Published:Updated:

தமிழர் என்ற அரசியல் அடையாளம் - சுகுணா திவாகர்

தமிழர் என்ற அரசியல் அடையாளம் - சுகுணா திவாகர்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
தமிழர் என்ற அரசியல் அடையாளம் - சுகுணா திவாகர்

தமிழர் என்ற அரசியல் அடையாளம் - சுகுணா திவாகர்

தமிழர் என்ற அரசியல் அடையாளம் - சுகுணா திவாகர்

தமிழர் என்ற அரசியல் அடையாளம் - சுகுணா திவாகர்

Published:Updated:
தமிழர் என்ற அரசியல் அடையாளம் - சுகுணா திவாகர்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
தமிழர் என்ற அரசியல் அடையாளம் - சுகுணா திவாகர்
தமிழர் என்ற அரசியல் அடையாளம் - சுகுணா திவாகர்

மொழி அரசியல் குறித்த குரல்கள் தமிழ்ச்சூழலில் மீண்டும் மேலெழுந்துள்ளன.

‘மத்திய அரசு மீண்டும் மீண்டும் சமஸ்கிருதத்தையும் இந்தியையும் திணிக்கப் பார்க்கிறது. தமிழர்களின் தனித்த அடையாளங்களை அழிக்கப் பார்க்கிறது’ என்கிற குரலை, திராவிட இயக்கத்தவர்களும் தமிழ்த் தேசியவாதிகளும் எழுப்பத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். இன்னொருபுறம் ‘இவை அத்தனையும் அரசியல் வார்த்தைகளே. இந்தியையும் சமஸ்கிருதத்தையும் எதிர்க்கும் திராவிடக் கட்சிகளின் ஆட்சியில் தமிழ்மொழி போற்றிப் பாதுகாக்கப் படவில்லை; தமிழ்வழிக் கல்வி அழிக்கப்படுகிறது’ என்கிற விமர்சனங்களும் எழுகின்றன. இந்த இரண்டு குரல்களிலும் நியாயங்கள் இல்லாமல் இல்லை.

மத்தியில் பாரதிய ஜனதா கட்சி ஆட்சிக்கு வந்ததில் இருந்தே சமஸ்கிருதத்தையும் இந்தியையும் தேசியக் கலாசார அடையாளமாக்கும் முயற்சிகளைத் தொடர்ந்து செய்துவருகிறது. ஆட்சிக்கு வந்த சில நாட்களில் ‘சி.பி.எஸ்.இ பள்ளிகளில் சமஸ்கிருத வாரம் கொண்டாடப்படும்’ என்று முதல் அறிவிப்பை வெளியிட்டது. அதற்கான முதல் எதிர்ப்புக் குரல் தமிழகத்தில் இருந்தே எழுந்தது. சுதந்திர தின உரை முதல் ஐ.நா அவையில் ஆற்றும் உரை வரை மோடி இந்தியிலேயே பேசினார். இன்றும் ‘தூய்மை இந்தியா’ குறித்த விளம்பரங்கள் எல்லா மாநிலத் தொலைக்காட்சிகளிலும் இந்தியில் ஒளிபரப்பப்படுகின்றன. மத்திய தொழிலாளர் நலத் துறை சார்பில் அனுப்பிய சுற்றறிக்கையில், மத்திய அரசின் முக்கியத் தீர்மானங்கள், அரசாணைகள், நாடாளுமன்றத்தில் தாக்கல் செய்யப்படவேண்டிய அறிக்கைகள், அலுவலக ஒப்பந்தங்கள், உரிமங்கள், ஏல ஒப்பந்தப் புள்ளிக் கோரல் உள்ளிட்ட அனைத்து ஆவணங்களும் இந்தியில் வெளியிடுவதை மண்டலத் தலைமை அதிகாரிகள் உறுதிப்படுத்த வேண்டும். அரசு அலுவலகங்களுக்கு வரும் கடிதங்களுக்கு கட்டாயம் இந்தி மொழியில்தான் பதில் அனுப்ப வேண்டும். அதிகாரிகளின் பணிக் கால ஆவணங்கள் அனைத்தும் இந்தி மொழியிலேயே இருக்க வேண்டும். இந்தி பேசாத மாநிலங்களில் உயரதிகாரிகள் இந்தி கற்றுக்கொள்ள சிறப்பு வகுப்புகள் தொடங்கப்படும்’ என்று குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.

