Published:Updated:

'அச்சு முறிந்த அப்பாவின் அதிகாரம்!’

'அச்சு முறிந்த அப்பாவின் அதிகாரம்!’

சீர்காழியில் தமிழ் மண்ணே வணக்கம்

மார்ச்-8  உலக மகளிர் தினம்!

நாகை மாவட்டம் சீர்காழியில் உள்ள விவேகானந்தா மகளிர் மற்றும் கலை அறிவியல் கல்லூரியில் ஜூனியர் விகடன் சார்பில் நடத்தப்பட்ட 'தமிழ் மண்ணே வணக்கம்’ நிகழ்ச்சி மகளிர் தினத்துக்காக நடத்தப்பட்ட சிறப்பு நிகழ்ச்சியைப்போலவே இருந்தது. ஆயிரக்கணக்கான மாணவியர் மத்தியில் எழுத்தாளர் எஸ்.ராமகிருஷ்ணனும் இயக்குநர் பாரதி கிருஷ்ணகுமாரும் பேசிய பேச்சு பெண்களது எழுச்சி வரலாற்றை உணர்ச்சிபூர்வமாகச் சொல்லும் நிகழ்வாக இருந்தது.

முதலில் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன்...

''மும்பை அடுக்குமாடி குடியிருப்பில் இருந்த ஒரு வீட்டுக்கு வேலை பார்க்க வந்த சிறுமியிடம், அந்த வீட்டின் உரிமையாளரான தாத்தாவும் பாட்டியும், 'நீ குடியிருக்கும் குடிசைப் பகுதியில் ஒரு சிறுமிக்கு ஒரு நாயை திருமணம் செய்து வைத்துள்ளார்களே, இது கேவலமாக இல்லையா’ என்று ஒரு கேள்வியைக் கேட்டார்கள். 'அப்படிச் செய்தால் என்ன தப்பு’ என்று அந்தப் பெண் கேட்டாள். '18 வயதுக்குள் திருமணம் செய்வது சட்டப்பூர்வமாக தப்பு’ என்று சொன்னார்கள். 'மனிதனைத் திருமணம் செய்தால்தான் தப்பு. நாயைத் திருமணம் செய்தால் தப்பில்லை. நாயைத் திருமணம் செய்தது நல்லதுன்னுதான் சொல்வேன். நாய் ஒருநாளும் குடித்துவிட்டு வராது. என்ன சமைத்துப்போட்டாலும் சாப்பிடும். அதை, இதை சமைத்துப்போடு என்று சொல்லாது. அதற்குச் சாப்பாடு போட்டால் விசுவாசத்தோடும் நன்றியோடும் இருக்கும். ஆனால் மனிதர்கள் அப்படி இல்லையே!

'அச்சு முறிந்த அப்பாவின் அதிகாரம்!’

படித்தவர்களுக்கு நாங்கள் செய்வது தவறாகத் தெரியும். மழை வருவதற்காக எங்கள் பகுதியில் செய்யப்பட்ட சடங்கு அது. அதைத்தான் பேப்பரில் கல்யாணம்னு போட்டிருக்கிறார்கள. இந்தியாவில் நடக்கும் சடங்குகளில் இதுவும் ஒன்று. அவ்வளவுதான், அது நிஜமில்லை. செய்தால் என்ன தவறு என்று பெண்களை யோசிக்க வைக்கின்ற சமூகமாக இந்தியா இருக்கிறதென்றால், அதற்கு ஆண்கள்தான் வெட்கப்பட வேண்டியதே தவிர, பெண்கள் அல்ல..!’ என்று சொன்னாள் அந்தப் பெண். அந்தத் தாத்தாவும் பாட்டியும் அமைதியாகிவிட்டார்கள்.

