Published:Updated:

யாருக்கும் பயனில்லாத எங்களை கருணைக்கொலை செய்துவிடுங்கள்!- கலெக்டரிடம் கண்ணீர் மனு

யாருக்கும் பயனில்லாத எங்களை கருணைக்கொலை செய்துவிடுங்கள்!- கலெக்டரிடம் கண்ணீர் மனு
யாருக்கும் பயனில்லாத எங்களை கருணைக்கொலை செய்துவிடுங்கள்!- கலெக்டரிடம் கண்ணீர் மனு
யாருக்கும் பயனில்லாத எங்களை கருணைக்கொலை செய்துவிடுங்கள்!- கலெக்டரிடம் கண்ணீர் மனு


 

"ஒருவேளை சோற்றுக்கே வழியில்லாத சூழலில் இருக்கிறது எனது குடும்பம். என் மகள்  படிக்கமுடியாமல் தவித்துவருகிறாள். எனக்கு உதவித்தொகை கொடுங்கள்; இல்லையேல் எங்களை கருணைக்கொலை செய்துவிடுங்கள்'' என்று கோவை கலெக்டரிடம் ஊனமுற்ற ஒருவர் கொடுத்த கண்ணீர்  மனு, அனைவரையும் கலங்கடித்துள்ளது.

கோவையை அடுத்துள்ள சோமனூரைச் சேர்ந்தவர் வர்க்கீஸ். உடல் ஊனமுற்றவரான வர்க்கீஸ் கூறியதாவது, " எனக்கு 1996- ம் ஆண்டு திருமணம் நடந்தது. 21 ஆண்டு திருமண வாழ்வில் எனக்கு ஒரு மகள் இருக்கிறாள். அவளுக்கு 18 வயது ஆகிறது. கல்லூரிக்குச் சென்று கொண்டிருந்தவள், இப்போது படிப்பை பாதியிலேயே நிறுத்திவிட்டு என்னையும் என் மனைவியையும் கவனித்துக்கொள்வதையே முழு வேலையாகக் கொண்டிருக்கிறாள். படித்து வாழ்க்கையில் சாதிக்கவேண்டிய அவளுக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் நிலையைப் பார்த்து நானும் என் மனைவியும் தினதினம் செத்துக்கொண்டிருக்கிறோம். அதற்கு, ஒரேயடியாக எங்களை கருணைல்கொலை செய்துவிட்டால், நிம்மதியாக செத்துப்போவோம். எங்கள் உடல் உறுப்புகளைக்கூட தானம் செய்ய நாங்கள் தயாராக இருக்கிறோம். யாருக்கும் பயனில்லாமல் படாதபாடு படும் இந்த உடல் யாருக்காவது பயன்படட்டுமே" என்றார். ஏன் வர்க்கீஸ் இவ்வளவு விரக்தியாகப் பேசுகிறார்?

"நான்  வெல்டிங் அடிக்கிற கூலித்தொழிலாளி. கூலிவேலைன்னாலும் வாழ்க்கை நிம்மதியாதான் போயிகிட்டு இருந்துச்சி. அதுகூட ஆண்டவனுக்குப் பொறுக்கல போல. 2014-ம் ஆண்டு ஒரு விபத்துல சிக்கிட்டேன். அதில் என் முதுகுப்பகுதி உணர்வற்றுப்போய்விட்டது. எழுந்து நடக்க முடியாத அளவுக்கு வீட்டிலேயே முடங்கிப்போய்விட்டேன். என் மனைவிதான் என்னையும் குடும்பத்தையும் பார்த்துக்கொண்டாள். கஷ்டமான சூழலில் குடும்பம் நகர்ந்துகொண்டிருந்தது. 'பட்ட காலிலேயே படும் என்பார்களே ' அதைப்போல மீண்டும் ஒரு பேரிடி விழுந்தது. என் மனைவி கீழே விழுந்து கால் முறிந்துவிட்டது. அவளாலும் நடக்க முடியவில்லை. இரண்டுபேராலும் வேலைக்குச் செல்லமுடியவில்லை. கல்லூரிக்குப் போய்க்கொண்டிருந்த என் மகள், எங்களைப் பார்த்துக்கொள்வதற்காகவே எங்களுடன் இருக்கவேண்டிய சூழல், எங்களை விட்டுவிட்டு அவளால் வேலைக்கும் செல்லமுடியாது. அவள் முகத்தைப் பார்க்கப் பார்க்க அழுகை பொத்துக்கொண்டுவருகிறது. வீட்டில் யாருமே வேலைக்குப் போகாததால், சோத்துக்குக்கூட வழி இல்லை. பக்கத்துவீடுகளில் உதவி செய்கிறார்கள். 2015-ம் ஆண்டே உடல் ஊனமுற்றோருக்கான உதவிகேட்டு விண்ணப்பித்தேன். ஆனால், இன்றுவரை எந்த உதவியும் கிடைத்தபாடில்லை. வறுமையில் சாவதைவிட வேறென்ன கொடுமை இருக்கப்போகிறது? அப்படியான சூழலுக்கு எங்களை ஆளாக்காமல், எங்களுக்கு உதவித்தொகை கொடுங்கள். இல்லையேல், எங்களை கருணைக்கொலை செய்துவிடுங்கள். நிம்மதியாக செத்துபோக நாங்கள் தயார். பயனற்றிருக்கும் எங்கள் உடலை யாருக்காவது தானம் செய்துவிட்டுப் போகிறோம்'' என்று வர்க்கீஸ் சொல்லி முடிக்கும்போது, அவர் விழியோரம் எட்டிப்பார்க்கிறது கண்ணீர்!