`மாநிலப் பள்ளிகளில் சமஸ்கிருதத்தைக் கற்றுத்தர மாநில அரசுகள் முன்வர வேண்டும்’ என்றும், `விருப்பப்பட்ட மாநிலங்களுக்கு நிதி ஒதுக்கி ஆவன செய்து தருவோம்’ என்றும் மத்திய மனித வளத் துறை அமைச்சகம் அறிக்கைவிட்டது. இதன் அடிப்படையில் அரியானா மாநிலத்தில் முதன்முதலாக சமஸ்கிருத பல்கலைக்கழகம் அமைக்க, சுமார் 1,000 கோடி ரூபாய் ஒதுக்கப்பட்டது. 2014-15-ம் ஆண்டில் அரசின் ஓர் அங்கமான சமஸ்கிருத பிரசார நிறுவனம் அதற்காக ஒதுக்கப்பட்ட தொகையில் 270 கோடி ரூபாய் செலவிற்கான கணக்கை இன்று வரை ஒப்படைக்கவில்லை என்று மாநிலங்களவையில் அமைச்சர் ஸ்மிருதி இரானி கூறினார். இருப்பினும் 2015-16-ம் ஆண்டு வரவு செலவுக் கணக்கில் சமஸ்கிருத பிரசார நிறுவனத்திற்கு மேலும் 740 கோடி ரூபாய் ஒதுக்கப்பட்டது. ஐ.நா அலுவல் மொழியாக இந்தியை ஆக்க மத்திய அரசு முயற்சித்தது.

இப்படிப் படிப்படியாகத் தொடர்ந்த அறிவிப்புகளை அடுத்து, `மத்திய அரசு நடத்தும் கேந்திரியா வித்யாலயா பள்ளிகளில் மூன்றாவது மொழிப்பாடமாக ஜெர்மன் இருந்தது நீக்கப்பட்டு, சமஸ்கிருதம் கொண்டுவரப்படும்’ என்று மத்திய மனித வள மேம்பாட்டுத் துறை அமைச்சர் ஸ்மிருதி இரானி அறிவித்தார்.

இவையெல்லாம் சமஸ்கிருதம் என்ற தொன்மையான மொழியைப் பாதுகாப்பதற்கான நடவடிக்கைகள் என்று மட்டுமே புரிந்துகொள்ள முடியாது. ஏனெனில் சமீபத்தில் ஸ்மிருதி இரானி ‘வேதிக் போர்டு’ என்ற அமைப்பு உருவாக்கப்படும் என்றும் இதன் மூலம் பள்ளி மாணவர்களுக்கு வேதக்கல்வி கற்றுத்தரப்படும் என்றும் அறிவித்திருக்கிறார். இன்னமும் சமஸ்கிருதத்தை வளர்ந்துவரும் அறிவியல் சூழலுக்கு ஏற்ப நவீனப்படுத்துவது போன்ற பணிகளில் மத்திய அரசு கவனம் செலுத்தவோ, அதற்காக நிதி ஒதுக்கவோ தயார் இல்லை. சமஸ்கிருத மொழியை வளர்ப்பது என்பதையும் தாண்டி தங்கள் அரசியல் கலாசார அடிப்படைகளான வைதீகக் கருத்துகளைக் கல்வியின் மூலம் புகுத்துவதையே மத்திய அரசு நோக்கமாக வைத்திருக்கிறது என்பதுதான் ஐயத்தைக் கிளப்புகிறது. ஏனெனில், தமிழகத்தில் எழுந்த இந்தித் திணிப்பு எதிர்ப்பு என்பது வெறுமனே மொழியுணர்வு சார்ந்தது மட்டும் இல்லை, ஏற்றத்தாழ்வுகளை வலியுறுத்தும் வைதீகக் கருத்துகளுக்கு எதிரான எதிர்ப்புஉணர்வும்கூடத்தான். அதனால்தான் ‘மொழிப்போராட்டத்தைக் கலாசாரப் போராட்டத்தின் ஒரு பகுதி’ என்றார் பெரியார்.