பெண்கள் கல்வியிலும், அறிவிலும் இயற்கையாகவே மேலோங்கி இருந்தார்கள். 'பாஸ்கரா’ என்ற கணிதமேதை இருந்தார். அவர் மகள் பெயரில் புத்தகம் எழுதியிருந்தார். புத்தகத்தின் பெயர் 'லீலாவதி.’ லீலாவதி கேட்ட கேள்விகளையும் பதில்களையும்தான் அவர் புத்தகமாக வெளியிட்டார். அறிவிலும், கணிதத்திலும் உயர்ந்த ஞானம்பெற்ற பெண்ணாக இருந்தாள் லீலாவதி. அப்படிப்பட்ட பெண்ணுக்கு அந்தக் காலத்தில் புத்தகம் எழுத அனுமதியில்லை என்பதால் பாஸ்கராவே அந்தப் புத்தகத்தை எழுதினார். புத்தகத்தை வெளியிடத் தடை போட்டார்கள். 'கணித சூத்திரம்’ என்றுதான் வெளியிட வேண்டும். உன்னுடைய பெண்ணின் பெயரில் வெளியிடக் கூடாது. 'கணிதத்தில் சிறந்தவள்’ என்ற அடையாளமே இருக்கக் கூடாது’ என்று சொன்னார்கள். எங்கே இந்த இந்திய சமூகம் லீலாவதியை அங்கீகரித்துவிடும் என்பதற்காக இன்னொரு மாபெரும் வேலையைச் செய்தார்கள். அந்தப் பெண்ணுக்கு ஜாதக தோஷம், திருமணமே நடக்காது. அதனால் ஏங்கிப்போன மகளுக்கு ஆறுதலாக ஒரு புத்தகத்தை எழுதி வெளியிட்டார் என்று ஒரு கட்டுக்கதையைச் சொன்னார்கள். ஒரு பெண்ணுக்கு ஜாதக தோஷம் என்று சொல்லிவிட்டால் அத்தனை அறிவும் ஒன்றுமே இல்லாமல் போய்விடுகிறது. ஏன் இந்திய சமூகம் பெண்ணை, ஓர் அடிமைத்தனமாக வீட்டுக் கணக்கு, பால் கணக்கு எழுத வைத்திருக்கிறது. இந்தியப் பண்பாடு பெண்ணைக் கண்காணிப்பதிலும் அடக்குமுறைபடுத்துவதிலும் அறிவை மட்டுப்படுத்துவதிலும்தான் இருக்கிறது.

பெண்கள் சுடிதார் அணிந்திருக்கிறீர்கள். இந்த உடையை முதன்முதலில் அணிந்த பெண் யார் தெரியுமா? அதுக்கு ஒரு வரலாறு இருக்கிறது. அந்த வரலாற்றை நான் தேடிப் பார்க்கும்போது ஆச்சர்யமான உண்மை இருந்தது. அந்தப் பெண் ஔரங்கசீப்பின் மகள் ஜாஃபர்நிஷா. அவள்தான் சுடிதாரை முதன்முதலில் அணிந்தாள். குதிரை ஏற ஆசைப்பட்டாள் ஜாஃபர்நிஷா. தினமும் காலை குதிரை ஏறும்போது, குதிரையின் இரண்டு பக்கங்களிலும் கால்போட்டு உட்கார வேண்டும். குதிரையில் போகும்போது முகத்திலும், மார்பிலும் காற்று வீசும். முகத்தை மூடிகொள்வதற்காக துப்பட்டா அணிந்தாள். அந்த இரட்டை ஆடையைத்தான் நீங்கள் இப்போது அணிந்திருக்கிறீர்கள். அப்போது ஔரங்கசீப் சொன்னார், 'பெண்கள் ஆடை அணிவது அவர்களது செளகரியத்தைப் பொறுத்துத்தானே தவிர, பண்பாட்டை, கலாசாரத்தை ஒத்தது அல்ல..!’ என்று.

சுடிதார் ஜாஃபர்நிஷாவுக்கு எங்கேயிருந்து வந்தது? ரஷ்யாவில் வணிகம் செய்யக்கூடிய ரஷ்ய பெண்கள், வெளியூர் செல்லும்போது நிறைய ஆடைகளை எடுத்துப்போக முடியாததால் சுடிதாரை அணிந்தார்கள். ரஷ்யர்களிடமிருந்து ஔரங்கசீப் மகளுக்கு வந்தது. பின்னர், டெல்லிக்கு வந்து ஒவ்வோர் மாநிலமாகக் கடந்து தமிழ்நாட்டுக்கும் வந்தது. ஓர் ஆடைக்குப் பின்னால்கூட இந்தியாவில் பெரிய வரலாறு இருக்கிறது.

100 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பெண்களுக்குப் பிரசவம் பார்ப்பதற்கு ஒரு பெண் மருத்துவர்கூட கிடையாது. ஆண் மருத்துவர்கள்தான் இருந்தார்கள். மருத்துவர்கள் இல்லாமல் கிராமத்தில் பெண் மருத்துவச்சிகள் மூலம் மருத்துவம் பார்க்கப்பட்டு நிறைய பெண்கள் இறந்துபோயிருக்கிறார்கள். இந்தச் சூழ்நிலையில் ஒரு பெண் தனியாக பள்ளியில் படித்து, தனியாகத் தேர்வு எழுதி 15 பேரில் தமிழ்நாட்டில் முதல் பெண் மருத்துவராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். அவர்தான் டாக்டர் முத்துலெட்சுமி ரெட்டி. முத்துலெட்சுமி வகுப்பறைக்குப் போனால், 'இந்தப் பெண் டாக்டராகி என்ன செய்யப் போகிறாள், இவளுக்கு எதுவுமே கற்றுத்தராதீர்கள்’ என்று சொல்லி எதுவுமே கற்றுத்தர மாட்டார்கள். ஆனால் முத்துலெட்சுமி, வீட்டிலும் நூலகத்திலும் புத்தகங்களைப் படித்து அறுவைச் சிகிச்சை பாடத்தில் மெட்ராஸ் மெடிக்கல் காலேஜில் கோல்டு மெடல் வாங்கினார். கஷ்டப்பட்டு படித்து டாக்டராகிய முத்துலெட்சுமியை மருத்துவம் பார்க்கக் கூடாது என்று தடை விதித்தார்கள். பெண்ணிடம் வைத்தியம் பார்ப்பதா என்று ஏளனம் பேசினார்கள். ஏழை எளிய மக்களுக்கு வைத்தியம் பார்க்கலாமே என்று அரசு மருத்துவமனையில் வேலைக்குச் சேர்ந்தார்.

இவரிடம் மருத்துவம் பார்க்க வரும் பெண்கள் முக்காடு போட்டுத்தான் வருவார்கள். மருத்துவரிடம் போவதே தெரியக் கூடாது. அதுவும் பெண் மருத்துவரிடம் போவது தவறு என்று கருதினார்கள். அதன் பிறகு சென்னை சட்டமன்ற உறுப்பினராகி தேவதாசி முறையை ஒழித்தார். பெண் கல்வியை சட்டமாக்கினார். பெண் சுதந்திரத்துக்குப் பாடுபட்டார். நாம் ஒவ்வொருவரும் தெரிந்துகொள்ள வேண்டியது இவருடைய வாழ்க்கையைத்தான்!'' என்று அரங்கம் அதிர பேசி முடித்தார்.

அடுத்து... இயக்குநர் பாரதி கிருஷ்ணகுமார்!

''எங்கள் வீட்டில் ஆறு பேர். நான், ஆறாவது ஆள். ஆறு பிள்ளைகளைப் பெற்றெடுத்த என் அம்மா, வாழ்நாள் முழுக்க அப்பா சொல்கின்ற, உத்தரவு போடுகின்றதை நிறைவேற்றும் மனுஷியாகத்தான் வாழ்ந்தார். இறந்துகிடந்த அம்மா உடலை பார்த்தபோதுகூட அச்சு முறிந்த அப்பாவின் அதிகாரமாகத்தான் தெரிந்தது. ஒருவேளை இந்த நேரத்தில்கூட அப்பா ஏதாவது வேலை சொன்னால், அம்மா எழுந்துவிடுவாளோ என்று எனக்குத் தோன்றியது.

