Published:Updated:

விவசாயத்தைச் சீர்திருத்தாமல் இந்தியாவின் தண்ணீர்ப் பிரச்னைக்குத் தீர்வு கிடையாது!

உலகில் நாளுக்கு நாள் தண்ணீர் பற்றாக்குறை அதிகரித்துக்கொண்டே வருகிறது. இதைச் சரிசெய்ய ஏரி, குளங்களைப் பாதுகாத்தால் மட்டும் போதாது. நீர்ப் பயன்பாட்டிலேயே நம் பார்வை மாற வேண்டும்.

தண்ணீர் பற்றாக்குறை
தண்ணீர் பற்றாக்குறை

தண்ணீர் அமைச்சகம் தொடங்கி கிட்டத்தட்ட இரண்டு வாரங்கள் கடந்துவிட்டன. நாடு முழுக்க சுமார் 1,000 மாவட்டங்களில் நீர் சேமிப்பு மற்றும் பாதுகாப்புத் திட்டங்களைத் தொடங்கிவிட்டது ஜல் சக்தி என்ற பெயரில் வந்திருக்கும் புதிய தண்ணீர் அமைச்சகம். அதற்குள்ளேயே பல்வேறு மாவட்டங்களிலிருந்து ஜல் சக்தியின் பல்வேறு அதிகாரிகள் டெல்லிக்குப் படையெடுத்திருக்கிறார்கள். அவர்களுக்குத் தேவை அதிக நிதி மட்டுமல்ல, தண்ணீரைப் பாதுகாக்கக் கடுமையான சட்ட திட்டங்களும்தான். அதை வகுக்க அவர்களை விட வேண்டும்.

விவசாயம்
விவசாயம்

இந்தியாவின் தண்ணீர்-ஆற்றல்-உணவு உற்பத்திக்கான மானியம் என்ற வடிவத்தைச் சில அதிகாரிகள் மறைமுகமாகக் குற்றமும் சாட்டுகிறார்கள். இலவச மின்சாரத்தைக் கொடுத்து, நிலத்தடி நீரைப் பயன்படுத்துவதில் எந்தவிதக் கட்டுப்பாடும் விதிக்காமல் இருப்பது நிச்சயம் விளைவுகளைக் கொண்டுவரும் என்றும் அத்தகைய வடிவம் தண்ணீர் பற்றாக்குறைக்கு மேலும் அதிகமாகத்தான் வித்திடும் என்றும் சொல்கிறார்கள். அதிக நீரை எடுத்துக்கொண்டு வளரும் நெல், கரும்பு போன்ற பயிர்களை வளர்க்கப் பசுமைப் புரட்சி ஊக்கப்படுத்தியது. ஏனென்றால், அதை ஏற்றுமதி செய்வதன் மூலம் பொருளாதாரத்தை உயர்த்தலாம். ஆனால், உயரும் அந்தப் பொருளாதாரம் யாருக்குப் பயனளிக்க வேண்டுமோ அவர்களுக்குப் பயனளிக்கவில்லை. மாறாக அதே விவசாயியை மேலும் மேலும் அதிக நீரை அவருக்கே தெரியாமல் உறிஞ்ச வைத்தது. இருந்தும், அடுத்து அடுத்துகூட அதற்கான முழு பயன்களையும் அவரால் அனுபவிக்கவே முடியாத சூழல்தான் ஏற்பட்டது. மானியங்களின் மூலமாக உறிஞ்சப்பட்ட நீரின் அளவு அதிகமாக ஆக, பற்றாக்குறைப் பிரச்னையும் அதிகமாகத் தொடங்கியது. விளைவு, நிலத்தடி நீர் இருப்பு சிவப்பு விளக்கு எச்சரிக்கை தர வேண்டிய அளவுக்கு வேகமாகக் குறைந்தது.

இதை ஒருபுறம் வைத்துக்கொள்வோம். அரசியல்வாதிகளுக்கு விவசாயிகளின் மானியத்தில் கை வைக்கத் துணிவு இல்லை. ஆம், அது பிரச்னையை வேறு பக்கமாகத் திசை திருப்பக்கூடும். இப்போது இருக்கின்ற பிரச்னையை விவரமாகச் சொல்லிப் புரியவைத்து, குறைவான நீர் எடுக்கும் பயிர்களை விளைய வைக்கவும் அதன்மூலம் அவர்களுக்கே லாபம் கிடைக்கும் வகையில் அதை விற்பனை செய்யவும் விலை நிர்ணயிக்கவும் திட்டமிட வேண்டும். அப்படி லாபம் கிடைத்தால் மட்டுமே மின்சார மானியத்தைக் குறைக்க முடியும். அப்போதுதான் அளவின்றி உறிஞ்சப்படும் நிலத்தடி நீர் கட்டுப்படுத்தப்படும். இல்லையேல், வேறு வழியிலும் இதைச் செய்யலாம்.

