிதை எண்ணெய் வகைகளின் பங்கு 96 சதவிகிதமாக இருந்தது. எண்ணெய் வித்துகள், செக்கில் ஆட்டிப் பிழியப்பட்டு (Cold Pressing), பிறகு வடிகட்டி எண்ணெய் உற்பத்தி செய்யப்படுவதே வழக்கமாக இருந்தது. இந்தத் தொழில்நுட்பம் சிறு தொழிலுக்குப் பொருத்தமாக இருந்தது. உள்ளூர் மக்களுக்கு வேலை வாய்ப்பையும் வழங்கியது. உள்ளூர் உற்பத்தி, விநியோகம், நுகர்வு என இந்தத் துறை, மிகக் குறைவான கார்பன் ஃபுட் பிரின்ட் (Carbon Foot Print) கொண்டதாக விளங்கியது. இது சூழல் சமநிலை பேணுவதாகவும், நீடித்து நிலைக்கும் ஒரு தொழில்முறையாகவும் விளங்கியது.

‘‘95 சதவிகிதம் உணவு எண்ணெய் உற்பத்தியில் தன்னிறைவு பெற்றிருந்த இந்தியா, 1977-80 காலகட்டத்தில், 70 சதவிகிதமாகக் குறைத்தது.’’

சரிவின் தொடக்கம்

1971-ம் ஆண்டு நடைபெற்ற இந்தியா - பாகிஸ்தான் போர், தொடர்ந்து 1972-ம் ஆண்டு ஏற்பட்ட வறட்சி காரணமாகப் பணவீக்கம், உணவுப் பற்றாக்குறை ஏற்பட்டன. 1971-ல் தனிநபரின் சமையல் எண்ணெய் நுகர்வின் சராசரி, ஆண்டுக்கு 5 லிட்டராக இருந்தது. 1973-ல் இது 3.9 லிட்டராகக் குறைந்தது. (இப்போது 19 லிட்டர்). பாலுக்கும் அதன் விளைவாக நெய்க்கும் கடும் பற்றாக்குறை ஏற்பட்டது. இந்தப் பற்றாக்குறையும், திறமையான விளம்பரமும் இணைந்து வனஸ்பதியின் சந்தையைப் பலப்படுத்தின. நெய்க்கு ஆரோக்கியமான மாற்றாக அது சந்தைப்படுத்தப்பட்டது.

சமையல் எண்ணெயில் உள்ள நிறைவற்ற (Unsaturated) திரவக் கொழுப்புகளை நிறைவுற்ற திடக்கொழுப்புகளாக மாற்றுவதற்காக அதில் ஹைட்ரஜனைச் சேர்த்து வனஸ்பதி தயாரிக்கப்பட்டது. வனஸ்பதி பார்ப்பதற்கு நெய்போல இருக்கும். அதன் கொதிநிலை எண்ணெயைக் காட்டிலும் அதிகம். இது உணவுப் பொருள்களைப் பொரிப்பதற்கு ஏற்றது. எனவே, வனஸ்பதி மக்களிடையே மிகவும் பிரபலமானது. ‘டால்டா’ என்பது மிகப் பிரபலமான வனஸ்பதி பிராண்டாகும்.

வனஸ்பதி உற்பத்திக்குச் சமையல் எண்ணெய் அதிகளவு பயன் படுத்தப்பட்டது. அதனால் மற்ற தேவைகளுக்கான சமையல் எண்ணெய் கிடைப்பது குறையத் தொடங்கியது. இதன் காரணமாக 1970-80-களில் சமையல் எண்ணெய் கிடைப்பது, ஐந்தில் ஒரு பங்கு குறைந்து போனது. இதனால் வனஸ்பதி தயாரிப்புக்குக் கடலை எண்ணெய், கடுகு எண்ணெய் பயன்படுத்த 1976-77 முதல் 1987-88 வரை தடைவிதிக்கப்பட்டிருந்தது. வேறு வழியின்றி, வனஸ்பதி உற்பத்தியாளர்கள் பாமாயில் எண்ணெயை இறக்குமதி செய்ய வேண்டியதாயிற்று.

எண்ணெய்
எண்ணெய்

வனஸ்பதி அதிகமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டதால், சமையல் எண்ணெயின் தேவை குறைந்து, அதன் விலை சரிந்தது. எண்ணெய் வித்துச் சாகுபடியில் போதிய லாபம் இல்லாமல் போனது. அவற்றின் உற்பத்தி தேங்கியது. 1970 முதல் 1986 வரை ஆண்டு உற்பத்தி 10 மில்லியன் டன்னாக ஒரு தேக்க நிலையிலிருந்தது. மக்கள் தொகை அதிகரித்து வந்த நிலையில் சமையல் எண்ணெய்க்கான தேவை அதிகரித்ததால் அரசு இறக்குமதி செய்ய வேண்டியிருந்தது. லாபமில்லா எண்ணெய் வித்து வேளாண்மை, அதனால் தேங்கிப்போன எண்ணெய் வித்து உற்பத்தி, மக்கள் தொகை அதிகரிப்பு போன்ற காரணங்களால் சமையல் எண்ணெயை இறக்குமதி செய்ய வேண்டிய நிலை உருவாகி, இந்தியா ஒரு மீளாச் சுழலில் சிக்கிக்கொண்டது.

போராட்டத்துக்கு வித்திட்ட அதிருப்தி

மக்களின் அதிருப்தி போராட்டமாக வெடித்தது. 1973, டிசம்பர் 20-ம் தேதி, குஜராத்தில் மாணவர்கள் தங்கள் கல்லூரி விடுதிக் கட்டணம் அதிகரித்ததை எதிர்த்துப் போராட்டத்தைத் தொடங்கினார்கள். குஜராத்தில் ‘நவ் நிர்மாண்’ இயக்கமாக அது உருவெடுத்தது. ஜெயபிரகாஷ் நாராயண் தலைமையில் ‘முழுப் புரட்சி’ என்னும் பெயரில் பேருருக் கொண்டது. அதையடுத்து எமர்ஜென்சி அறிவிக்கப்பட்டது. 1977 தேர்தலில், மொரார்ஜி தேசாயின் தலைமையில் ஜனதா கட்சி மத்தியில் ஆட்சியமைக்க இதுவே காரணமாக அமைந்தது.

ஜார்ஜ் ஃபெர்னாண்டஸ் கோகோ கோலா நிறுவனத்தை வெளியேற்றினார் என்பதை அறிந்திருக்கும் பலருக்கும், அவர் அமைச்சராக இருந்த அதே ஜனதா கட்சிதான் சமையல் எண்ணெய் இறக்குமதிக்கான கதவைத் திறந்துவிட்டது என்பது தெரிந்திருப்பதில்லை. அந்த இறக்குமதிக்கான அனுமதிதான் 95 சதவிகிதம் உணவு எண்ணெய் உற்பத்தியில் தன்னிறைவு பெற்றிருந்த இந்தியா, 1977-80 காலகட்டத்தில், 70 சதவிகிதமாகக் குறைத்தது.

எண்ணெய்
எண்ணெய்

மீட்சிக்கான முன்னெடுப்பு

1977-ம் ஆண்டு, அப்போதைய நிதியமைச்சர் ஹெச்.எம்.படேல் (பின்னாளில் தேசிய பால்வள வாரியத்தின் தலைமைப் பொறுப்பை ஏற்ற அம்ரிதா படேலின் தந்தை) டாக்டர் குரியனிடம் ஒரு யோசனை சொன்னார். குரியன், வெற்றிகரமாக உருவாக்கி வளர்த்தெடுத்த அமுல் பால் உற்பத்திக் கூட்டுறவு நிறுவனங்கள்போல, உழவர்கள் கூட்டுறவு அமைப்பின் மூலம் சமையல் எண்ணெயை வெள்ளமாகப் பெருகச் செய்யக்கூடிய திட்டம் ஒன்றை முன்னெடுக்கும் படி சொன்னார். அதிக உற்பத்தித்திறன், வலுவான விநியோக ஏற்பாடு, எண்ணெயை வாங்கியும் விற்றும் எண்ணெய் விலையைச் சீராக வைத்துக்கொள்ளும் சந்தைச் செயல்பாடு என மூன்று தளங்களில் இந்தத் திட்டத்தை முன்னெடுத்து, விவசாயிகளின் வாழ்வாதாரங்களை மேம்படுத்தி, சமையல் எண்ணெயில் தன்னிறைவு பெறுவதே இந்தத் திட்டத்தின் நோக்கம்.

உள்நாட்டில் சமையல் எண்ணெய் உற்பத்தியைப் பெருக்கி, தன்னிறைவை அடையும் நோக்கத்துடன் தொடங்கப்பட்ட இந்தத் திட்டத்துக்கு ‘ஆபரேஷன் கோல்டன் ஃப்ளோ’ என்று பெயரிட்டார்கள். இந்தச் செயல்பாடுகளின் மையமாக ‘தாரா’ என்னும் பிராண்டு உருவாக்கப்பட்டது. இந்தியாவில் எண்ணெய் வித்துகள் உற்பத்தியாளர்களுக்கான சந்தையைக் கட்டமைப்பதே இதன் நோக்கம். இது வனஸ்பதி விற்பனையில் கொடிகட்டிப் பறந்த டால்டா என்னும் பிராண்டின் பெயரை அடியொற்றி அமைந்த பெயர். 1988-ம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 23 அன்று ‘தாரா’ சந்தைக்கு வந்தது. அதிக விற்பனையை இலக்காகக் கொண்டதால் அதன் விலை குறைவாகவே இருந்தது. அமெரிக்காவின் கூட்டுறவு அமைப்பான ‘சிஎல்யூஎஸ்ஏ’-விடமிருந்து (Cooperative League of the United States of America) நன்கொடையாகப் பெற்ற எண்ணெயுடன் இது சேர்க்கப்பட்டு, ‘தாரா’ குறைந்த விலையில் சந்தையில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. இது ஏற்கெனவே, வெண்மைப் புரட்சியின் ஒரு பகுதியாக, அமுல் முன்னெடுத்த உத்தியை அடியொற்றிய திட்டமாகும்.

பாலசுப்பிரமணியம் முத்துசாமி
பாலசுப்பிரமணியம் முத்துசாமி

பொற்காலம் உதயம்

இதன் மூலம், ‘தாரா’, உள்நாட்டு எண்ணெயின் விலையை, இறக்குமதி செய்யப்பட்ட விலை மலிவான சமையல் எண்ணெய்க்குச் சமமாகக் கொண்டுவந்தது. பால்வள வாரியமும், குஜராத் கூட்டுறவு பால் சந்தைப்படுத்தல் கூட்டமைப்பு லிமிடெட் நிறுவனமும் (ஜி.சி.எம்.எம்.எஃப்.) ஒரே குழுவாகப் பணியாற்றி, சுத்திகரிக்கப்பட்ட கடுகு எண்ணெய், பருத்தி விதை எண்ணெய், இருமுறை வடிகட்டப்பட்ட கடலை எண்ணெய் போன்ற பல வகையான எண்ணெய் வகைகளை அறிமுகப்படுத்தினார்கள். கூட்டுறவு, கொள்முதல், உற்பத்திப் பணிகளைப் பால்வள வாரியம் கையாண்டது. குஜராத் கூட்டுறவு பால் சந்தைப்படுத்தல் கூட்டமைப்பு லிமிடெட், விநியோக கூட்டாளியாகச் செயல்பட்டது. இந்த விநியோக நிறுவனம், ‘அமுல்’ பொருள்களை விநியோகம் செய்து வந்த பலம்வாய்ந்த ஒன்று. இந்தப் பலம், ‘தாரா’வின் உடனடி வெற்றிக்கு அடித்தள மிட்டது. அதிரடியாகக் களமிறங்கிய ‘தாரா’, 1991-92-ம் ஆண்டில் 1,32,000 மெட்ரிக் டன் விற்பனையை எட்டியது. இது, இந்திய உணவு எண்ணெய் பிராண்டு சந்தையில் 50 சதவிகிதம்.

1986-ம் ஆண்டு, எண்ணெய் வித்துகள் சார்ந்த தொழில்நுட்பத் திட்டம் (Technology Mission on Oil-seeds – TMO) எனும் ஒருங்கிணைந்த செயல்திட்டத்தைச் ‘சாம் பிட்ரோடா’ தலைமையில் உருவாக்கினார்கள். இது எண்ணெய் வித்துகள் உற்பத்தியை வலுவான திட்டங்கள் மூலமாக முன்னெடுத்தது. 1970 முதல் 1985 வரை 15-18 மில்லியன் ஹெக்டேராகத் தேக்கமடைந்திருந்த எண்ணெய் வித்துகள் சாகுபடிப் பரப்பளவு 1991-க்குள் 25 மில்லியன் ஹெக்டேராக அதிகரித்தது. 1990-91-ம் ஆண்டு, இந்தியா தன்னுடைய சமையல் எண்ணெய் தேவையில் 98 சதவிகிதத்தை உற்பத்தி செய்துகொண்டது. இது எண்ணெய் வித்துகள் துறையில் நிகழ்ந்த வெற்றிகரமான தன்னிறைவு ஆகும். 1990-94-க்கு இடையேயான காலகட்டத்தை இந்திய எண்ணெய் வித்துகள் துறையின் பொற்காலம் எனச் சொல்லலாம்.

மீண்டும் சரிவை நோக்கி

1994-ம் ஆண்டு, நரசிம்மராவ் அரசு உலக வர்த்தக அமைப்பின் ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திடும்வரை எண்ணெய் வித்து உற்பத்தித் தன்னிறைவாக இருந்தது. உலக வர்த்தக நிறுவன ஒப்பந்தத்தின்படி, சமையல் எண்ணெய் இறக்குமதியை எவர் வேண்டுமானாலும் செய்யலாம். இறக்குமதிக் கான கதவுகள் மீண்டும் திறந்தன. பொது உரிமத்தின் கீழ், 65 சதவிகிதம் இறக்குமதி வரியுடன் எண்ணெய்கள் கொண்டு வரப்பட்டன. 1998 வாக்கில் நாம் மீண்டும் சமையல் எண்ணெய்த் தேவையில் சுமார் 30 சதவிகிதம் இறக்குமதி செய்தோம். இதன் பின்விளைவாக அடுத்தடுத்து காத்திருந்த அபாயங்களை அப்போது யாரும் அறிந்திருக்கவில்லை.

- தொடரும்

தமிழாக்கம்: பாலசுப்பிரமணியம் முத்துசாமி