'அச்சு முறிந்த அப்பாவின் அதிகாரம்!’

1947-ம் ஆண்டு நாடு சுதந்திரம் அடைந்தபோது 40 பல்கலைக்கழகங்கள்கூட இல்லை. ஆனால், இன்று 1,000க்கு மேற்பட்ட நிகர்நிலைப் பல்கலைக்கழகங்களும், அரசுப் பல்கலைக்கழகங்களும் இருக்கின்றன. ஆயிரக்கணக்கில் பல்கலைக்கழகங்கள் தோன்றியும், நாடு சுதந்திரம் அடைந்து 65 ஆண்டுகள் தாண்டியும் ப்ளஸ் டூ முடித்து கல்லூரி, உயர் கல்விக்கு வரும் பெண்கள் 15 சதவிகிதம்தான். ஒண்ணாம் வகுப்பில் 100 குழந்தைகள் சேர்ந்தால், ஐந்தாம் வகுப்புக்கு 50 குழந்தைகள்தான் போகிறார்கள். அந்த 50 பேரும் ஐந்தாம் வகுப்பையே தாண்டுவதில்லை. இந்தச் சமூகத்தில் கல்வியில் ஒரு பெண் முழுக் கவனம் செலுத்தி தனக்கான ஓர் உத்தியோகத்தை உருவாக்கிக்கொண்டு பொருள் ஈட்டுகிறவளாக, உண்ணும் உணவுக்கும் உடுத்துகின்ற உடைக்கும் ஆண்களை சார்ந்து இருக்கக் கூடாது என்பது என்னுடைய தனிப்பட்ட கருத்து.

100 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பெண்களுக்கு என்னென்ன அநீதிகள் இருந்தனவோ அவை இன்றும் நீடிக்கின்றன. என்னுடைய பாட்டியும், தாத்தாவும் பேசிக்கொண்டதே இல்லை. நாலு பேருக்கு முன்பு பாட்டி தாத்தாவிடம் பேசினால், அதை அவமரியாதையாக நினைத்தார்கள். ஆனால், தாத்தாவுக்கும், பாட்டிக்கும் 16 குழந்தைகள். அந்த ரகசியம் இன்றுவரை புரியவில்லை. பாட்டி, தாத்தா முன்பு பேசிப் பார்த்ததில்லை. அம்மா, அப்பா முன்பு நின்று பேசிப் பார்த்திருக்கிறோம். தஞ்சை பெரியகோயிலைக் கட்டியது ராஜேந்திர சோழன் என்று அப்பா தப்பா சொன்னால்கூட நீங்கள் சொன்னால் சரியாகத்தான் இருக்கும் என்று சொல்வார்கள். அதைத்தான் இப்போதும் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். அப்பாவுக்கு முன்னால், அம்மா உட்கார்ந்தது கிடையாது. இன்று என் மனைவியிடம் தஞ்சை பெரியகோயிலை கட்டியது ராஜேந்திரன் சோழன் இல்லை... ராஜராஜ சோழன் எனத் திருத்துகிறார்.இப்போது காலம் மாறி இருக்கிறதா, இல்லையா?

'கடவுள் என்ன மொழியில் பேசுவார்’ என்று கேட்டாள் எனது மகள். கடவுள் எல்லா மொழியிலும் பேசுவார். 'எந்தப் பள்ளிக்கூடத்துக்குப் போனார்?’ எந்தப் பள்ளியிலும் அவர் படிக்கவில்லை. 'எல்லா மொழியும் தெரிந்த கடவுள் பள்ளிக் கூடத்துக்குப் போகவில்லை, தமிழ், ஆங்கிலம் படிப்பதற்காக என்னை எதற்கு பள்ளிக்கூடம் போகச் சொல்கிறீர்கள்’ என்றாள். தாத்தாவோடு நின்று பேசும் உரிமை பாட்டிக்கு இல்லை, அப்பாவோடு நின்று பேசக்கூடிய உரிமை அம்மாவுக்கு வந்தது, சமமாக பேசும் உரிமை என் மனைவிக்கு வந்தது, படுத்துக்கொண்டு பேசும் உரிமை மகளுக்கு வந்தது. பெண்களின் சமூக வாழ்க்கை மாறி இருக்கிறது என்று கேட்டால் பாட்டிக்கு இல்லாத சுதந்திரம், உரிமை என் மகளுக்கு இருப்பது போன்ற தோற்றம் இருந்தாலும், பாட்டிக்கு இருந்த சமூக அநீதிகளும், கொடுமைகளும் பெண்கள் ஒருவகையில் எதிர் நோக்க வேண்டிய நிலையில்தான் இருக்கிறார்கள்.

1919-ம் ஆண்டு 10, 12 வயதுடைய குழந்தைகளை 35 வயது ஆண்களுக்குத்  திருமணம் செய்து வைப்பார்கள். கணவன் என்ற உரிமையால் பாலுறவுகொள்வார்கள். 1909 முதல் 1919 வரை  கணவனின் பாலியல் கொடுமையால் முதுகெலும்பு முறிந்து இறந்துபோன குழந்தைகள் 30 ஆயிரம் என்று ஆங்கிலேயர்கள் நாடாளுமன்றத்தில் கணக்கு சொன்னார்கள். எவ்வளவு வேதனையான கணக்கு இது.

சுதந்திரம் என்றால் என்ன, நினைத்ததை எல்லாம் செய்வதா? நினைத்ததையெல்லாம் செய்வது அராஜகம். எது செய்தால் அவமானமோ, சுயமரியாதையை இழப்பேனோ அதைச் செய்ய முடியாது என்று சொல்கின்ற உரிமை இருக்கிறதல்லவா? அதன் பெயர்தான் சுதந்திரம். ஒரு பெண், இன்னொரு பெண்ணைப் பற்றி குறை சொல்லாதீர்கள். அறிவும் ஆற்றலோடு இருக்கின்ற ஒரு பெண்ணை வீழ்த்துகின்ற ஒரே ஆயுதம் அவளது உடல் சம்பந்தமாக, நடத்தை சம்பந்தமாக, இல்லாத கற்பு பற்றி, ஒழுக்கம் பற்றி கற்புசார்ந்த குறை சொல்வதன் மூலம் வீழ்த்திவிட முடியும் என்ற இடத்தில் இந்தச் சமூகம் இருக்கிறது. ஒரு பெண்ணை வீழ்த்த கையில் எடுக்கின்ற இறுதி ஆயுதமும் அதுதான், முதல் ஆயுதமும் அதுதான். இதைப் பெண்களே செய்கிறார்கள். ஒரு பெண்ணின் செயல் சார்ந்து பேசக் கூடாது. ஒரு பெண் இன்னொரு பெண் உடல் சார்ந்து, நடவடிக்கை சார்ந்து பேசக் கூடாது. ஒவ்வொரு பெண்ணும் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய ஒழுக்கம், ஒவ்வொரு பெண்ணிடத்திலும் நீங்கள் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய ஒழுக்கத்தை கடைப்பிடித்தால், இந்தச் சமூகம் ஒழுக்கத்தை கடைப்பிடிக்கும்' என்றார்.  

உணர்ச்சிபூர்வமாக அமைந்தது அந்த நிகழ்ச்சி!

ஏ.ராம், படங்கள்: கே.குணசீலன்

அடுத்த கட்டுரைக்கு