மேலும் பல ஆண்டுகளாகவே ‘தமிழைவிட சமஸ்கிருதம்தான் தொன்மையான மொழி. தமிழ்மொழியின் எழுத்து வடிவம், இலக்கண, இலக்கியங்கள் அனைத்தும் சமஸ்கிருதத்தில் இருந்தே உருவாகின’ என்கிற கருத்து தொடர்ந்து பரப்பப்படுகிறது. தமிழ்நாட்டுத் தொல்லியல் துறையின் முன்னாள் இயக்குநர் நாகசாமி எழுதிய ‘மிரர் ஆஃப் தமிழ் அண்ட் சமஸ்கிருதம்’ என்ற நூலும் இதே கருத்தை முன்வைத்தபோது, ஆய்வாளர் பொ.வேல்சாமி அதை விரிவான ஆதாரங்களுடன் மறுத்து எழுதியிருக்கிறார். ‘இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் இந்தியாவில் குறிப்பிடும்படியாக இருந்த மொழிகள் தமிழ், பாலி, பிராகிருதம் மூன்று மட்டும்தான்’ என்று குறிப்பிடும் பொ.வேல்சாமி இந்த மொழிகள் பிராமி எழுத்து வடிவத்தில் எழுதப்பட்டதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். ‘பிராமி எழுத்து வடிவத்தில் எழுதப்பட்ட சமஸ்கிருதக் கல்வெட்டு கி.பி. 2-ம் நூற்றாண்டுக்குப் பிறகுதான் கிடைக்கிறது. இதை எழுதியவர் குஜராத்தைச் சேர்ந்த அரசன் ருத்ரதாமன். ஆனால், அந்தக் கல்வெட்டின் காலத்துக்கு 500 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தமிழ்மொழியில் எழுதப்பட்ட பிராமி குறியீடுகள் பானை ஓடுகளிலும் மலைப்பாறைகளிலும் பெருமளவில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன’ என்று சுட்டிக்காட்டுகிறார். கி.பி.5-ம் நூற்றாண்டில் தமிழுக்கு வட்டெழுத்து என்ற எழுத்து வடிவமும் சமஸ்கிருதத்துக்கு கிரந்தம் என்ற எழுத்து வடிவமும் உருவாக்கப்பட்டன என்று சொல்லும் பொ.வேல்சாமி சமஸ்கிருதத்துக்கான எழுத்து வடிவமான கிரந்தமும் தமிழகத்தில்தான் உருவாக்கப்பட்டது என்பதையும் ஆதாரங்களுடன் விளக்குகிறார். (`வரலாறு என்ற கற்பிதம்’ நூல் பக் 60 - 74) சமஸ்கிருதத்தைவிட தமிழ் தொன்மையான மொழி என்பதற்கும் செழுமையான மொழி என்பதற்கும் ஏராளமான ஆதாரங்கள் இருந்தாலும் ஆங்கில ஆய்வுகள் மூலம் சமஸ்கிருதமே மீண்டும் மீண்டும் தொன்மையான மொழியாகக் கட்டமைக்கப்படுகிறது. எனவே, இத்தகைய அரசியல் நோக்கங்களை எதிர்க்கக்கூடிய வரலாற்றுக் கடமை தமிழர்களுக்கு உண்டு.

தமிழர் என்ற அரசியல் அடையாளம் - சுகுணா திவாகர்

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்!

அதே நேரத்தில் ‘வெறுமனே சமஸ்கிருத எதிர்ப்பு, இந்தி எதிர்ப்பு பேசியவர்கள் தமிழ் வளர்ச்சிக்கும் தமிழ்வழிக் கல்விக்கும் செய்தது என்ன?’ என்கிற கேள்வியும் வரலாற்றின் வெளிச்சத்தில் பரிசீலிக்கப்படவேண்டிய கேள்வியே.

எம்.ஜி.ஆர் ஆட்சிக் காலத்தில் இருந்து பெருகத் தொடங்கிய மெட்ரிகுலேஷன் பள்ளிகள் தமிழ்வழிக் கல்வி என்ற வடிவத்தையே அழிக்கத் தொடங்கியிருப்பதைக் கண் முன் பார்க்கிறோம். நடுத்தர வர்க்கத்துக்கும் கீழுள்ள மக்களும்கூட மெட்ரிகுலேஷன் பள்ளிகளில்தான் தங்கள் குழந்தைகளைச் சேர்க்கிறார்கள் என்பதுதான் எதார்த்தம். இது வெறுமனே மொழி சார்ந்த பிரச்னை மட்டுமல்ல; அரசியல் பிரச்னையும்கூட. தமிழகத்தில் நடைபெற்ற எந்த மாணவர் போராட்டங்களை வேண்டுமானாலும் எடுத்துக்கொள்வோம். இந்தித் திணிப்பு எதிர்ப்புப் போராட்டம், 80-களில் நடைபெற்ற ஈழ ஆதரவுப் போராட்டங்கள், இட ஒதுக்கீடு ஆதரவுப் போராட்டம் ஆகியவற்றுக்குப் பின்னால் மாணவர் சக்தி இருந்தது. அரசியல் உணர்வுடைய இந்த மாணவர் சக்திக்கு வினையூக்கியாக இருந்தவர்கள் அரசுப் பள்ளி ஆசிரியர்களே. வகுப்பறைகளில் பாடப் புத்தகங்களைத் தாண்டி தமிழுணர்வு, பகுத்தறிவு, பொதுவுடமை ஆகியவை குறித்துப் பேசினார்கள். அரசுப் பள்ளிகளில் படித்த சென்ற தலைமுறையைச் சேர்ந்தவர்கள் இப்படிப்பட்ட ஓர் ஆசிரியரையாவது தங்கள் கல்வி வாழ்க்கையில் சந்தித்திருப்பார்கள். ஆனால், மெட்ரிகுலேஷன் பள்ளிகளில் இதைக் கற்பனைகூட செய்துபார்க்க முடியாது. குறைவான சம்பளம், குறைவான கால அவகாசத்தில் பாடத் திட்டத்தை முடிக்கவேண்டிய சூழல் ஆகிய நிர்ப்பந்தங்களால் சூழப்பட்ட ஆசிரியர்கள் எப்படி அரசியலைப் பயிற்றுவிப்பார்கள்? மேலும், அதை எப்படி ஒரு தனியார் நிர்வாகம் அனுமதிக்கும்? உலகமயச் சூழல் என்பதே அரசியல் நீக்கம் செய்யப்பட்ட, வேலைவாய்ப்பை மட்டுமே கருத்தில்கொண்ட மாணவர்களையே உற்பத்தி செய்கிறது. இதற்கு மெட்ரிகுலேஷன் பள்ளிகள் பெரிதும் உதவுகின்றன. இந்தித் திணிப்பை எதிர்த்த பாரம்பரியம் கொண்ட தமிழகத்தில் இந்த மெட்ரிகுலேஷன் பள்ளிகளில் இந்தி படிக்காமல் தப்பிக்கவே முடியாது என்பதுதான் எதார்த்தம்.

இப்போதோ அதைவிடவும் அபாயமானதொரு காலகட்டம் உருவாகியிருக்கிறது. மெட்ரிகுலேஷன் பள்ளிகளில் தங்கள் குழந்தைகளைச் சேர்ப்பதைவிடவும் சி.பி.எஸ்.இ பள்ளிகளில் சேர்க்கவே பெற்றோர்கள் விரும்புகின்றனர். ஏற்கெனவே மெட்ரிகுலேஷன் முறையில் படித்துக்கொண்டிருந்த குழந்தைகளையும் சி.பி.எஸ்.இ முறைக்கு மாற்றவும் செய்கின்றனர். தமிழக அரசு கொண்டுவந்த சமச்சீர்க் கல்விக்குப் பிறகே இத்தகைய நிலை ஏற்பட்டுள்ளது. ‘அரசுப்பள்ளியில் படிக்கும் குழந்தைகளும் லட்சக்கணக்கில் செலவழித்துப் படிக்கவைக்கப்படும் எங்கள் குழந்தைகளும் ஒரே பாடத்திட்டத்தில் படிப்பதா?’ என்கிற மனோபாவமே இத்தகைய முடிவை எடுப்பதற்கான முதன்மைக் காரணம். அடிப்படையில் இது மோசமான தீண்டாமை மனோபாவம். மேலும், ஒருவர் தமிழ் படிக்காமலேயே உயர்கல்வியை முடிக்கலாம் என்பதுதான் இப்போதைய கல்விச்சூழலாக இருக்கிறது என்பது எதார்த்தம் என்றாலும், அத்தகைய நிலை என்பது விதிவிலக்காகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால், சி.பி.எஸ்.இ பள்ளிகளுக்கு குழந்தைகளை மாற்றுவதன் மூலம் ஒரு தமிழ்க் குழந்தை தமிழ் படிக்காமலேயே உயர்கல்வியை முடிக்கும் சூழல் அதிகரிக்கும். இதற்கு வலுசேர்ப்பதாக உள்ளது ‘மருத்துவக் கல்விக்கு அகில இந்திய அளவிலான நுழைவுத் தேர்வு’ என்ற உச்ச நீதிமன்ற அறிவிப்பு.

ஒவ்வொரு மாநிலமும் தனது கலாசாரத்துக்கும் தனித்துவத்துக்கும் ஏற்ப உருவாக்கப்பட்ட கல்விமுறை, வலுவிழந்துபோகும். மத்திய அரசின் சி.பி.எஸ்.இ கல்விமுறை மூலம் படிப்பவர்களே அகில இந்திய நுழைவுத் தேர்வுகளில் வெல்ல முடியும் என்ற சூழல் உருவாகும். தொடக்கத்தில் மாநிலப் பட்டியலில் இருந்த ‘கல்வி’, பொதுப் பட்டியலுக்கு மாற்றப்பட்டதே அநீதி. இப்போது கூடுதல் அநீதியாக மாநில அரசுகளின் கல்விமுறை அழிக்கப்பட்டு இந்தியா முழுக்க ஒற்றைக் கல்விமுறை உருவாக்கப்படும் சூழல் உருவாகியுள்ளது. இதில் தமிழுக்கு எப்படி இடம் இருக்கும்? தமிழ் இலக்கியங்கள் என்பவை வெறுமனே அழகியல் சார்ந்தவை மட்டுமல்ல; அறம் சார்ந்த விழுமியங்களை வலியுறுத்துபவை. இத்தகைய அறம் சார்ந்த விழுமியங்களை இன்றைய கல்விமுறை எந்தளவுக்கு மாணவர்களிடம் கொண்டு சேர்த்திருக்கிறது என்பதே கேள்விக்குறியாக இருக்கும்போது, இனிமேல் உருவாகப்போகும் இந்தியா முழுமைக்குமான ஒற்றைக் கல்வி முறையில் ஒரு குழந்தை தமிழையோ தமிழ் இலக்கியங்களையோ படிக்கவேண்டிய அவசியமே கிடையாது. திருக்குறளையோ சங்க இலக்கியங்களையோ பாரதி, பாரதிதாசன் பாடல்களையோ எந்தக் குழந்தையும் படிக்கவே தேவை இல்லை என்ற சூழல் உருவாகிறது. உண்மையில் நாம் நினைப்பதைவிடவும் அபாயமான சூழல் இது.

எப்போதுமே ஆதிக்கம் என்பது தனித்துவங்களை அழித்து, ஒற்றை அதிகாரத்தை நிறுவக்கூடியது. இன்றைய உலகமயச்சூழல் ‘உலகமே ஒரு கிராமம்’ என்ற முழக்கத்தை முன்வைத்து உலகம் முழுக்க உள்ள வெவ்வெறு இனக்குழுக்களின் தனித்துவமிக்க கலாசார அடையாளத்தை அழிக்கத் தொடங்குகிறது. உதாரணமாக கிரிக்கெட்டை எடுத்துக்கொள்வோம். இந்தியாவில் கிரிக்கெட் என்பதே அடையாளத்தின் அடிப்படையில் கட்டப்பட்ட வணிகம்தான். பாகிஸ்தான் எதிர்ப்பு, இந்திய தேசபக்தி என்ற அடையாளங்களின் கீழ் நடத்தப்படும் வணிகம். ஆனால், குறைந்தபட்சம் இந்திய நிலப்பரப்பைச் சேர்ந்தவர்கள் இந்திய கிரிக்கெட் அணியில் இருக்கிறார்கள் என்றாவது ஆறுதல் அடையலாம். ஆனால், ஐ.பி.எல் போட்டிகளோ நமது வட்டாரத் தனித்துவங்களை அழிக்கும் வணிகம். நம்மை விசில்போடத் தூண்டும் ‘சென்னை சூப்பர் கிங்ஸ்’ அணிக்கும் தமிழர்களுக்கும் தமிழ்க் கலாசாரத்துக்கும் குறைந்தபட்சம் சென்னைக்கும் என்ன தொடர்பு இருக்கிறது? ஆனால், பிராந்திய அடையாளங்களைக் கொண்டு வர்த்தகம் நடத்தி, இனக்குழுக்களின் தனித்துவங்களை அழிக்கும் வர்த்தகம்தான் ஐ.பி.எல் போட்டிகள்.

இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டங்களையே எடுத்துக்கொள்வோம். அவை வெறுமனே மொழியுணர்வும் கலாசாரமும் சார்ந்த போராட்டங்கள் மட்டுமல்ல. வர்க்க உணர்வை அடிப்படையாகக்கொண்ட போராட்டங்களும்கூட. ‘இந்தி படித்தால்தான் இனி வேலைவாய்ப்பு’ என்று தங்கள் எதிர்காலம் கேள்விக்குள்ளாக்கப்பட்டதும் மாணவர்கள் வீதிகளில் இறங்கிப் போராடக் காரணம். எப்போதுமே முதலாளித்துவம் சின்னச்சின்ன அடையாளங்களை அழித்து, விரிவான சந்தையை உருவாக்குவதில் ஆர்வம் கொண்டது. ‘இந்தியை இந்தியா முழுக்கத் திணிப்பதன் மூலம் இந்தியா முழுக்க ஒரு பரந்த சந்தையை உருவாக்கிக்கொள்ளலாம்’ என்று நினைத்த தேசிய முதலாளிகளும் அன்றைய இந்தித் திணிப்புக்குப் பின்னணியில் இருந்தனர். இன்றைய உலகமய முதலாளித்துவமும் கலாசாரத் தனித்துவங்களை அழிப்பதன்மூலம் உலகம் முழுக்க தங்கள் சந்தைகளை உருவாக்க முயல்கிறது. ஒருபுறம் ‘ஒரே மொழி; ஒரே நாடு; ஒரே கலாசாரம்’ என்ற முழக்கத்தை முன்வைக்கும் கலாசார தேசியத்தின் அடிப்படையிலான இந்திய அரசு, இன்னொருபுறம் கலாசாரத் தனித்துவங்களை அழிக்கும் உலகமயச் சூழல் என தமிழுக்கும் தமிழர்களின் அடையாளங்களுக்கும் நேர்ந்திருக்கும் ஆபத்து வலிமையானது.

கல்வியில் தமிழ் இல்லை. ‘தமிழிலும் வழிபாடு செய்யலாம்’ என்று அரசாணை இருந்தாலும் வழிபாட்டு மொழியாகத் தமிழ் இல்லை. ஓர் ஏழை விவசாயி தன் வழக்கில் என்ன நடக்கிறது என்று புரிந்துகொள்வதற்கு வழக்காடு மொழியாகத் தமிழ் இல்லை. தமிழில் வழக்காட முடியவில்லை என்பதைக்கூட விட்டுவிடுவோம். மெட்ராஸை சென்னை என்று தமிழக அரசு மாற்றி, பல ஆண்டுகள் ஆனாலும் ‘மெட்ராஸ் உயர் நீதிமன்றம்’ என்ற பெயர்ப்பலகையைக்கூட நம்மால் ‘சென்னை உயர் நீதிமன்றம்’ என்று மாற்ற முடியவில்லை. தமிழுக்கும் தமிழர்களின் அடையாளங்களுக்கும் நேர்ந்த இந்த அவலங்களைப் புரிந்துகொள்ள வெறுமனே உணர்வு சார்ந்த அரசியல் மட்டும் போதாது. அதையும் தாண்டிய வரலாற்றுணர்வுடன் கூடிய விரிவான அரசியல் பார்வைகள் தேவை.

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism