Published:Updated:

கொள்கை இல்லையென்று கொட்டு முரசே!

கொள்கை இல்லையென்று கொட்டு முரசே!
பிரீமியம் ஸ்டோரி
கொள்கை இல்லையென்று கொட்டு முரசே!

கொள்கை இல்லையென்று கொட்டு முரசே!

கொள்கை இல்லையென்று கொட்டு முரசே!

கொள்கை இல்லையென்று கொட்டு முரசே!

Published:Updated:
கொள்கை இல்லையென்று கொட்டு முரசே!
பிரீமியம் ஸ்டோரி
கொள்கை இல்லையென்று கொட்டு முரசே!

ப்போதுமே கொள்கையுள்ள கட்சிகளுக்குத்தான் நெருக்கடி அதிகம். தங்கள் நிலைப் பாடுகளை அந்தக் கட்சிகள் மாற்றிக்கொள்ளும்போது, விளக்கம் கொடுக்கவேண்டிய, நியாயப்படுத்த வேண்டிய அவசியம் உண்டு. ஆனால், கொள்கையே இல்லாத கட்சிகளுக்கு அந்தச் ‘சுமை’ இல்லை. அப்படிப்பட்ட ஒரு கட்சிதான் தேசிய முற்போக்கு திராவிடக் கழகம்.

காங்கிரஸ், தி.மு.க, கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் மூன்றும் தங்களுக்கு என்று சில அடிப்படையான கொள்கைகளைக் கொண்டு ஆரம்பிக்கப்பட்ட இயக்கங்கள். 1972-ல் எம்.ஜி.ஆர், தி.மு.க-வை விட்டு வெளியேறி `அண்ணா திராவிட முன்னேற்றக் கழக’த்தை ஆரம்பித்தபோது, அவரிடம் ‘கருணாநிதி எதிர்ப்பு’ என்பதைத் தவிர வேறு எந்தக் கொள்கையும் இல்லை. ஒருகட்டத்தில் அண்ணாயிசம்தான் தங்கள் கட்சியின் கொள்கை என்று அறிவித்தார் எம்.ஜி.ஆர். ‘கொஞ்சம் கேப்பிட்டலிசம், கொஞ்சம் கம்யூனிசம், அதுதான் அண்ணாயிசம்’ என்ற எம்.ஜி.ஆரின் வரையறையை, அண்ணாவே உயிருடன் இருந்திருந்தால் ஏற்றுக்கொண்டிருக்க மாட்டார்.

திராவிட இயக்கத்தின் அடிப்படையான கொள்கைகளில் அ.தி.மு.க-வின் நிலைப்பாடு என்ன என்று எம்.ஜி.ஆர் எதையும் உறுதியாகச் சொல்லவில்லை. ஒருகட்டத்தில் டெல்லியில் இருந்து வந்த அழுத்தங்களால், தன் கட்சியின் பெயரையே ‘அனைத்திந்திய அண்ணா தி.மு.க’ என்று மாற்றினார். திராவிட இயக்கத்துக்கு மூலமாக அமைந்த நீதிக்கட்சியும் சரி, பெரியாரின் சுயமரியாதை இயக்கமும் சரி, சாதி அடிப்படையிலான இட ஒதுக்கீட்டை வலியுறுத்திய இயக்கங்கள். ஆனால் எம்.ஜி.ஆரோ திராவிட அரசியலுக்கு மாறாக ‘பொருளாதார அடிப்படையில் இட ஒதுக்கீட்டை’க் கொண்டுவந்தார். எம்.ஜி.ஆர் கொண்டுவந்த ‘இட ஒதுக்கீட்டில் வருமான உச்சவரம்பு’ என்பதைத் தமிழ் மக்கள் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. உள்ளாட்சித் தேர்தலில் தோல்வி அடைந்ததை யொட்டி ‘இட ஒதுக்கீட்டில் உச்ச வரம்பு’ என்பதைத் திரும்பப்பெற்ற எம்.ஜி.ஆர், பிற்படுத்தப்பட்டோருக்கான இட ஒதுக்கீட்டையும் அதிகரித்தார்.

கொள்கை இல்லையென்று கொட்டு முரசே!

திராவிட அரசியலுக்கு நேர்மாறாக நடந்துகொள்வதில் எம்.ஜி.ஆரை விஞ்சியவர் ஜெயலலிதா. ஜோசியம், ஜாதகம், மண்சோறு சாப்பிடுவது, பால்காவடி, பன்னீர்க் காவடி என்று பெயரில் ‘திராவிட’த்தை வைத்து அதற்கு நேர்மாறான அரசியலை நடத்தினார். கொள்கையற்ற அரசியலை நடத்தினாலும் எம்.ஜி.ஆரும் ஜெயலலிதாவும் குறைந்தபட்சம் அரசியல் அனுபவம் உடையவர்கள். எம்.ஜி.ஆர், தி.மு.க-வின் பொருளாளராக விளங்கியவர், அண்ணா காலத்திலிருந்தே தி.மு.க-வின் தேர்தல் பிரசாரங்களிலும் பொதுக்கூட்டங்களிலும் பேசியவர். ஜெயலலிதாவும் அ.தி.மு.க-வின் கொள்கைபரப்புச் செயலாளராக இருந்து இயங்கியவர். ‘கொள்கையற்ற அரசியல்’ என்பதை அடுத்தகட்டத்துக்கு நகர்த்தி, எம்.ஜி.ஆரையும் ஜெயலலிதாவையும் விஞ்சியவர் விஜயகாந்த்.

அவருக்கு எந்த அரசியல் அனுபவமும் இல்லை. எந்தக் கட்சியிலும் இருந்து போராட்டம், சிறை, நெருக்கடிகள் என்று எதையும் சந்தித்ததில்லை. நேரடியாகவே முதல்வர் கனவுடன் கட்சி ஆரம்பித்தவர் விஜயகாந்த்.  இதுவரை தன் கட்சியின் கொள்கைகள் எவை என்று அவர் விளக்கியதில்லை. இட ஒதுக்கீடு, காவிரிப் பிரச்னை, மாநில உரிமைகள் என்று தமிழகத்தின் பிரச்னையில் தங்கள் கட்சியின் நிலைப்பாடு என்ன என்று விஜயகாந்த் விளக்கியதில்லை. இன்னும் சொல்லப்போனால் இந்தப் பிரச்னைகளுக்கு ஸ்பெல்லிங்காவது விஜயகாந்துக்குத் தெரியுமா என்று தெரியாது. மத்திய அமைச்சராக தி.மு.க-வின் டி.ஆர்.பாலு இருந்தபோது கொண்டுவந்த கோயம்பேடு பாலத்தால் விஜயகாந்த் கல்யாண மண்டபத்தின் ஒருபகுதி இடிக்கப்பட்டதால் உருவானதே, அவர் கட்சி.

‘புரட்சித் தலைவரி’ல் இருந்து ‘புரட்சி’யையும் ‘கலைஞர் கருணாநிதி’யில் இருந்து கலைஞரையும் எடுத்து ‘புரட்சிக் கலைஞர்’ என்று தனக்கான பட்டத்தை உருவாக்கியவர் விஜயகாந்த். அதே போலதான் தன் கட்சிக்குத் ‘தேசிய முற்போக்கு திராவிடக் கழகம்’ என்று வைத்துக்கொண்டார்.  விஜயகாந்தின் ‘கேப்டன்’ பட்டத்துக்கும் கிரிக்கெட்டுக்கும் ராணுவத்துக்கும் எப்படி எந்தத் தொடர்பும் கிடையாதோ, அதேபோல்தான் ‘தேசிய முற்போக்கு திராவிடக் கழகத்துக்கும்’ முற்போக்குக்கும் திராவிடத்துக்கும் எந்தத் தொடர்பும் கிடையாது.

குறைந்தபட்சம் அவர் கட்சி ஆரம்பிப்பதற்கு முன் அவருக்குச் சில அரசியல் அடையாளங்கள் இருந்தன. விஜயகாந்தின் கறுப்பு நிறமும் சிவந்த கண்களும் அவரைக் கோபக்கார இளைஞனாக, அடித்தட்டு மக்களுக்கு நெருக்கமான நாயகனாக முன்னிறுத்தியது. ‘சிவப்பு மல்லி’ போன்ற கம்யூனிசப் படங்களிலும், கருணாநிதி வசனம் எழுதிய ‘வீரன் வேலுத்தம்பி’, ‘மக்கள் ஆணையிட்டால்’ போன்ற படங்களிலும் நடித்திருந்ததால் அவர் தமிழ்ப்பற்றாளர் என்றும் தி.மு.க அனுதாபி என்றும் ஒரு தோற்றம் உருவாகியிருந்தது. அவர் ரசிகர் மன்றத்திலும் ‘தமிழன் என்று சொல்லடா; தலைநிமிர்ந்து நில்லடா’ என்ற முழக்கமே முதன்மையாக இருந்தது. பிரபாகரன்மீது பற்று கொண்டிருந்த விஜயகாந்த், தன் மகனுக்குப் பிரபாகரன் என்று பெயர் வைத்தார்.  விஜயகாந்தின் நூறாவது படம் - ‘கேப்டன் பிரபாகரன்’ . ‘இலங்கைப் பிரச்னை தீரும்வரை பிறந்தநாள் கொண்டாட மாட்டேன்’ என்றும் அறிவித்தார்.

கட்சி ஆரம்பித்தபிறகு குறைந்தபட்சம் ஈழ ஆதரவு என்ற விஷயத்தில்கூட விஜயகாந்த் உறுதியாக நிற்கவில்லை. இலங்கைப் பிரச்னைக்காகப் பிறந்தநாள் கொண்டாட மாட்டேன் என்ற விஜயகாந்த்  திடீரென்று தன் பிறந்தநாளை ‘வறுமை ஒழிப்பு தின’மாக அறிவித்து, ஆண்டுதோறும் கொண்டாடுகிறார். எந்த நாட்டில் வறுமை ஒழிந்தது, அதை விஜயகாந்த் எப்படி ஒழித்தார்  என்று தெரியவில்லை. 2009-ல் இலங்கையில் இறுதியுத்தம் நடந்து லட்சக் கணக்கான தமிழர்கள் கொல்லப்பட்டபோது, இலங்கையில் போரை நிறுத்துவதற்காக அமெரிக்க அதிபர் ஒபாமாவுக்கு எஸ்.எம்.எஸ் அனுப்பச் சொன்னவர் விஜயகாந்த்.

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்!

கொள்கை இல்லையென்று கொட்டு முரசே!

விஜயகாந்த் மக்களிடம் முன்வைத்த ஒரே கொள்கை, ‘தி.மு.க, அ.தி.மு.க. இரண்டு கட்சிகளும் மோசம்’ என்பதுதான். சரி, அதற்கு மாற்றாக விஜயகாந்திடம் என்ன செயல்திட்டங்கள் இருந்தன? ‘நான் ஆட்சிக்கு வந்தால் ரேஷன் பொருள்கள் வீடுதேடி வரும். வீட்டுக்கு வீடு கறவை மாடு கொடுப்பேன்’ என்றார். ஜெயலலிதா  இலவச ஆடு மாடுகள் கொடுத்தபிறகு, ‘என் திட்டத்தை காப்பியடிக்கிறார்கள். இனிமேல் வெளிப்படையாக என் திட்டங்களை அறிவிக்க மாட்டேன்’ என்றார் விஜயகாந்த், சிறுபிள்ளைத்தனமாக.

‘தி.மு.க, அ.தி.மு.க. இரண்டும் மோசம்’ என்ற தன் நிலைப்பாட்டையும் கைவிட்டு 2011 தேர்தலில் அ.தி.மு.க-வுடன் கூட்டணி அமைத்து, எதிர்க்கட்சித் தலைவரானார் விஜயகாந்த். சட்டமன்றத்தில் நாக்கைத் துருத்தி, ‘ஏய்ய்ய்’ என்று மிரட்டியவுடன் அந்தக் கூட்டணியும் அறுந்துபோனது. ஐந்தாண்டுகள் எதிர்க்கட்சித் தலைவராக விஜயகாந்த் உருப்படியாக எதையும் செய்யவில்லை. ஆளுங்கட்சியை விமர்சித்து தீவிரமான போராட்டங்கள், சிறை என்று எதையும் மேற்கொள்ளவில்லை. பொதுவெளியில் ஓர் அரசியல் தலைவர் எப்படியெல்லாம் நடக்கக் கூடாதோ அப்படியெல்லாம் நடந்தார். தன் கட்சிக்காரர்களைப் பொதுவெளியில் அறைந்தார், பத்திரிகையாளர்களைப் பார்த்து ‘தூ’ என்று துப்பினார், கேள்வி கேட்ட ஒரு பத்திரிகையாளரை விமானநிலையத்தில் தாக்கினார். எப்படி ஜெயலலிதாவின் எதேச்சாதிகாரத்தையும் ஜனநாயக விரோத நடவடிக்கைகளையும் சிலர் ‘துணிச்சல்’ என்றும் ‘இரும்புப்பெண்மணி’ என்றும் புகழ்ந்தார்களோ, பெண்ணிய முலாம் பூசினார்களோ, அதேபோல் விஜயகாந்தின் அடாவடி நடவடிக்கைகளையும் சிலர் ‘துணிச்சல்’ என்று பாராட்டவும் செய்தார்கள். ஒருகட்டத்தில் விஜயகாந்தின் அடாவடி நடவடிக்கைகள் உச்சத்தை எட்டின. அவர் பேச்சு எந்த தர்க்கத்துக்கும் கட்டுப்படாமல் கபடி ஆடியது. தொடக்கத்தில் அவர் பேச்சைக் கிண்டலடித்தவர்கள், பிறகு அவருக்கு உடல்நிலை சரியில்லை என்பதைப் புரிந்துகொண்டு மௌனமானார்கள்.

விஜயகாந்தின் அரசியல் அநாகரிக நடவடிக்கைகளை அடுத்த கட்டத்துக்குக் கொண்டுபோயிருக்கிறார் பிரேமலதா. உடல்நிலை சரியில்லாத விஜயகாந்தை முன்வைத்து தி.மு.க, அ.தி.மு.க என்று இரண்டு கட்சிகளுடனும் அவர் தொகுதி பேரம் பேசியது வெளிப்படையான சந்தர்ப்பவாதம். ‘வாரிசு அரசியல்’, ‘குடும்ப அரசியல்’ என்று மேடைக்கு மேடை பேசியவர் விஜயகாந்த். இன்றோ அவர் கட்சியில் மனைவி, மகன், மைத்துனர் ஆதிக்கம்தான். அ.தி.மு.க கூட்டணியின் பொதுக்கூட்டம் நடக்கும் தினத்தில் சுதீஷ், பியூஷ் கோயலைச் சந்திக்கப்போக, தே.மு.தி.க நிர்வாகிகள் தி.மு.க கூட்டணிக்காக துரைமுருகன் வீட்டுக்குப் போனது அரசியல் அசிங்கம்.

அது வெளிப்படையாக அம்பலப்பட்டவுடன் பிரேமலதா பத்திரிகையாளர் சந்திப்பில் நடந்துகொண்ட விதம் எதேச்சாதிகாரத்தின் உச்சம். எல்லாப் பத்திரிகையாளர்களையும் ‘நீ’, ‘வா’, ‘போ’ என்று ஒருமையில் பேசி, ‘அரசியல் நாகரிகத்துக்கும் தங்கள் கட்சிக்கும் எள்ளளவும் சம்பந்தமில்லை’ என்பதை நிரூபித்தார் பிரேமலதா. ஒரே நேரத்தில் இரண்டு கட்சிகளுடனும் பேரம் நடத்திய கேவலத்தை மறைக்க, ‘`நீங்க எங்க கட்சி ஆபீஸ் வாசல்ல பழியா கிடந்தா, நான் உடனே முடிவைச் சொல்லணுமா?” என்று எகிறினார். செய்தி சேகரிக்கக் கட்சி அலுவலகங்களில் காத்திருப்பது பத்திரிகையாளர்களுக்குத் தொழில். அது, குறைந்தபட்ச அரசியல் நாகரிகம்கூட இல்லாத பிரேமலதாவுக்குப் புரிய நியாயமில்லை.

‘என் கட்சிக்குக் கொள்கை இல்லைன்னு உனக்குத் தெரியுமா?’ என்று கேட்ட பிரேமலதா, அப்படி என்னதான் கொள்கை இருக்கு என்று விளக்கியிருக்கலாம். ‘சரி, துரைமுருகன் வீட்டுக்கு உங்கள் கட்சி நிர்வாகிகள் ஏன் சென்றார்கள்?’ என்ற பத்திரிகையாளர்கள் கேள்விக்குப் பதிலளிக்கத் திராணியற்ற பிரேமலதா, ‘அதை அவர்கிட்ட போய்க்கேளு’, ‘என் இஷ்டம். எப்போ மறுப்புச் சொல்லணுமோ அப்பதான் சொல்வேன்’ என்றெல்லாம் பாசிச முகம் காட்டினார். பத்திரிகையாளர்களையே மரியாதைக்குறைவாக அணுகும் பிரேமலதா, தன் கட்சிக்காரர்களை எப்படி நடத்துவார் என்று சொல்லித் தெரியவேண்டியதில்லை. அவரோடு கூட்டணி சேர்ந்தவர்களுக்கும் நாளை இதே நிலை ஏற்பட்டாலும் ஆச்சர்யப்படத் தேவையில்லை. தப்பித்தவறி பிரேமலதா போன்றவர்கள் அரசுப்பதவியில் அமர்ந்தால் மக்களை எப்படி நடத்துவார்கள் என்பதற்கான உதாரணம்தான் இவையெல்லாம்.

கொள்கை இல்லையென்று கொட்டு முரசே!

பத்திரிகையாளர்களை மட்டுமா பிரேமலதா அவமரியாதையுடன் பேசினார்? தி.மு.க, அ.தி.மு.க இரண்டு கட்சிகளையுமே தரம் தாழ்ந்து விமர்சித்தார். ‘`கேப்டன் சட்டசபையிலேயே ஜெயலலிதாவை எதிர்க்கவில்லையா?” என்று கேட்டவர், “அ.தி.மு.க., ஆட்சியில் இருப்பதற்குக் காரணமே கேப்டன்தான்” என்று ஒரேபோடாகப் போட்டார்.

2011 சட்டமன்றத் தேர்தலில்தான் விஜயகாந்த் - அ.தி.மு.க கூட்டணி. அதற்குப்பிறகு நடந்த 2014 நாடாளுமன்றத் தேர்தலையும், 2016 சட்டமன்றத் தேர்தலையும் தனியாகச் சந்தித்து அமோக வெற்றி பெற்றவர் ஜெயலலிதா. ஆனால், இரண்டு தேர்தல்களிலும் தே.மு.தி.க வெற்றிபெற்ற தொகுதிகளின் எண்ணிக்கை பூஜ்யம். இப்படி இரண்டு முட்டைகள் வாங்கிவிட்டு, கொஞ்சம்கூட வெட்கமில்லாமல் பிரேமலதா  இரண்டு முட்டை களையும் இரட்டை இலையில் மறைக்கப் பார்க்கிறார் என்றால், எடப்பாடியும் பன்னீரும் கூட அதேபோல வெட்கமே இல்லாமல் அதே பிரேமலதாவுடன் கூட்டணி வைத்திருக்கிறார்கள். ‘`37 அ.தி.மு.க எம்.பி-க்கள் என்ன பண்ணினாங்க?” என்று கேட்ட பிரேமலதா, ‘ஒன்றுமே செய்யாத’ அ.தி.மு.க, அடுத்த நாடாளுமன்றத்திலும் ‘ஒன்றுமே செய்யாமல் இருக்க’ கூட்டணி வைத்துள்ளார்.

அ.தி.மு.க கூட்டணியில் இப்படி கொள்கையே இல்லாத தே.மு.தி.க என்றால் தி.மு.க கூட்டணியில் இந்திய ஜனநாயகக் கட்சி.  சென்ற நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் பா.ஜ.க கூட்டணியில் போட்டியிட்டது இந்திய ஜனநாயகக் கட்சி. இந்தத் தேர்தலிலும் அ.தி.மு.க கூட்டணியில் இடம்பெற முயற்சி செய்தது. இடையில் “என் கட்சியின் கொள்கை களும் கமல்ஹாசன் கட்சியின் கொள்கைகளும் ஒன்றுதான். இரண்டுபேரும் கூட்டணி வைக்கப் போகிறோம்” என்று அறிவித்தார். அப்படி என்ன ‘கொள்கை ஒற்றுமை’ என்று தமிழ்மக்கள் அறிவதற்கு முன்பே, ‘கமல் கட்சியுடன் கூட்டணி சேர, ஐ.ஜே.கே நிர்வாகிகள் எதிர்ப்பு’ என்று தகவல்கள் வந்தன. ‘என்ன கொடுமை உலக நாயகனே’ என்ற அதிர்ச்சி அலை ஓய்வதற்குள், யாரும் எதிர்பாராதவண்ணம், தி.மு.க கூட்டணியில் ஒரு சீட்டும் பெற்றுவிட்டது ஐ.ஜே.கே. ‘நேற்று வந்த பாரிவேந்தருக்கு சீட்டு, மனிதநேய மக்கள் கட்சிக்கு மட்டும் வேட்டா?’ என்ற பொருமல்களும் கேட்கின்றன.

இப்படி, கொள்கையற்ற கட்சிகள் மாறி மாறிக் கூட்டணி வைத்து, தங்களை வளர்த்துக்கொள்வது ஜனநாயகத்துக்கான வீழ்ச்சி.

- சுகுணா திவாகர்

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism