Published:Updated:

இந்தியாவில் எப்படியிருக்கிறது மனித உரிமைகள் பாதுகாப்பு? #WorldHumanRightsDay

இந்தியாவில் எப்படியிருக்கிறது மனித உரிமைகள் பாதுகாப்பு? #WorldHumanRightsDay
இந்தியாவில் எப்படியிருக்கிறது மனித உரிமைகள் பாதுகாப்பு? #WorldHumanRightsDay

உலகில் வாழும் மனிதர்கள் அனைவரின் மனித மாண்பினைப் பாதுகாக்கவும், ஒவ்வொரு மனிதனும் அவர் வாழ்வதற்கான தனி உரிமையைப் பெறுவதற்கும், மற்ற மனிதர்களை வாழ்விக்கும் நெறிமுறைகளை உணர்த்தவும் கடைப்பிடிக்கப்படுவதுதான் உலக மனித உரிமைகள் தினம்.

ஒவ்வோர் ஆண்டும் டிசம்பர் 10-ம் நாளன்று இந்த தினம் கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது. அந்தவகையில் உலக அரங்கிலும், இந்திய அளவிலும் இந்த ஆண்டு முக்கியத்துவம் நிறைந்த ஆண்டாகும். 1948-ம் ஆண்டு டிசம்பர் 10 அன்று ஐ.நா சபை உலக மனித உரிமைகள் தொடர்பான பேரறிக்கையை பிரகடனப்படுத்தியது. எனவே, அந்த அறிக்கை தாக்கல் செய்யப்பட்டு, இந்த ஆண்டுடன் 70 ஆண்டுகள் நிறைவடைந்துள்ளது.

இந்தியாவை உற்றுநோக்குகையில், 1993-ம் ஆண்டுதான் இங்கு மனித உரிமைகள் தொடர்பான சாசனம் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டு, அதனடிப்படையில் சட்டம் இயற்றப்பட்டதுடன் ``தேசிய மனித உரிமைகள் ஆணையம்" அமைக்கப்பட்டது. இந்த ஆணையம் அமைக்கப்பட்டு 25 ஆண்டுகள் நிறைவடைந்திருப்பதால், இந்தாண்டு இந்தியாவில் மனித உரிமைகள் ஆணையம் அமைக்கப்பட்டதன் வெள்ளிவிழா ஆண்டாகச் சிறப்பிக்கப்படுகிறது. இதுபோன்ற முக்கிய தருணத்தில் மனித உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதில் இந்தியாவின் பங்கையும் அதன் செயல்பாடுகளையும் உற்றுநோக்க வேண்டியுள்ளது. 

இந்தியாவில் எப்படியிருக்கிறது மனித உரிமைகள் பாதுகாப்பு? #WorldHumanRightsDay

மனித உரிமை என்பது வெறுமனே வாழ்வதற்கான உரிமையை மட்டும் உள்ளடக்கியதல்ல. ஒரு தனி மனிதனின் மாண்பு, கௌரவமான வாழ்க்கை, சமத்துவம் போன்றவற்றுக்கான பாதுகாப்பு, சுதந்திரமான பேச்சு, எழுத்து, சிந்தனை, கருத்து வெளிப்பாடு, உரிமைகள், ஆண்-பெண் பேதமற்ற பாலின சம உரிமை,  சமூக முன்னேற்றம், உயர்ந்த வாழ்க்கைத் தரம் என அதன் அளவுகள் பரந்துபட்டவையாகும். சாதி, இனம், மதம், மொழி, நிறம், பால், பிறப்பிடம் போன்றவற்றின் அடிப்படையில் பாகுபடுத்தலையும், அரச எதேச்சதிகாரத்திலிருந்து மக்களைப் பாதுகாக்கவும் அமைக்கப்பட்டதுதான் மனித உரிமைகள் ஆணையம்.

இந்திய அரசியலமைப்பின்படி, மனித உரிமைகள் என்பது வெறும் உரிமைகள் சார்ந்தது மட்டுமல்ல; அரசால்கூட மறுக்க இயலாத அடிப்படை உரிமைகளும், அடிப்படைக் கடமைகளும் ஆகும்.

இந்தச் சூழலில், இந்தியாவில் மனித உரிமைகளின் நிலைபற்றி ஆய்வுக்கு உட்படுத்துகையில், அது மிகவும் மோசமானதாகவே உள்ளது எனலாம். மனித உரிமை மீறல்கள் கட்டுப்படுத்தப்படவில்லை என்பதுதான் கண்கூடு. `ஒரு நாடு மனித உரிமையை மதிக்கிறது' என்று கருதுவதற்கு அடிப்படையே, அரசாங்கத்தின் தவறுகளை எவ்வித அச்சமுமின்றி, எந்தவொரு தனிமனிதரும் சுட்டிக் காட்டும் சூழல் இருப்பதுதான். இந்தியாவில் அப்படிபட்ட சூழல் இன்றுவரை சாத்தியப்படவில்லை என்றே சொல்ல வேண்டும். இந்தச் சுதந்திரம் தனி மனிதருக்கு மட்டும் அல்ல. ஊடகவியலாளர்களுக்கும் வழங்கப்படவில்லை என்பதுதான் நிதர்சனம். அரச பயங்கரவாதத்தை எதிர்த்துக் குரல் கொடுத்த கௌரி லங்கேஷ், கல்புர்கி போன்ற பத்திரிக்கையாளர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டனர். இந்த ஆண்டில் (2018) மட்டும் இதுவரை ஐந்து ஊடகவியலாளர்கள் கொல்லப்பட்டுள்ளனர். பத்திரிகை சுதந்திரம் உள்ள நாடுகளின் பட்டியலில் இந்தியாவின் 138-வது இடத்திற்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளது. கடந்த ஆண்டு இந்தியா 136-வது இடத்தில் இருந்தது குறிப்பிடத்தக்கது. அதற்குக் காரணம், இந்தியாவில் அண்மைக்காலமாக, வலதுசாரிப் போக்கு அதிகரித்துள்ளதுதான் என்கிறார்கள் ஊடகவியலாளர்கள் சிலர். அரசின் தவறுகளைச் சுட்டிக்காட்டுவோர், கடுமையாகத் தாக்கப்படுகின்றனர். தமிழகத்தில் ஸ்டெர்லைட் போராட்டத்தின்போது 13 பேரும், மத்தியப் பிரதேசத்தில் விவசாயிகள் பேரணியின்போது ஐந்து பேரும் போலீஸாரால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டனர்.

பட்டினி  மற்றும் வறுமை: 

"உலகில் ஒருவர் வறுமையால் பாதிக்கப்பட்டால், அது மனித உரிமை மீறலாகிறது" - ஜோசப் ரெசின்கி.

இந்தியா பொருளாதார வளர்ச்சியடைகிறது என ஒருபுறம் மத்திய அரசு முழங்கிக் கொண்டிருக்கும் அதேவேளையில், பசி மற்றும் பட்டினியால் வாடுவோரின் எண்ணிக்கை தொடர்ந்து அதிகரித்து வருவதாகத் தகவல்கள் வெளியாகியுள்ளன. வளர்ந்து வரும் உலக நாடுகளில் உள்ள பட்டினி விகிதத்தின் அடிப்படையில் புதிய அட்டவணை ஒன்றினை `சர்வதேச உணவுக் கொள்கை ஆய்வுக் கழகம்' சமீபத்தில் வெளியிட்டது. 119 நாடுகள் இடம்பெற்றுள்ள அந்தப் பட்டியலில் (Global Hunger Index) இந்தியா 103-வது இடத்தில் உள்ளது. கடந்த ஆண்டு இந்தப் பட்டியலில் இந்தியா 100-வது இடத்தில் இருந்தது. தவிர, `பட்டினி குறித்த விஷயத்தில் இந்தியாவின் நிலை அபாயகரமானதாக உள்ளது' என்றும் அதில் வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இதில், பங்களாதேஷ், இலங்கையைவிட இந்தியா பின்தங்கியிருப்பது அதிர்ச்சியளிக்கிறது.

இந்தியாவில் எப்படியிருக்கிறது மனித உரிமைகள் பாதுகாப்பு? #WorldHumanRightsDay

இந்தியாவில் ஐந்து வயதிற்கு உட்பட்ட குழந்தைகளில் ஐந்தில் ஒரு குழந்தை ஊட்டச்சத்து குறைபாட்டால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளதாகத் தெரியவருகிறது. இந்தியாவில் ஊட்டச்சத்து குறைபாட்டால் பாதிக்கப்பட்டுள்ள குழந்தைகள் 21 சதவிகிதம் பேர் உள்ளனர். குறிப்பாக, வடமாநிலக் குழந்தைகள் ஊட்டச்சத்து குறைபாட்டால் அதிகளவில் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர். ஊட்டச்சத்து குறைபாடு ஏற்பட்டு நோய்த்தாக்கம் ஏற்பட்ட குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை, முந்தைய ஆண்டுகளுடன் ஒப்பிடுகையில் மிக மோசமாக உள்ளது. 2000-வது ஆண்டில் 17.1 சதவிகிதமாக இருந்த நிலை மாறி, 2005-ம் ஆண்டில் 20 சதவிகிதமாக உயர்ந்துள்ளது. தற்போது அது 21 சதவிகிதமாக அதிகரித்துள்ளது. பட்டினி நிலை இப்படி என்றால், உலக அளவில் உணவுப் பொருள்களை அதிகளவில் வீணாக்குவதில் இந்தியர்கள் முதலிடத்தில் உள்ளது வேதனையளிக்கக்கூடியது. வறுமை ஒழிப்பில் இந்தியா குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றத்தைப் பெற்றுள்ள போதிலும் அது போதுமானதாக இல்லை.

பெண்களுக்கு எதிரான வன்கொடுமைகள்:

பெண்களுக்கு எதிரான வன்கொடுமைகள் என்று எடுத்துக் கொண்டால், இந்தியாவில் அது அதிகரித்த வண்ணம் உள்ளது. பணியிடங்களில் பாலியல் தொந்தரவு, வரதட்சணை கொடுமை, குடும்ப வன்முறை என அந்தப் பட்டியல் நீள்கிறது. 2016-ம் ஆண்டில் பணியிடங்களில் பாலியல் வன்முறை தொடர்பான வழக்குகள் 539 பதிவாகியுள்ளன. 2006-ம் ஆண்டுடன் ஒப்பிடுகையல் இது 176 சதவிகிதம் அதிகமாகும் என்று தகவல் ஒன்று தெரிவிக்கிறது. சாதி ஆணவக் கொலைகளும் அதிகளவில் நடந்தேறிய வண்ணம் உள்ளன. பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறைகளைத் தடுப்பதில் இந்தியா, உலக அளவில் பின்தங்கியே உள்ளது.

இந்தியாவில் எப்படியிருக்கிறது மனித உரிமைகள் பாதுகாப்பு? #WorldHumanRightsDay

உலகளவில் பாலினப் பாகுபாடு குறித்த அறிக்கையின்படி இந்தியா, 108-வது இடத்தைப் பிடித்துள்ளது. ஆண், பெண் பாலினச் சமத்துவம் வெறும் பேச்சளவில் மட்டுமே உள்ளது.

துப்புரவுத் தொழிலாளிகள் மற்றும் மீனவர்களின் உரிமைகள்:

இந்தியாவில் விஞ்ஞான வளர்ச்சியால் செயற்கைக்கோள்கள் நிலவைத் தொட்டுவிட்டன. ஆனால், இந்தியாவில் கையால் மலம் அள்ளுவோரின் எண்ணிக்கை 20,000-க்கும் அதிகமாக இருப்பது தொடர்ந்து வேதனையளிக்கக்கூடியதாக உள்ளது. நாடு முழுவதும் 60,000 துப்புரவுத் தொழிலாளர்கள் உள்ளனர். 'தூய்மை இந்தியா' திட்டம் என்று முழங்கும் அரசு, அதற்காக கோடிக்கணக்கான ரூபாயைச் செலவிடும் அதே நேரத்தில் துப்புரவுத் தொழிலாளர்களுக்கு உரிய சமூகப் பாதுகாப்பையும், அவர்களுக்கான நவீன உபகரணங்களையும் அளிக்கத் தவறிவிட்டது. 

பாதுகாப்பு உபகரணங்கள் இன்றி மனிதக் கழிவுகளை அள்ள நேரிடுகையில், விஷவாயு தாக்கி உயிரிழந்தோர் எண்ணிக்கை 2017-18-ல் மட்டும் 99 பேர். அவர்களின் குடும்பத்திற்குப் போதுமான நிவாரண உதவித்தொகைகூட சென்று சேருவதில்லை. கடலுக்குள் மீன் பிடிக்கச் செல்லும் தமிழக மீனவர்களின் துயரம் இன்றும் எத்தனை ஆண்டுகள் ஆனாலும் அரசின் செவிகளுக்கு எட்டுமா என்ற கேள்வி எழுகிறது. 

"பன்முகத்தன்மையைப் பாதுகாத்தலே, மனித உரிமையின் ஆன்மா" என்கிறது ஐ.நா. சபை. ஒரு நாட்டின் பன்முகத்தன்மையைப் பாதுகாப்பதில் அரசு செலுத்தும் சிரத்தையே, அந்த நாடு மனித உரிமைகளுக்கு எந்தளவுக்கு மதிப்பளிக்கிறது என்பதைக் காட்டுகிறது. மனிதர்கள் அனைவரும் தங்களுக்கு விருப்பமான உணவு, உடை, பண்பாட்டு, மொழி மற்றம் உரிமைகளைப் பின்பற்ற பிரத்யேக உரிமை உள்ளது. அது தனி மனித உரிமையாகும். அதைப் பாதுகாக்க அரசு பாடுபட வேணடும். துணைக் கண்டம் என்று அழைக்கப்படும் அளவுக்கு பல்வேறு இன, மத, மொழிகளைக் கொண்டதாக இந்தியா திகழ்கிறது. உலக நாடுகள் இந்தியாவிடம் விரும்புவதும் இந்தப் பன்முகத்தன்மையைத்தான். அதுவே இந்தியாவின் அடையாளம். ஆனால், நம் நாட்டில் அண்மைக்காலமாக மத சிறுபான்மையினர் மீது நடத்தப்படும் தாக்குதல்களும், குறிப்பிட்ட சிலருடைய உணவுமுறை, பண்பாட்டில் அரசு ஏற்படுத்த விழையும் முயற்சிகளும் இந்தியாவின் பன்முகத்தன்மை குறித்த அடையாளத்துக்கு ஆபத்தாக அமைகிறது. அதுபோன்ற செயல்பாடுகள் சரிசெய்யப்பட்டால் மட்டுமே இந்தியாவில் மனித உரிமைகள் தொடர்ந்து தழைத்தோங்கும் என்பது உறுதி.

எனவே, உலக மனித உரிமைகள் தினத்தில் இந்தியா தன்னை சுய பரிசோதனைக்கு உட்படுத்திக் கொள்ள வேண்டியது அவசியம். "மனித உரிமைகளை காப்போம்; மானுட மாண்பை வளர்ப்போம்".