நிலத்தடி நீர் பயன்பாட்டு அளவை மீட்டர் மூலம் கணக்கு வைத்துக்கொள்ளலாம். குறைவாக நிலத்தடி நீர் எடுத்தும் குறைவான தண்ணீர் செலவிலும் விவசாயம் செய்வதை ஊக்கப்படுத்த, அப்படிச் செய்பவர்களுக்கென்று தனி மானியம் கிடைக்கும் வகையில் வழி செய்யலாம்.

அதோடு, விவசாயத் துறையில் கிடைக்கும் பயன்கள் யாரைச் சென்றடைகிறது என்பதைக்கூட நாம் ஆய்வு செய்து கணக்கு வைக்க வேண்டும். பெரு விவசாயிகள் மற்றும் விவசாய முதலாளிகளைச் சென்றடையும் பலன்களைக் கடைநிலை விவசாயத் தொழிலாளர்களால் அனுபவிக்க முடிவதில்லை. இந்தத் துறைக்குக் கிடைக்கின்ற மானியங்களையும் சலுகைகளையும் அதிகமாக அனுபவிப்பது என்னவோ பத்து ஹெக்டேர்களுக்கும் அதிகமான நிலத்தை வைத்திருக்கும் விவசாய முதலாளிகளே. அத்தகைய முதலாளிகள் இந்திய விவசாயிகளில் ஒரு சதவிகிதம்தான். மூன்றில் இரண்டு பங்கு இருக்கும் ஒரு ஹெக்டேர் மற்றும் அதற்கும் குறைவான நிலத்தை வைத்திருக்கும் விவசாயிகளும் விவசாயத் தொழிலாளர்களும் பெருகின்ற பலன்கள் மிகக் குறைவு.

ஏற்றுமதி செய்வதன் மூலமாகப் பெரும் லாபம் ஈட்டும் குறிக்கோளுடன் பெரிய அளவில் பயிரிடுபவர்களே அதிக சலுகைகளை அனுபவிக்கிறார்கள். அதைக் குறைத்து, சிறு குறு விவசாயிகள் பயனடைய வழிவகை செய்ய வேண்டும். அதோடு, விவசாயத் தொழிலாளர்களும் நில உரிமையாளர்களைப் போலவே சலுகைகள் பெற்றுப் பயனடையத் திட்டமிட வேண்டும். இவை செய்யப்படும் சமயத்திலேயே, பெரு விவசாயிகளின் நீர்ப் பயன்பாடு கண்காணிக்கப்பட்டு பாரபட்சமின்றிக் கட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டும்.

இந்தியாவின் நீர் சார்ந்த இன்னல்கள் இன்று நேற்று பிரச்னையல்ல. பல ஆண்டுகளாக இது நீடித்துக் கொண்டேயிருப்பதற்கு முறையான கொள்கைகளை நிர்ணயிப்பதில் அரசுகள் அக்கறை செலுத்தாதே காரணம். வாட்டர் எய்டு (Water Aid) என்ற சர்வதேச அமைப்பு சமீபத்தில் வெளியிட்ட ஆய்வறிக்கைப்படி,

கோடிக்கணக்கணக்கான மக்கள் ஒவ்வோர் ஆண்டும் ஆண்டின் ஏதாவதொரு காலகட்டத்தைத் தண்ணீர் பற்றாக்குறையோடு போராடித்தான் கடக்கின்றனர். நாட்டில் 60 கோடி மக்கள் ஓரளவிலிருந்து அதிகபட்சம் வரை தண்ணீர்ப் பிரச்னையால் அவதியுறுகின்றனர்.
வாட்டர் எய்டு ஆய்வறிக்கை

அந்த ஆய்வறிக்கை, இந்த நிலையை இந்தியாவின் மோசமான நீரியல் நெருக்கடியாக மேற்கோள் காட்டுகிறது.

ஒரு நாளுக்கு ஒரு தனிமனிதருடைய நீர்த் தேவை, நேரடிப் பயன்பாடு மற்றும் மறைநீர்ப் பயன்பாடு இரண்டும் சேர்த்து 3,000 லிட்டர்கள். மறைநீர் உட்பட இந்தியாவின் தண்ணீர் தேவையில் 97 சதவிகிதத்தைத் தன்னுடைய எல்லைக்குள்ளிருந்தே பயன்படுத்திக்கொள்கிறது. அமெரிக்கா, தனக்கான நீர்த் தேவையில் 20 சதவிகிதத்தை இறக்குமதி செய்கிறது. ஆனால், ஓர் இந்தியக் குடிமகன் பயன்படுத்தும் ஒரு நாளைய நீர் அளவு, அமெரிக்கக் குடிமகனுடைய நீர்ப் பயன்பாட்டைவிட 40 சதவிகிதம் குறைவு. நீருக்காக அண்டை நாடுகளை நம்பியிருக்கும் நாட்டில் குடிமக்களுக்கான நீர் போதுமான அளவுக்கும் அதிகமாகவே கிடைக்கிறது. நாட்டில் அதிக நீர்வளத்தைக் கொண்டுள்ள இந்தியாவில், தனக்கான நீர் தன்னிடமே இருந்தும்கூட இந்தியக் குடிமக்களின் நீர்ப் பயன்பாட்டில் பற்றாக்குறை நிலவுகிறது. இத்தகைய நகைமுரண் நிலவ, நம்மிடம் ஆரோக்கியமான நீர்க் கொள்கைகளும் நீர் மேலாண்மைத் திட்டமிடுதலும் இல்லாமல் போனதே காரணம்.

2000 முதல் 2010-ம் ஆண்டுவரை உலகின் மொத்த நிலத்தடி நீர் ஏற்றுமதியில் நம் பங்கு 12 சதவிகிதம். இந்தியா நிலத்தடி நீர் ஏற்றுமதியில் உலகின் மூன்றாவது பெரிய நாடாக இருந்தது. அடுத்து வந்த ஆண்டுகளில் இந்தக் கணக்கு இன்னும் அதிகமானது. அடுத்த பத்தாண்டுகளுக்கான ஆய்வு முடிவுகளில் நிச்சயம் இந்தியா இந்தப் பழைய கணக்கை விஞ்சியிருக்கும். ஏனென்றால், அப்போது இருந்ததைவிட நாம் விவசாயச் சரக்குகளின் ஏற்றுமதியை மேலும் அதிகப்படுத்தியுள்ளோம். லண்டனைச் சேர்ந்த ஆய்வாளர் கேரோல் டேலின் (Dr.Carole Dalin) 2017-ம் ஆண்டு செய்த ஆய்வு முடிவுகள் இதை நமக்கு உணர்த்தும். உடனடியாகப் புதுப்பிக்க முடியாத நிலத்தடி நீரை ஏற்றுமதி செய்வதில் 11 சதவிகிதம் பங்கு வகிப்பது சர்வதேச விவசாய உற்பத்திச் சரக்குகள். அவற்றின் ஏற்றுமதியில் சர்வ தேசிய அளவில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கும் நாடுகள் இந்தியா, பாகிஸ்தான் மற்றும் அமெரிக்கா. இந்த மூன்று நாடுகளுக்கும் இந்த ஏற்றுமதியில் மூன்றில் இரண்டு பங்கு இருப்பதாக அவருடைய ஆய்வு முடிவுகள் கூறுகின்றன.

உணவு உற்பத்தி
உணவு உற்பத்தி
1951-ம் ஆண்டில் ஆண்டுக்கு 5,177 கன மீட்டர் என்ற அளவிலிருந்த தனிமனித நீர்ப் பயன்பாடு இப்போது 1,400 கன மீட்டர்.

2000 முதல் 2010-ம் ஆண்டுக்குள் நிகழ்ந்த அபரிமிதமான மறைநீர் வர்த்தகத்துக்குப் பிறகுதான் இந்தியாவின் நிலத்தடி நீர்ப் பிரச்னையும் முன்பைவிடப் பெரியளவில் பேசப்பட்டது. இப்போது நாட்டில் தனிமனிதரின் நீர்ப் பயன்பாடும் குறைந்துவிட்டது. இந்தச் சூழலில் மாநிலங்களுக்கு மத்தியில் நீருக்காகச் சண்டைகள் ஏற்படுவதைத் தவிர்க்க முடியாது.

