Published:Updated:

`போக்சோ' - மந்திரி சபை ஒப்புதலும் வழக்கறிஞர்கள் கருத்தும்!

''குற்றம் செய்வதற்கான மனநிலையுடன் இருப்பவர்களுக்கு உயிர்ப்பயம் ஏற்படும்!''

குழந்தைகள் மீதான பாலியல் வன்முறை
குழந்தைகள் மீதான பாலியல் வன்முறை

குழந்தைகளின் சின்னஞ்சிறு உடல்களின்மீது அத்துமீறுவதை, பாலியல் தொல்லை, பாலியல் துன்புறுத்தல், பாலியல் வன்கொடுமை என்று எத்தனை விதமான சொற்கள் பயன்படுத்தி அழைத்தாலும், கடுமையான தண்டனைகள், இனி நடக்காதிருத்தல் ஆகியவை மட்டுமே அவற்றுக்கான மிகச்சரியான எதிர்ச்சொற்களாக இருக்க முடியும். இதை உத்தேசித்தே குழந்தைகளுக்கு எதிரான பாலியல் குற்றங்களைத் தடுக்கும்வண்ணம் போக்சோ சட்டம் ( POCSO - Protection of Children from Sexual Offences) 2012 முதல் செயல்பாட்டில் இருந்து வருகிறது.

போக்சோ சட்டம்
போக்சோ சட்டம்

இந்தச் சட்டத்தின்மீது, ஏப்ரல் 2018-ல் 'இனி 12 வயதுக்குட்பட்ட குழந்தைகள் பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளாக்கப்பட்டால், சம்பந்தப்பட்ட குற்றவாளிகளுக்கு மரணதண்டனை விதிக்கப்படும்' என்று, ஒரு சட்டத் திருத்தத்தை மத்திய அரசு பரிந்துரைத்தது. அதன் தொடர்ச்சியாக, குற்றவாளிகளுக்கு மரணதண்டனை விதிக்கும் வகையில், போக்சோ சட்டத்தின் 4, 5 மற்றும் 6-வது பிரிவுகளில் திருத்தம்செய்ய மத்திய மந்திரி சபை ஒப்புதல் அளித்துள்ளது. தவிர, குழந்தைகளை வைத்து ஆபாசப்படங்கள் எடுப்பவர்களுக்கு, அபராதம் மற்றும் சிறைத்தண்டனை அளிக்கும் வகையில் போக்சோ சட்டத்தின் 14, 15-வது பிரிவுகளில் திருத்தம் செய்யவும் ஒப்புதல் தரப்பட்டுள்ளது.

சட்டரீதியான இந்த மாற்றமாவது, அவர்களை தஷ்வந்த்களிடமிருந்தும் வாளியில் உடலை அடைத்துவைக்கும் முதியவர்களிடம் இருந்தும் காப்பாற்றுமா? குற்றம் செய்ய வாய்ப்பு தேடிக்கொண்டிருப்பவர்களுக்கு பயத்தை ஏற்படுத்துமா? சில வழக்கறிஞர்களிடம் கேட்டோம்.

ஒரு வழக்கை விசாரிக்க ஆரம்பிக்கும்போது, 20, 30 சாட்சிகள்கூட இருப்பார்கள். வழக்கு விசாரணை காலதாமதம் ஆக ஆக, சாட்சிகள் பல தடவை நீதிமன்றத்துக்கு வந்து சாட்சி சொல்ல விருப்பம் காட்டமாட்டார்கள்.

ராஜேந்திரன், சைபர் லா வழக்கறிஞர்:

''வாரத்துக்கு ஒரு செய்தியாவது, குழந்தைகளுக்கு எதிரான பாலியல் வன்கொடுமை தொடர்பாக வந்துகொண்டே இருக்கிறது. அதனால், என்னைப் பொறுத்தவரைக்கும் இந்த சட்டத்திருத்தத்தை நான் வரவேற்கவே செய்கிறேன். அதே நேரம், சட்டத்தின் கடுமையைவிட தண்டனையில் உறுதித்தன்மைதான் இப்போதைய அவசிய, அவசரத் தேவை. இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை எவ்வளவோ கடுமையான சட்டங்கள் இருக்கின்றன. இந்தத் தவறுக்கு இந்த தண்டனை கட்டாயம் கிடைக்கும் என்கிற உறுதித்தன்மை மட்டும்தான் இல்லை.

ஊடகங்களின் வெளிச்சத்துக்கு வருகிற பாலியல் குற்றங்கள் மட்டுமே சமூகத்துக்குத் தெரியவருகின்றன. அப்படியே தெரிய வந்தாலும், ஒரு வழக்கு நாலைந்து வருடங்கள் இழுத்தடிக்கப்பட்டால், அதைப் பற்றிய செய்திகள் குறைந்துபோகும். இதனால், பொதுமக்களும் அதை மறந்து போய்விடுவார்கள். மிக முக்கியமாக சாட்சிகள் நீர்த்துப் போய்விடும். குற்றம் சாட்டப்பட்ட நபரைக் கைதுசெய்து, ஒரு வழக்கை விசாரிக்க ஆரம்பிக்கும்போது, 20, 30 சாட்சிகள்கூட இருப்பார்கள். வழக்கு விசாரணை காலதாமதம் ஆக ஆக, சாட்சிகள் பல தடவை நீதிமன்றத்துக்கு வந்து சாட்சி சொல்ல விருப்பம் காட்டமாட்டார்கள். இதற்கிடையே அந்த வழக்கை விசாரித்து வந்த காவல்துறை அதிகாரியோ அல்லது நீதிபதியோ பணிமாற்றம் செய்யப்பட்டிருக்கலாம். அதனால், குறிப்பிட்ட ஒரு வழக்கை வேறு ஒரு காவல்துறை அதிகாரியோ அல்லது நீதிபதியோ விசாரணை செய்வார்கள். அப்போது சாட்சிகளும் வரவில்லையென்றால், சம்பந்தப்பட்ட வழக்கில் புதிதாக ஆஜரான நீதிபதி, 'காவல்துறை தன் வாதத்தைச் சரியான முறையில் எடுத்துவைக்கத் தவறிவிட்டது, குற்றங்கள் உறுதிப்படுத்தப்படவில்லை' என்று தன் தீர்ப்பில் சொல்லிவிடுவார். அதனால், குழந்தைகளுக்கு எதிரான பாலியல் வழக்குகளை உடனுக்குடன் விசாரணை செய்து, குற்றத்தை உறுதிப்படுத்தி, தண்டனையை உடனே நிறைவேற்ற வேண்டும்.

இந்திய அளவில் குழந்தைகளுக்கு எதிரான பாலியல் குற்றங்கள்
இந்திய அளவில் குழந்தைகளுக்கு எதிரான பாலியல் குற்றங்கள்

Information Technology Amendment Act 67B - என்கிற சட்டத்தின் கீழ் குழந்தைகளை வைத்து ஆபாசப்படங்கள் எடுப்பது மிகப்பெரிய குற்றம். இந்தச் சட்டத்தின்படி, இந்தக் குற்றத்தை முதல் தடவை செய்கிற நபருக்கு 5 வருட சிறைத்தண்டனையும் மறுமுறையும் செய்பவர்களுக்கு 10 வருடச் சிறைத்தண்டனையும் விதிக்கப்படும். அதே நேரம், Information Technology Amendment Act 67B என்பது கிரிமினல் சட்டத்தின் கீழ் வராது. ஆனால் போக்சோ, கிரிமினல் சட்டத்தின் கீழ் வருவது. இதை சட்டத்திருத்தங்கள் செய்து இன்னும் வலிமையாக்கும்போது, குற்றம் செய்தவர்கள் தப்பிக்கவே முடியாது.

இதில் என்னுடைய தனிப்பட்ட கருத்தும் ஒன்றிருக்கிறது. இந்தியாவில், பல காலமாகவே பெண்களுக்கு மற்றும் குழந்தைகளுக்கு எதிரான பாலியல் குற்றங்கள் நடந்துகொண்டேதான் இருக்கின்றன. அதே நேரம், மற்ற நாடுகளுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கையில், நம் நாட்டில் மேலே சொன்னதுபோன்ற பாலியல் குற்றங்களும் குழந்தைகளை வைத்து எடுக்கப்படுகிற ஆபாசப் படங்களின் எண்ணிக்கையும் மிக மிகக் குறைவு. ஆனால், குழந்தைகளுக்கு எதிரான பாலியல் குற்றங்கள் கடந்த 5 வருடங்களாக முன் எப்போதையும்விட அதிகரித்திருக்கின்றன. அதனால், இதை நான் சமூகப் பிரச்னையாகவும் பார்க்கிறேன். போக்சோ சட்டத்துடன் சேர்த்து, சமூகமும் குழந்தைகளுக்கு எதிரான பாலியல் குற்றங்கள் நடக்காதவண்ணம் மிகக் கவனமாக இருக்க வேண்டும்.''

குற்றம் நிரூபிக்கப்பட்டால், 'மரண தண்டனை கிடைக்கும்' என்பது உறுதியாகிவிட்டதால், குழந்தைகளைத் தவறாகக் கையாள அச்சப்படுவார்கள்.

வழக்கறிஞர் மாதுரி, உள்புகார் கமிட்டியின் உறுப்பினர்:

''இன்னும் இது, லோக் சபா மற்றும் ராஜ்ய சபா ஒப்புதல் பெற்று, பிறகு ஜனாதிபதியிடமும் ஒப்புதல் பெற்ற பிறகே சட்டமாகும். மரண தண்டனை வழங்கப்படும் என்பது, குற்றம் செய்வதற்கான மனநிலையுடன் இருப்பவர்களுக்கு ஒரு உயிர் பயத்தை ஏற்படுத்தும். குழந்தைகளுக்கு எதிராக நடந்துகொண்டால், அவர்களால் நமக்கு எதிராக ஒன்றும் செய்ய முடியாது என்கிற எண்ணம்தான் இந்தக் குற்றத்துக்கு ஆதி காரணம். ஆனால் இப்போது, குற்றம் நிரூபிக்கப்பட்டால் 'மரண தண்டனை கிடைக்கும்' என்பது உறுதியாகிவிட்டதால், குழந்தைகளைத் தவறாகக் கையாள அச்சப்படுவார்கள். ''

சுதா ராமலிங்கம்:

''எந்தக் குற்றத்துக்கும் மரண தண்டனை தீர்வு ஆகாது. இந்தத் தண்டனையால் எந்தக் குற்றத்தையும் தடுத்துவிட முடியாது. மரண தண்டனைக்கு எதிராக நான் தொடர்ந்து குரல் கொடுத்துக்கொண்டேவருகிறேன். இப்போதும் என் குரல் அப்படித்தான் ஒலிக்கும்.

Child Abuse
Child Abuse
Image by Gerd Altmann from Pixabay

ஒருவேளை மரண தண்டனை வழங்கப்பட்டவர் குற்றமற்றவர் என்பது தெரிந்தால், அந்த உயிரை தண்டனை கொடுத்தவர்களால் மறுபடியும் மீட்டுத்தர முடியுமா? ஐ.நா சபையும் மரண தண்டனை கூடாது என்றுதான் சொல்கிறது. இதற்குப் பதில், குற்றத்தின் வேரை தேடிக் கண்டுபிடித்து, அதை மாற்றுவதற்கும் குற்றவாளிகளைத் திருத்துவதற்குமான முயற்சிகளை எடுக்க வேண்டும். ''