Published:Updated:

பல்கலைக்கழகம் என்பது... - அ.மார்க்ஸ்

பல்கலைக்கழகம் என்பது... - அ.மார்க்ஸ்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
பல்கலைக்கழகம் என்பது... - அ.மார்க்ஸ்

பல்கலைக்கழகம் என்பது... - அ.மார்க்ஸ்

பல்கலைக்கழகம் என்பது... - அ.மார்க்ஸ்

பல்கலைக்கழகம் என்பது... - அ.மார்க்ஸ்

Published:Updated:
பல்கலைக்கழகம் என்பது... - அ.மார்க்ஸ்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
பல்கலைக்கழகம் என்பது... - அ.மார்க்ஸ்
பல்கலைக்கழகம் என்பது... - அ.மார்க்ஸ்

“மனித வளத் துறை சமீபத்தில் ஓர் அறிக்கை வெளியிட்டது. அதில் இந்தியாவிலேயே சிறந்த ஐந்து பல்கலைக்கழகங்களில், டெல்லி ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகமும் ஹைதராபாத் மத்தியப் பல்கலைக்கழகமும் இடம் பெற்றிருந்தன. ஆனால், இந்த இரண்டு பல்கலைக்கழகங்களையும் மூட வேண்டும் என இன்னொரு பக்கம் அச்சுறுத்தல்கள் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன” என்று சமீபத்தில் சென்னையில் நடைபெற்ற கூட்டம் ஒன்றில் ஷெஹ்லா ரஷீத் பேசியிருந்தார். இவர், டெல்லி ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழக மாணவர் அமைப்பின் துணைத் தலைவர்.

இது மிகப் பெரிய முரண். ஆனால் யோசித்துப்பார்த்தால், எந்தக் காரணங்களால் இந்தப் பல்கலைக்கழகங்கள் முதன்மையாக விளங்குகின்றனவோ, அதற்கு அடிப்படையாக இருப்பவைதான் இவற்றை மூட வேண்டும் எனச் சொல்கிறவர்களின் கண்களை உறுத்துபவையாகவும் உள்ளன.
ஏராளமான ஆய்வுகள் வெளிவருவது, இந்தப் பல்கலைக்கழகங்களில் இருந்து படிப்பை முடித்துச் சென்றவர்கள் உலகெங்கிலும் முக்கியப் பொறுப்புகளில் விளங்குவது ஆகியவற்றின் அடிப்படையில்தான்,  இவை முதன்மையான பல்கலைக்கழகங்கள் என மதிப்பிடப்படுகின்றன.

எப்போதும் அரசியலும் மோதல்களும் கருத்து மாறுபாடுகளும் உரத்த குரலில் வெளிப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும்  இந்தப் பல்கலைக்கழகங்கள், கல்வியிலும் ஆளுமை உருவாக்கங்களிலும் எப்படி முன்னிலை வகிக்கின்றன?

கருத்து மாறுபாடுகளும், மாற்றுச் சிந்தனைகளும், முன்னோர்கள் எத்தனை மேதைகள் ஆயினும் அவர்களின் முடிவுகளைக் கேள்வி கேட்கும் மனநிலையும்தான் அறிவு வளர்ச்சியின் ஆதாரம்; கண்டுபிடிப்புகளின் தாய். மரத்தில் இருந்து விழுந்த ஆப்பிளைப் பார்த்துவிட்டு, ‘அது அப்படித்தான் விழும்’ என நினைத்துக்கொண்டு போயிருந்தால், புவியீர்ப்பு விசையை     நியூட்டன் கண்டுபிடித்திருக்க இயலாது. ஏனெனில், அவருக்கு முந்தைய ‘சுதந்திர வீழ்ச்சிக் கொள்கை’ (Free Fall Theory) அப்படித்தான் சொல்லியிருந்தது. ஆனால், நியூட்டன் அதை ஏற்கவில்லை. ‘எல்லா புதிய கோட்பாடுகளும் ஏற்கெனவே உள்ள கோட்பாடுகளுடன் பொருந்திவர வேண்டும் (Consistecy Condition)’ என்கிற விதியை அவர் மீறினார். புதிய தத்துவம் நமக்குக் கிடைத்தது.

சென்ற நூற்றாண்டின் மிகப் பெரிய இயற்பியல் கண்டுபிடிப்புகளான ஐன்ஸ்டீனின் `சார்பியல் கொள்கை’, டீ பிராக்லியின் `பொருட்களின் இருமைப் பண்புக் கொள்கை’, ஹெய்சன்பர்கின் `உறுதியின்மைக் கொள்கை’... என அனைத்தும் இப்படியான ஓர் அராஜகச் சிந்தனை முறையின் (Anarchist Method) விளைபொருட்கள்தான் என்பார், ‘முறைமைக்கு எதிராக (Against Method)’ எனும் முக்கியமான நூலின் ஆசிரியர் பால் ஃபெயராபெண்ட்.

