Published:Updated:

180 நாடுகள் கொண்ட சூழலியல் மதிப்பீட்டுப் பட்டியலில் 168-வது இடத்தில் இந்தியா - ஏன் இந்தப் பின்னடைவு?

சூழலியல் சீரழிவு
சூழலியல் சீரழிவு ( Pixabay )

2020-ம் ஆண்டுக்கான சூழலியல் மதிப்பீட்டுப் பட்டியல் வெளியாகியுள்ளது. இதில் இந்தியா 168-வது இடத்தில் இருக்கின்றது. இந்தப் பின்னடைவு குறித்த அலசல்!

இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை சர்வதேச அளவில் சூழலியல் பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்வதில் ஒவ்வொரு நாடும் எந்த இடத்தில் உள்ளது என்று சர்வதேச அளவில் தரம் பிரித்துப் பட்டியலிடப்படும். 2020-ம் ஆண்டுக்கான இந்தப் பட்டியலை யேல் பல்கலைக்கழகம் சமீபத்தில் வெளியிட்டது. 180 நாடுகளைக்கொண்ட அந்தப் பட்டியல், 2018-ம் ஆண்டு வெளியானபோது இந்தியா 177-வது இடத்தில் இருந்தது. அதாவது கடைசியிலிருந்து 3-வது இடம். சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பில் இந்தியாவுடைய மதிப்பெண் 100-க்கு 30.57.

மேற்குத்தொடர்ச்சி மலை
மேற்குத்தொடர்ச்சி மலை
Pixabay

2018-ம் ஆண்டுக்குப் பிறகு, உலகளவில் பல்வேறு இயற்கைச் சீற்றங்களும் சூழலியல் பேரிடர்களும் நடந்து முடிந்துவிட்டன. தற்போதும்கூட, நாம் ஒரு பேரிடர்க் காலத்தில்தான் இருக்கின்றோம். இந்நிலையில் 2020-ம் ஆண்டுக்கான பட்டியல் வெளியாகியுள்ளது. இதில் இந்தியா 168-வது இடத்தில் இருக்கின்றது. இதை மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது என்னவோ நாம் சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பில் முன்னேறி வந்துள்ளது போலத் தெரியலாம். ஆனால், 2018-ல் நமக்குக் கிடைத்த மதிப்பெண்ணையும் இப்போது கிடைத்துள்ள மதிப்பெண்ணையும் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால்தான் உண்மை நிலை புரியும். இந்த ஆண்டுக்கான நம்முடைய மதிப்பெண் 100-க்கு 27.6. அதாவது, உலக நாடுகள் அனைத்துமே கடந்த மதிப்பாய்வின் போது செயல்பட்டதைவிட மோசமாகவே செயல்படுகின்றன. அதில் இந்தியாவும் முன்பைவிட மோசமாகவே செயல்படுகின்றது. அதைத்தான் இது காட்டுகின்றது.

இந்தியாவிற்கு அடுத்தபடியாக, புருண்டி, ஹைத்தி, சாட், சாலமன் தீவுகள், மடகாஸ்கர், கினியா, கோட் டிவோய்ர் (Côte d’Ivoir), சியர்ரா லியோன், ஆப்கானிஸ்தான், மியான்மர், லைபீரியா போன்ற நாடுகள் பொருளாதாரத்திலும், வளத்திலும் மிகவும் பின்தங்கிய நிலையில் இருக்கின்றன. தெற்காசிய நாடுகளில் ஆப்கானிஸ்தானைத் தவிர மற்ற அனைத்து நாடுகளுமே பட்டியலில் இந்தியாவைவிட முன்னணியில்தான் இருக்கின்றன.

சர்வதேச அளவில், கடந்த 10 ஆண்டுகளுக்கான உலக நாடுகளின் தேசிய மற்றும் சர்வதேசச் சூழலியல் பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளை அடிப்படையாக வைத்து, 32 காரணிகள் உருவாக்கப்பட்டன. அவற்றை வைத்துக் கணக்கிட்டதில்தான் இந்தியா இந்த மதிப்பெண்ணைப் பெற்றுள்ளது. உலக நாடுகளின் பட்டியலில் இந்தியா முன்னணிக்கு வந்திருந்தாலும், நாம் முந்தைய மதிப்பாய்வின்போது இருந்ததைவிட மோசமான நிலைக்குத்தான் சென்றுள்ளோம். இப்போது இந்தக் கட்டுரையை நீங்கள் படித்துக்கொண்டிருக்கும் பத்து நிமிட நேரத்தில்கூட உலக நாடுகள் அரை மில்லியன் டன் கரிம வாயுவை வெளியேற்றியிருக்கும். அதில் இந்தியாவினுடைய பங்கு 7 சதவிகிதம் இருக்கும்.

நீண்டகால நன்மை பயக்கக்கூடிய நிலைத்தன்மை கொண்ட சூழலியல் பாதுகாப்பு திட்டங்களின் மீது நம் கவனத்தைக் குவிக்காத வரையிலும், இந்த நிலை மாறப் போவதில்லை.
காடழிப்பு
காடழிப்பு
Pixabay

இந்தியா தன்னுடைய சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளை எப்போதுமே குறுகிய காலப் பலன்களைக் கொண்டவையாகவே வடிவமைக்கின்றது. நீண்டகால நன்மை பயக்கக்கூடிய நிலைத்தன்மை கொண்ட சூழலியல் பாதுகாப்புத் திட்டங்களின் மீது நம் கவனத்தைக் குவிக்காத வரையிலும், இந்த நிலை மாறப் போவதில்லை. அதற்கு முதலில், மேற்குத்தொடர்ச்சி மலையின் பெருமளவுக் காடுகளை அழித்துக் கொண்டுவரப்படவுள்ள ஹூபலி-அங்கோலா ரயில்வே திட்டம், அதிரப்பள்ளி நீர்மின் திட்டம், வேடந்தாங்கல் பரப்பளவு குறைப்பு, வட கிழக்கு இந்தியாவில் வரவுள்ள டிபாங் பள்ளத்தாக்கு நீர்மின் நிலையம் போன்ற திட்டங்களை முன்வைப்பதை நிறுத்தவேண்டும் என்கிறார்கள் சூழலியலாளர்கள்.

நீர்மின் திட்டத்துக்காக டிபாங் பள்ளத்தாக்கை அழிக்கும் அரசு... இந்தியாவெங்கும் வலுக்கும் எதிர்ப்பு!

நம்முடைய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின்படி, அரசு இயற்கை வளங்களின் பாதுகாவலர் தானே தவிர, உரிமையாளர் கிடையாது. இந்திய அரசு, இந்நாட்டின் இயற்கை வளங்களுடைய உரிமையாளரைப் போல் நினைத்துக்கொண்டு செயல்படுவதால்தான் நாம் சூழலியல் பாதுகாப்பில் பின்தங்கியே இருக்கின்றோம். இந்தப் பின்தங்கிய நிலையிலிருந்து முன்னேறி வரவேண்டுமெனில், நம்முடைய சூழலியல் பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளை முன்பிருந்ததைவிட இரண்டு மடங்கு ஆக்கவேண்டும். நம்முடைய இயற்கைப் பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகள் ஒரேயிடத்தில் கவனம் குவிக்கப்பட்டதாக இன்றி, நீர் வளம், பல்லுயிரிய வளம், காலநிலை மாற்றம், காற்று மாசுபாடு போன்றவற்றை உள்ளடக்கிய பரவலான பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளைக் கொண்டதாக இருக்கவேண்டும்.

இந்தியா- மதிப்பெண்
27.6
பாகிஸ்தான்- மதிப்பெண்
50.6

அதற்கு முதலில் மேற்குலகத்தின் சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு முயற்சிகளைக் காப்பியடிப்பதை நிறுத்திவிட்டு, இந்நிலத்தின் இயல்புக்குரிய வகையில் பாதுகாப்புத் திட்டங்களை வகுக்கவேண்டும். கடந்த பிப்ரவரி மாதம் மத்திய அறிவியல் கழகம் (Centre for Science and Environment) வெளியிட்ட 2020-ம் ஆண்டுக்கான இந்தியாவின் சுற்றுச்சூழல் நிலை (State of India’s Environment 2020) குறித்த அறிக்கைப்படியும் கூட, தெற்காசியாவிலுள்ள மற்ற நாடுகளோடு ஒப்பிடும்போது, நீண்டகாலத்திற்குரிய நிலையான வளர்ச்சி இலக்குகளில் (Sustainable Development Goals) இந்தியா மிகவும் பின்தங்கியே இருக்கின்றது.

அதன் இயக்குநர் சுனிதா நரேன் அந்த ஆய்வறிக்கையை வெளியிட்டுப் பேசியபோது, "இந்த ஆய்வறிக்கை எதிர்காலச் சூழலியல் பாதுகாப்பிற்கு, வளர்ச்சி குறித்த புதிய அணுகுமுறைகள் அவசியம் என்பதை வலியுறுத்துகின்றது. ஆனால், இயற்கை வளங்களுக்கு அச்சுறுத்தல் இருக்கும்வரை இதை நம்மால் சாதிக்கமுடியாது. நம்முடைய சூழலியல் நிர்வாக முறையை, பாதுகாப்புத் திட்டங்களை நீண்டகால நிலைத்தன்மைக்குரிய வகையில் மாற்றாத வரை நம்மால் சாதிக்க முடியாது. பசுமையான வளர்ச்சி வேண்டுமெனில் இதுவரை இருந்ததைவிட இரண்டு மடங்கு அதிகக் கவனத்தோடு நிலைத்தன்மை வாய்ந்த திட்டங்களை வகுக்கவேண்டும்" என்றார்.

சர்வதேச அளவிலான இந்தச் சூழலியல் மதிப்பீட்டை, ஒரு பரீட்சை மதிப்பெண்ணாகவும் இந்தியா உட்பட உலக நாடுகளை மாணவர்களாகவும் சிறிய கற்பனை செய்து கொள்வோம். அதில், இந்தியா பரீட்சைகளில் தேறுவதற்குத் தேவைப்படும் சராசரியைவிடவும் குறைவான மதிப்பெண்ணே பெற்றுள்ளது. அதிலும் சூழலியல் ஆரோக்கியம், காற்றுத் தரம், சுகாதாரம், பாதுகாப்பான குடிநீர், கழிவு மேலாண்மை போன்ற ஐந்து முக்கியப் பரீட்சைகளில் மோசமான மதிப்பெண்ணையே பெற்றுள்ளது. அவற்றில் மட்டுமல்ல, பல்லுயிரிய வளப்பாதுகாப்பு, சூழலியல் சேவைகளைப் பேணுதல் ஆகியவற்றிலும் மோசமான நிலையிலேயே நாம் இருக்கின்றோம். இதுதான் இப்போது இந்தியச் சூழலியல் பாதுகாப்பின் நிலை.

வெள்ளப் பேரிடர்
வெள்ளப் பேரிடர்
Pixabay

தெற்காசிய நாடுகளை மட்டும் கணக்கில் எடுத்துப் பார்த்தால் நாம் 106-வது இடத்தில் பாகிஸ்தானுக்கு அடுத்ததாக உள்ளோம். பாகிஸ்தானுடைய சூழலியல் மதிப்பெண் 50.6. நம்முடைய மதிப்பெண் 27.6. இரண்டுக்கும் இடையே மிகப்பெரிய வித்தியாசம் இருக்கின்றது.

உண்மையிலேயே ஒரு நிர்வாகத்தைச் சிறந்தது என்று கூற வேண்டுமென்றால், அந்த நிர்வாகம் வளர்ச்சியை நீண்டகாலத்திற்கானதாகக் கொண்டுசெல்ல வேண்டும். அதுதான் சிறப்பான நிர்வாகமாக இருக்க முடியும். இந்தியாவின் சூழலியல் நிர்வாக அமைப்பு சிறப்பாக இருக்கின்றதா என்பதைத் தெரிந்துகொள்ளச் சில கேள்விகளை நமக்கு நாமே கேட்டுக்கொள்வோம்.

சென்னையிலுள்ள நீர்நிலைகளை ஆக்கிரமித்துக் கொண்டேயிருப்பது மோசமான எதிர்வினைகளைக் கொண்டுவரும் என்று நீரியல் ஆய்வாளர்கள் எவ்வளவோ எச்சரித்தனர். இருந்தும் அதைப் பொருட்படுத்தாமல், நீர்நிலைகள் பாதுகாப்பில் கவனம் செலுத்தாமல் விட்டதால்தான் சென்னைப் பெருவெள்ளத்தில் மூழ்கித் தத்தளித்தது. 2011-ம் ஆண்டு, மாதவ் காட்கில் தலைமையிலான ஆய்வுக்குழு மேற்குத்தொடர்ச்சி மலையை முழுவதுமாக ஆய்வு செய்து அதைப் பாதுகாக்க எடுக்கவேண்டிய நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளப் பரிந்துரைத்தது. அந்த அதி முக்கியத்துவம் வாய்ந்த அறிக்கையை மத்திய அரசாங்கமும் மத்திய சுற்றுச்சூழல் அமைச்சகமும் நிராகரித்தது. அதன் விளைவாக, மேற்கு மலைத்தொடரில் அமைந்துள்ள கேரளா, தமிழகம் மற்றும் கர்நாடகாவின் பல்வேறு பகுதிகள் வெள்ளத்திலும் நிலச்சரிவிலும் சிக்கிச் சீரழிந்தன.

கரிம வெளியீடு
கரிம வெளியீடு
Pixabay

இவை எல்லாவற்றையும் கடந்து இப்போது கொரோனா கொள்ளை நோய்க்குப் பயந்து நாம் வீட்டிற்குள்ளேயே முடங்கிக் கிடப்பதற்கும் சர்வதேச அளவில், இந்தியா உட்பட அனைத்து உலக நாடுகளும் செய்த சூழலியல் சீரழிவுகளே காரணம்.

இந்தியக் கடலோரங்களில் 2100-க்குள் 20-30 சென்டிமீட்டர் வரை கடல்மட்ட உயரும் என்று இந்தியா சமீபத்தில் வெளியிட்ட முதல் காலநிலை அறிக்கை சுட்டிக் காட்டுகின்றது. அதில் இந்தியக் கடலோரங்களில் அமைந்துள்ள பல கிராமங்களைக் கடலுக்குள் மூழ்கடிக்கும். கடலோர நகரங்களின் நிலத்தடி நீரில் உப்புத்தன்மை அதிகரிக்கும். இப்படி இன்னும் எதிர்காலச் சேதங்கள் குறித்த எச்சரிக்கைகள் இன்னும் வந்து கொண்டேயிருக்கின்றன. அவை, வழக்கம்போல அலட்சியப்படுத்தப்பட்டுக்கொண்டேயிருக்கின்றன. இந்த நிலை மாறாமல், இந்தியா என்னும் மாணவர் சூழலியல் சர்வதேசச் சூழலியல் பரீட்சையில் பாஸ் ஆகவே முடியாது என்பதே நிதர்சனம்.

அடுத்த கட்டுரைக்கு