விவசாய முறை, உற்பத்தி செய்யும் பயிர்கள் மற்றும் ஏற்றுமதிக் கொள்கைகளில் மாற்றம் வராமல் இந்த இன்னல்களைத் தீர்க்க முடியாது. எங்கு, எதற்கு, யாருக்கு மானியங்கள் வழங்கப்பட வேண்டும், யார் யாரைக் கண்காணித்துக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்பதில் அரசு மற்றும் கொள்கைகளை அமல்படுத்தும் நிர்வாக இயந்திரங்கள் கவனம் செலுத்த வேண்டும். அதைவிட்டுவிட்டு, மேலும் மேலும் ஆழமாகத் துளையிட்டு நிலத்தடி நீரைச் சுரண்ட பெரு விவசாயிகளுக்கு மானியம் வழங்கிக்கொண்டேயிருந்தால், நம் நீரை ஏற்றுமதி செய்துகொண்டேயிருந்தால்..! விளைவுகளை நான் சொல்ல வேண்டியதில்லை. நாம் இப்போது அனுபவித்துக் கொண்டிருப்பதை நினைத்துப் பார்த்தாலே போதும்.

நாட்டின் 78 சதவிகிதம் நன்னீர் விவசாயத்தில் பயன்படுகிறது. அதிலும் மொத்த விவசாயப் பயன்பாட்டில் 60 சதவிகிதம் நீரை வெறும் 24 சதவிகிதம் நிலத்தில் பயிரிடப்படும் கரும்பு மற்றும் அரிசியே எடுத்துக்கொள்கிறது. உலகின் பெரிய அரிசி ஏற்றுமதியாளராக இந்தியா உள்ளது. கடந்த 50 ஆண்டுகளில் நம் ஏற்றுமதி அளவு மூன்று மடங்கு அதிகரித்துள்ளது.

இந்தியா 78 சதவிகித நீரை விவசாயத்தில் பயன்படுத்துகிறது. அரிசி ஏற்றுமதியை அதிகரித்துள்ளோம். அதிலும் சமீபகாலமாக அதிக நீர்ப் பற்றாக்குறை நிலவும் பஞ்சாப் போன்ற மாநிலங்கள்கூட இதில் முன்னிலைப் பட்டியலில் இருக்கின்றன. உத்தரப் பிரதேசம், மகாராஷ்ட்ரா மாநிலங்களில் மிக அதிகமாக உற்பத்தி செய்யப்படும் கரும்புகளால் அந்த ஏற்றுமதியிலும் மூன்றாவது பெரிய நாடாக இருக்கிறோம். மகாராஷ்ட்ராவில் வெறும் 4 சதவிகித நிலம்தான் கரும்பு உற்பத்தியில் ஈடுபடுத்தப்படுகிறது. ஆனால், அந்த மாநிலத்தின் மூன்றிலொரு பங்கு நீர் அதற்கு மட்டுமே செலவாகின்றது.

இந்தியாவைப் போன்ற நீர்ப் பற்றாக்குறை நிலவும் நாடு, வெறுமனே நிலவியல் தன்மையை மட்டும் வைத்து எதை உற்பத்தி செய்யலாம் என்று இனி முடிவெடுக்க முடியாது. நிலவியல் தன்மையோடு நீரியல் தன்மையையும் நீர் இருப்பையும் கணக்கில் வைத்தே எதை உற்பத்தி செய்யலாம் என்று திட்டமிட வேண்டும். பஞ்சாப் போன்ற பற்றாக்குறை நிலவும் மாநிலங்களிலிருந்து மேற்கு வங்கம் போன்ற நீர் வளமுள்ள பகுதிக்கு அரிசி உற்பத்தியை மாற்ற வேண்டும். அதேபோல் அந்தந்த நிலத்தின் நீர்வளத்தைப் பொறுத்தே உற்பத்திப் பயிரை முடிவு செய்ய வேண்டும். அப்போதுதான் நிலவும் பற்றாக்குறையைச் சரிக்கட்ட முடியும்.

விவசாய ஏற்றுமதி
விவசாய ஏற்றுமதி

நீர் மனிதருக்கானது மட்டுமல்ல. அது பூமியின் அனைத்து உயிர்களுக்குமானது. மனிதர் என்ற ஒற்றை உயிரினம் பற்றாக்குறையில் வாடி, இருக்கும் நீர் அனைத்தையும் சுரண்டத் தொடங்கினால் மற்ற எந்த உயிருமே இங்கு நிலைகொண்டிருக்க முடியாது. நாமும் நிலைகொண்டிருக்க முடியாது. இதையுணர்ந்து இருக்கின்ற நீரை முறையாக மேலாண்மை செய்யத் தொடங்க வேண்டும்.