ஆம், கண்டுபிடிப்புகளுக்குச் சுதந்திரச் சிந்தனைகளும், கருத்து மோதல்களும் மிகமிக அடிப்படையாக உள்ளன. நமக்கு மேலை நாடுகளின் அரசியலில் உடன்பாடு இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால், அங்குள்ள பல்கலைக் கழகங்களின் செயல்பாடுகள் நிச்சயமாக, நாம் பின்பற்றத்தக்கவையாக உள்ளன என்பதில் யாருக்கும் கருத்து மாறுபாடுகள் இருக்க இயலாது. அவற்றிடமிருந்து நாம் பின்பற்ற வேண்டிய அடிப்படைப் பண்பு என்னவெனில், அங்கு பல்கலைக்கழகங்களுக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ள முழுமையான சுதந்திரம்தான். பல்கலைக்கழகங்களுக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ள சுதந்திரம் மட்டுமல்ல, அவற்றுக்குள் நிலவும் சுதந்திரமும்தான்.

அதனால்தான் அனைத்துக் கண்டுபிடிப்புகளும் அங்கிருந்து வருகின்றன. நவீன சிந்தனையாளர்களாக அறியப்படும் மிஷேல் ஃபூக்கோ, ரோலன் பார்த்ஸ், ஹேபர்மாஸ் என யாரை எடுத்துக்கொண்டாலும் இத்தகையப் பல்கலைக்கழகங்களில் இருந்து    வந்தவர்கள்தான். நோபல் பரிசுகளை அள்ளிக்குவிப்பவர்களும் இங்கிருந்து முளைத்தவர்கள்தான்.

எத்தனையோ செல்வ வளம் இருந்தும் சவூதி அரேபியாவிலிருந்தோ, இல்லை ஒற்றைச் சிந்தனையை வலியுறுத்தும் ஏனைய நாடுகளிலிருந்தோ, இப்படியான சிந்தனையாளர்கள், தத்துவவாதிகள், கண்டுபிடிப்புகள் உருவாகாதது ஏன்? ஏனெனில், இங்கெல்லாம் பல்கலைக்கழகங்களுக்கும், பல்கலைக்கழகங்களுக்குள்ளும் சுதந்திரம் இல்லை என்பதுதான்.

பல்கலைக்கழகங்கள் என்பன மடங்களோ,  மதரஸாக்களோ, செமினரிகளோ அல்ல. அவை, ஒற்றைச் சிந்தனைகளைப் பயிற்றுவிக்கும் மையங்கள் அல்ல. அவை, பல்வேறு கருத்துக்கள் மோதும் களம். அங்கே மாணவர்கள் சரியாக மட்டுமல்ல, தவறாகச் சிந்திக்கவும் உரிமை உடையவர்கள்.

1807-10-ம் ஆண்டு காலகட்டத்தில் உருவாக்கப்பட்ட பெர்லின் பல்கலைக்கழகம்தான் உலகின் நவீனப் பல்கலைக் கழகங்கள் அனைத்துக்கும் முன்மாதிரி. இதற்கான முன்வரைவை உருவாக்கும் பணி, அரசு அதிகாரிகளிடமோ, மதப் பீடங்களிடமோ கொடுக்கப்படவில்லை. அந்தப் பொறுப்பை ஃபிச்டே, ஷ்லெர்மேயர் என்கிற இரண்டு தத்துவவியலாளர்களிடம்தான் அன்றைய பிரஷ்ய அரசு அளித்தது. அவர்கள் தனித் தனியே இரு வரைவுகளைத் தந்தனர். அதில் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுக்கும் பொறுப்பு இன்னொரு தத்துவ ஞானியான வில்லியம் வான் ஹம்போல்டிடம் அளிக்கப்பட்டது. அதிகத் தாராளவாதப் போக்குடன் அமைந்த ஷ்லெர்மேயரின் வரைவை அவர் தேர்வுசெய்தார்.

அவை வழங்கிய பட்டங்கள் ‘இளங்கலை அறிவர்’ (Bachelor of Arts), `முதுகலை அறிவர்’ (Master of Arts), `தத்துவ முனைவர்’ (Doctor of Philosophy - Ph.D) என்கிற பெயர்களில்  அளிக்கப்பட்டன. இன்றளவும் இயற்பியல் அல்லது வேதியியலில் முனைவர் பட்டம் பெறுபவர்களும்கூட ‘தத்துவ முனைவர்’ (Ph.D) என்றுதான் பட்டம் பெறுகிறார்கள்.

இதன் பொருள் என்ன? பல்கலைக் கழகங்கள் என்பன, தொழில்திறன்களை உருவாக்கும் பட்டறைகள் (Skill factories) அல்ல. அவை, முழுமையான மனிதனை உருவாக்குபவை. அதனால்தான், அறிவியல் படிக்கும் ஒருவர் தொல்காப்பியத்தையும், ஷேக்ஸ்பியரையும், நவீன இலக்கியங்களையும் படிக்கவேண்டி இருக்கிறது. இந்தியப் பல்கலைக்கழகங்களில்கூட, 1960-கள் வரை விஞ்ஞானம் படிப்பவர்களும் பொருளாதாரம் அல்லது அரசியல் என்பதுபோல ஏதேனும் ஒரு கலைப்பாடத்தையும் (Humanities) கட்டாயமாகப் படிக்கவேண்டி இருந்தது.

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்!

பல்கலைக்கழகம் என்பது... - அ.மார்க்ஸ்

ஆனால், இன்று ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகத்தையும், ஹைதராபாத் பல்கலைக்கழகத்தையும் மூடச் சொல்கிறவர்கள் என்ன சொல்கிறார்கள்? இவற்றை வெறுமனே `திறன் பயிற்றுவிக்கும் பயிற்சிப் பள்ளிகளாக மாற்ற வேண்டும்’ என்கிறார்கள். சென்ற ஆண்டு சென்னை ஐ.ஐ.டி-யில் செயல்பட்ட ‘அம்பேத்கர் பெரியார் படிப்பு வட்டம்’ தடை செய்யப்பட்டபோது, இவர்கள் என்ன சொன்னார்கள்? `இப்படியாகச் சிந்திக்கிற எல்லோரும் ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட  கலைத்துறைப் பாடங்களுக்கான ஐந்தாண்டு பட்டப்படிப்பைப் படிப்பவர்கள்தான். அங்கே, சமூகவியல், சமூக மானுடவியல் மற்றும் ‘பன்மை ஒழுங்கு அணுகல்முறை’ (Inter-disciplinary approaches) சார்ந்த பாடங்கள் பயிற்றுவிக்கப்படுவதுதான் எல்லா ஒழுங்கீனங்களுக்கும் காரணம். ஏனெனில், இதுபோன்ற படிப்புகள்தான் இங்கே சாதிமுறையின் தோற்றத்தையும் சமஸ்கிருத மொழிக் குடும்பத்துக்கும் திராவிட மொழிக் குடும்பத்துக்கும் உள்ள வேறுபாட்டையும், திராவிட மொழிகளின் தனித்துவத்தையும் பாடத்திட்டத்தில் புகுத்தி, மாணவர்கள் மத்தியில் ஒழுங்கீனத்தை ஏற்படுத்திவிட்டன’ என்று கூறியதை மறந்துவிட இயலுமா?

ஆம், இவர்களின் நோக்கம் முழுமையான மனிதர்களை உருவாக்குவது அல்ல. மாறாக, இன்றைய மேக் இன் இந்தியாவுக்குத் தேவையான சுயசிந்தனையற்ற வெறும் ரோபோக்களை உருவாக்குவதுதான்.

`பல்கலைக்கழகங்களில் அரசியல் கூடாது’ என்றும், `வரி கட்டுவோரின் பணம் இத்தகையப் பல்கலைக்கழகங்களில் வீணடிக்கப்படுகிறது’ என்றும், இன்று இவற்றை ஒழித்துக்கட்ட முனைவோர் கூறுகின்றனர். இந்த உயராய்வுப் பல்கலைக் கழகங்களில் படிக்கும் மாணவர்கள், வாக்களிக்கும் உரிமை பெற்றவர்கள். இந்திய அரசியலைத் தீர்மானிக்கும் தகுதி பெற்றவர்கள். அவர்களை `அரசியல் பேசாதே’ எனச் சொல்வது எப்படிச் சரியாக இருக்கும்?

எல்லா அரசு நலத் திட்டங்களுக்கும் வரி கட்டுவோரின் பணத்தில் இருந்துதான் செலவிடப்படுகிறது. அதற்காக அதிக வரி கட்டுவோர் என்கிற அடிப்படையில், கார்ப்பரேட்களிடமா கல்விக் கொள்கை உருவாக்கும் பொறுப்பை விட்டுவிட முடியும்? அப்படியும் செய்தவர்கள்தான் இன்று இந்தப் பல்கலைக்கழகங்களை மூடச் சொல்கிறவர்கள். 2000-ம் ஆண்டில் வாஜ்பேயி அமைச்சரவை உயர்கல்விச் சீர்திருத்தங்களுக்காக முகேஷ் அம்பானி, குமாரமங்கலம் பிர்லா ஆகிய இருவர் குழுவிடம் அந்தப் பொறுப்பை அளிக்கவில்லையா?

ஒரு பக்கம் இப்படியான பிரசாரங்கள், இன்னொரு பக்கம் இந்த மாணவர்களின் மீது தேசத்துரோக வழக்குகள், மற்றொரு பக்கம் வெளியாட்கள் மூலம் மாணவர்களின் மீதான வன்முறைத் தாக்குதல்கள்... இவற்றை ‘பாசிசம்’ எனச் சொல்லாமல் வேறு எப்படிச் சொல்வது?

கல்வி வளர்ச்சியில் அக்கறையுள்ள யாரும், இந்தச் சூழலைக் கண்டு கவலைகொள்ளாமல் இருக்க இயலாது.

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism