Published:Updated:

கதை மழை

யாருக்குப் பைத்தியம்?

கதை மழை

'ஆங்கிலேயர்களை விடவும் பிரெஞ்சுக்​காரர்கள் தேவலை இல்லையா’ என்று தமிழ்நாட்டு நண்பர்கள் அடிக்கடி கேட்பார்கள். நான் தமிழ்நாட்டுக்காரன் இல்லை. புதுச்சேரிக்காரன்.

ஆங்கிலேயர்களுக்கு குறைவானவர்​கள் இல்லை பிரெஞ்சியர்கள். ஏகாதிபத்யம் என்பது நெருப்பு போன்றது. ஆங்கில நெருப்பும் சரி, பிரெஞ்சு நெருப்பும் சரி இரண்டுமே சுடத்தான் செய்யும். 1873ம் ஆண்டை ஒட்டிய ஒரு நிகழ்ச்சி இது!

விகடன் Daily

Quiz

சேலஞ்ச்!

ஈஸியா பதில் சொல்லுங்க...

ரூ.1000 பரிசு வெல்லுங்க...

Exclusive on APP only
Start Quiz

பொன்னுத்தம்பிப் பிள்ளை என்ற இளம் வழக்கறிஞர், ஒருநாள் நீதிமன்றத்​துக்குப் புறப்பட்டார். வழக்கறிஞர்க்கு உரிய ஆடை, குல்லாய், கால் சட்டை மற்றும் சப்பாத்து (காலணி) அணிந்திருந்தார். நீதிமன்றத்துக்கு வெளியே குழுமி இருந்த உள்நாட்டு இந்திய வழக்கறிஞர்கள் அவரை வித்தியாசமாகவும் பயத்தோடும் பார்த்தார்கள். பொன்னுத்தம்பி பிள்ளை நீதிபதிக்கு முன்போய் நின்றார். நீதிபதி, பிரெஞ்சுக்காரர். பிரான்சிலிருந்து பணி நிமித்தம் இந்தியாவுக்கு வந்தவர். அவர் பொன்னுத்தம்பி பிள்ளையின் கால்களை ஆச்சர்யமாகப் பார்த்தார்.

'இது என்ன?’ என்றார் நீதிபதி.

'மேன்மை தாங்கிய நீதிபதி அவர்​களே. இது சப்பாத்து. இந்தியாவில் தயார் ஆனதுதான்’ என்றார் பிள்ளை.

'உம்மைப் போன்ற உள்நாட்டு வழக்கறிஞர்கள், சப்பாத்து, பாதரட்சை, அணிந்து நீதி ஸ்தலத்துக்குள் பிரவேசிக்கக் கூடாது என்கிற விதி உமக்குத் தெரியுமா, தெரியாதா?’

'தெரியும். ஆனால், அது ஏன் என்பதுதான் தெரியாது. மாட்சிமை தங்கிய நீதிபதி அவர்கள் அதை விளக்க வேண்டிக்கொள்கிறேன்.’

கதை மழை

'நாங்கள் ஆள்பவர்கள். பிரெஞ்சியர்​களாகிய எங்களின் கீழ்தான் இந்தப் பிர​தேசத்துக் குடிமக்கள் வைக்கப்பட்டுள்ளார்கள். ஆகவே, நீர் அந்த நடைமுறையையே கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.’

'ஆள்பவர்கள் ஆளப்படுபவர்கள் என்ற பேதம் நீதிமன்றத்துக்குள் இருக்க முடியாதே. இங்கு நீதிபதிகளும் வழக்கறிஞர்களும் தாம் இருக்கிறோம். சட்டத்துக்கு முன், அனைவரும் சமம் என்றுதான் சட்டப் புத்தகம் கூறுவதாக நான் படித்திருக்கிறேன்.’

நீதிபதி உஷ்ணம் அடைந்து கொண்டிருந்தார்.

'சமம் என்பதன் அர்த்தம் ஆள்பவர்கள் ஆள்பவர்களுக்கு மத்தியிலும், ஆளப்படுபவர்கள் ஆளப்படுபவர்களுக்கு மத்தியிலும் நிகழ வேண்டியது. பண்ணை அடிமைகள், ஆள்பவர்களிடம் சமத்தை எதிர்பார்ப்பது நகைப்புக்கு இடமானது’.

'மேன்மைதாங்கிய நீதிபதி எனக்கு முன் நீதிபதியாகவே தென்படுகிறார். பிரெஞ்சுக்காரரா​கவோ, இங்கிலாந்துக்காரராகவோ இல்லை. நானும் அவர்முன் வழக்கறி​ஞராகவே தென்பட வேண்டும்.’

நீதிபதியின் வெள்ளை முகம் சிவந்துவிட்டது.

'நிதி ஸ்தலத்தைவிட்டு நீர் வெளியேற உத்தரவிடுகிறேன்.’

பொன்னுத்தம்பிப் பிள்ளை வெளி​யேறினார். சற்று நேரத்தில் மீண்டும் நீதிமன்றத்​துக்குள் பிரவேசிக்கலாம் என்று நினைத்திருந்தார். அவர் வெளியே வந்து நின்றார். இந்திய வக்கீல்கள் அவரை சுற்றி​க்கொண்டார்கள். எல்லோரும் வெறும் காலுடன் மண்ணோடு பாதத்தை ஒட்ட வைத்திருந்தார்கள். அவர்கள் அனைவரும் பயந்து முகம் வெளுத்துத் தங்களுக்கும் பாதகம் வந்துவிடுமோ என்று நடுங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். 'ஊருக்கு ஒத்துப் போப்பா’ என்றார்கள். ஊருடன் பகைக்கின் வேரோடும் கெடும் என்றார் ஒரு தமிழ்ப் படிப்பாளி. 'பொன்னுத்தம்பி ராஜாவோடு மோதுறான். தலை தப்பிக்குமா, பார்’ என்றார்கள் சொந்தச் சகோதரர்கள்.

பொன்னுத்தம்பி மீண்டும் நீதிமன்றத்துக்குள் பிரவேசித்தார்.

'மேதகையீர்... தங்களது பிரெஞ்ச் சகாக்கள், பிரெஞ்ச் வழக்கறிஞர்கள் அணிவது போன்ற ஆடையுடனும் சப்பாத்துடனும்தான் நீதிமன்றத்துக்குள் நான் பணி செய்வேன். சப்பாத்து இல்லாமல் நான் இருக்க முடியாது. தாங்கள் அனுமதிக்க மறுப்பீர் என்றால், இந்த என் உரிமை சார்ந்த வழக்கை பிரான்ஸில் இருக்கும் மேல்முறை நீதிமன்றத்துக்கு எடுத்துச் சொல்வேன். நிச்சயம் என் உரிமையை நிலைநாட்டுவேன். உச்ச நீதிமன்ற உத்தரவோடு சப்பாத்து அணிந்தே இந்த மன்றத்துக்குள் நான் நுழைவேன். அதுவரைக்கும் இந்த மன்றத்துக்குள் நான் பிரவேசிக்கமாட்டேன்.’

பொன்னுத்தம்பி வெளியேறினார். பாரீஸில் இருக்கும் மேல்முறை மன்றத்துக்கு சென்று முறையிட்டார். பாரீஸில் புகழ்பெற்ற முயல் கொத்தேன் என்ற வழக்கறிஞர் பொன்னுத்தம்பிக்காக வாதாடினார்.

பொன்னுத்தம்பி வெற்றி பெற்றார். சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, சப்பாத்து அணிந்து கொண்டு நீதிமன்றத்துக்குள் பிரவேசம் செய்தார். நீதிபதி கைகொடுத்துப் பொன்னுத்தம்பியை வரவேற்றார்.

பிரெஞ்சுக்காரனை, ஆட்சியாளனை, அதுவும் நீதிபதியை எதிர்த்து நீதியை நிலைநாட்ட முடியும், அதுவும் ஒரு சாதாரணத் தமிழன், சர்வவல்லமை பொருந்திய பிரெஞ்சுக்காரர்களுக்கு, பிரான்ஸின் தலைநகரிலேயே தலைகுனிவை ஏற்படுத்த முடியும் என்ற வரலாற்றை ஏற்படுத்தியதாகப் பொன்னுத்தம்பியைத் தமிழர்கள் கொண்டாடினார்கள். அவருக்காகப் பிரான்ஸில் வாதாடிய முயல் கொத்தேன் தமிழர்கள் ஆதரவோடு, அடுத்து வந்த தேர்தலில் வெற்றி பெற்று மக்கள் மன்ற உறுப்பினர் ஆனார். பொன்னுத்தம்பி பிள்ளை, பிரெஞ்ச் சட்டத்திட்டங்களையும், வாழ்க்கை முறையையும் ஏற்றார். அந்தவகை வாழ்க்கை முறையை ஏற்ற தொடக்க கால மனிதர் என்பதால், ஒரு புதிய கதவைத் திறந்து வைத்ததால், அவருக்குக் குடும்பப் பெயராக 'லா போர்த்’ என்பது அளிக்கப்பட்டது. 'லா போர்த்’ என்பதற்கு 'அந்தக் கதவு’ என்று அர்த்தம். புதுச்சேரியில் ஒரு தெருவுக்கு 'லா போர்த்’ பெயர் சூட்டப்பெற்று இன்றும் விளங்குகிறது.

இந்தப் பிரெஞ்சுக்காரர்களை ஜெர்மானியர்கள் ஆக்கிரமித்தார்கள். அப்போதைய ஆட்சியாளர்களாக மாறிய ஜெர்மானியர்கள், பிரெஞ்சுக்காரர்கள் மேல் நிகழ்த்திய வன்கொடுமைகளை, மனித உரிமை மீறல்களை இன்னும்கூட பிரெஞ்சியர்களால் மறக்க முடியவில்லை. பிரெஞ்சியர் மனதில் நுழைந்துகொண்ட மரண பயம் அந்தக் காலத்தில் (18001900) பிரெஞ்ச் கலை, இலக்கிய வகைகள் அனைத்திலும் படிக்கக் கிடைக்கிறது. இலக்கியங்கள் மரணம் பற்றிப் பேசுகிறது என்றால், அது வாழும் ஆசையைக் கிளறிவிடவே எழுதப்படுகிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். மரணத்தை இறவாமையாக மாற்றிச் சொல்வதே இலக்கியம்.

மகத்தான பிரெஞ்ச் இலக்கியக்காரர் மாப்பசான் (18501893) யுத்தம், பகை, ஆக்கிரமிப்பு, மரணம் குறித்து பல அருமையான கதைகள் எழுதி இருக்கிறார்.

'பிரஷ்யர்கள் (ஜெர்மனியரில் ஒரு பகுதியினர்) பிரான்ஸின் ஓர் ஊரைக் கைப்பற்றினார்கள். நான் (கதை சொல்லி) அப்போது அந்த ஊரில் இருந்தேன். என் பக்கத்து வீட்டுக்காரி, ஒரு ரகமான பைத்தியக்காரி. அவளுடைய 27ம் வயதில், ஒரு மாதத்துக்குள் முதலில் தந்தை, அப்புறம் கணவன், அப்போதுதான் பிறந்த குழந்தை ஆகியோரைப் பறிகொடுத்தாள். போதாதா? சித்தப்பிரமை கொண்டாள். மரணம், சில வீடுகளுக்குள் நுழைந்தால், பிறகு நிரந்தரமாக அங்கேயே தங்கிவிடும் போலும். இழப்புக்குள்ளான அந்தப் பெண், படுக்கையில் கிடந்து பத்துப் பதினைந்து நாட்களுக்கு மேல் அழுதுகொண்டிருந்தாள். பின்னர் பிதற்றிக்கொண்டிருந்தாள். அதன் பின் தொடர்ந்த உறக்கத்தில் ஆழ்ந்தாள். விழித்துக்கொண்டு கண்களை மட்டுமே அசைத்துக்கொண்டு உயிர் வாழ்ந்தாள். யாரும் அவளைத் தூக்கி அவளுக்கு உதவ வந்தால், யாரோ தன்னைக் கொல்ல வந்ததாகக் கருதி அலறுவாள். குளிக்க வைக்கவும் ஆடை மாற்றவும் மட்டுமே அவளை அறையைவிட்டு வெளியே கொண்டுவந்தனர். ஒரு கிழ வேலைக்காரி அவளைக் கவனித்துக் கொண்டாள். அடிக்கடி வாயில் தண்ணீர் ஊற்றி, உயிரைப் பிடித்து வைத்திருப்பது அவள் வேலை. பேசுவதையே மறந்து போனாள் அந்தப் பெண். அவள் மனதில் கடந்த காலம் பின்னோக்கி நடந்ததுபோலும். இப்படியே 15 ஆண்டுகளுக்கும் மேல் அவள் படுத்துக்கிடந்தாள். பிரஷ்யர்கள் ஊருக்குள் நுழைந்தார்கள். மக்கள் மனதில் மரணபயம் ஏற்பட்டது. ராணுவக்காரர்கள், பேய்களைப்போலவும் பிசாசுகள்போலவும் தெருவில் நடந்தனர். அபீஸர்கள் என்கிற ரவுடிகள், தங்கள் படைக்கு உணவு அளிக்கும்படி எங்களுக்கு உத்தரவிட்டார்கள். என் வீட்டுக்கு 17 பேர் விருந்தாளிகளாக வந்து தங்கினார்கள். பைத்தியக்காரிக்கு 12 பேர். அதில் அதிகாரி போன்றவன் கோபக்காரன் மாத்திரம் அல்ல, மனித மிருகம். மென்மையே இல்லாத கயவன். அவனுக்குத் தளபதி என்றும் பெயர்.

'அந்த மாடிவீட்டுக்காரி ஏன் எங்களை வரவேற்கவில்லை’ என்றான் தளபதி.

'அவள் ஏதோ ஒரு நோயினால் 15 ஆண்டுகளாகப் படுத்துக் கிடக்கிறாள்.’

'என்ன நோய்?’

'அதீதத் துன்பத்தில் அவள் தன்னை இழந்தும் மறந்தும் போனாள். 15 ஆண்டுகளாகப் படுத்துக் கிடக்கிறாள்’ என்றார்கள் தெரு மக்கள்.

ராணுவ வீரர்கள் அதை நம்பவில்லை. தளபதி சொன்னான். 'இல்லை, அவள் பிரஷ்யர்களை வெறுக்கிறாள். அவள் ஊரை நாங்கள் பிடித்துவிட்டோம் அல்லவா? அதனால் எங்களைக் கண்டு பேசவும் பார்க்கவும் அறையைவிட்டு வெளியே வராமல் இருக்கிறாள். நோய், படுக்கை என்று சொல்வதெல்லாம் சாக்குப் போக்கு.’

தளபதி தடதட என்று அவள் படுத்திருக்கும் மாடி அறைக்குச் சென்றான். படுத்திருக்கும் அவளிடம் சொன்னான்.

'நீங்கள் எங்களை வரவேற்காமல் இருப்பது, எங்களுக்குச் செய்யும் அவமானம். நீங்கள் கீழிறங்கி வரவேண்டும். நாங்கள் எல்லோரும் உங்களைப் பார்க்க வேண்டும். இது என் கட்டளை.’

அவள் அவனைப் பார்த்தாள். அவன் அவள் நினைவில் பதிந்தானோ இல்லையோ? அவள் பதில் பேசவில்லை. பேச மறந்துவிட்டிருந்தாள் என்பதுதான் உண்மை. தளபதி கர்ஜனை செய்தான். அல்லது ஊளை இட்டான்.

'எனக்குக் கீழ்ப்படியாதவர்களை நான் மன்னிக்க மாட்டேன். நீங்கள் தானாகவே எழுந்து கீழே இறங்கி வந்து எங்களுக்கு முகமன் கூற வேண்டும். இல்லையென்றால், யாருடைய உதவியும் இல்லாமல் உங்களை நடக்கப் பண்ண எனக்குத் தெரியும்.’

அந்தப் பெண்மணி அசையாமல் படுத்துக் கிடந்தாள். அந்தத் தளபதி சொல்லியது எதுவும் அவளிடம் பதிந்ததுக்கு எந்தத் தடயமும் இல்லை. அசையாமல் படுத்துக் கிடந்தாள். தன்னை அந்தப் பெண் வெறுக்கிறாள். இகழ்கிறாள். அதனால்தான் அமைதியாகக் கிடக்கிறாள். மௌனத்தை அல்லவா எனக்கு முன் ஆயுதமாக நிறுத்துகிறாள். என்ன திமிர் என்று நினைத்தான்.

அவன் சொன்னான். 'நாளை நீ கீழே வர வேண்டும். இல்லையென்றால் தெரியும் சேதி.’

மறுநாள், தளபதி கீழே வந்து அமர்ந்தான். வேலைக்காரி, அவசரம் அவசரமாக அழுதுகொண்டே அந்தப் பெண்ணுக்கு புத்தாடை அணிவிக்க முயன்றாள். அவளோ பயங்கரமாகக் கத்திச் கூச்சல் போட்டாள். ஆடை அணிவிப்பதை எதிர்த்தாள்.

தளபதி மாடிக்கு வந்தான். வேலைக்காரக் கிழவி அவன் காலைப் பிடித்து அழுதபடி, 'அவளால் ஒன்றும் செய்ய முடியாது, அவள் தன்னிலை மறந்தவள்’ என்றாள்.

தளபதி சிரித்துக்கொண்டு தன் படைவீரர்களுக்குக் கட்டளை இட்டான். படைவீரர்கள் கட்டிலைத் தூக்கிக்கொண்டு நடந்தார்கள். பெண் அணியும் புதிய ஆடையை ஒருவன் எடுத்தான். பெண் பிரக்ஞை இல்லாமல் படுத்துக்கிடந்தாள். தளபதி மகிழ்ச்சியோடு சொன்னான்.

'உன்னால் நடக்க முடியுமா. துணி அணிய முடியுமா என்று பார்ப்போம்’ என்று சிரித்தான்.

கட்டில், காட்டுப் பக்கம் கொண்டு செல்லப்பட்டது. சில மணிநேரங்களுக்குப் பிறகு ராணுவ வீரர்கள் திரும்பினார்கள். அந்தப் பெண்ணைக் காணோம். என்ன ஆனாள் பைத்தியக்காரி? காடு, சமவெளி எல்லாம் மறைய பனி விழுந்து கொண்டிருந்தது. ஓநாய்கள் இரை தேடி வீட்டுக் கதவு வரைக்கும் வந்தன. ஊளையிட்டுக்கொண்டு திரும்பின. நான் பிரஷ்ய அதிகாரிகளிடம் பைத்தியக்காரப் பெண் பற்றி தொடர்ந்து விண்ணப்பம் போட்டுக் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தேன்.

வசந்த காலம் வந்ததும் பிரஷ்யர்கள் ஊரைவிட்டுச் சென்றார்கள். நான் ஒரு நாள் காட்டுப்பக்கம் சென்றேன். அங்கே ஒரு படுக்கையைப் பார்த்தேன். ராணுவக்காரர்கள் படுக்கையோடு அந்தப் பைத்தியக்காரியைப் போட்டுச் சென்றிருந்தார்கள். பனியில் அவள் செத்துவிட்டாள். ஓநாய்கள் அவளைத் தின்றன. படுக்கைப் பஞ்சைக்கொண்டு பறவைகள் கூடு கட்டின.

நான் எஞ்சிய எலும்புகளை எடுத்துச் சென்றேன்.