Published:Updated:

‘திராவிட’ அரசியலின் எதிர்காலம் - சுகுணா திவாகர்

‘திராவிட’ அரசியலின் எதிர்காலம் - சுகுணா திவாகர்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
News
‘திராவிட’ அரசியலின் எதிர்காலம் - சுகுணா திவாகர்

‘திராவிட’ அரசியலின் எதிர்காலம் - சுகுணா திவாகர்

‘திராவிட’ அரசியலின் எதிர்காலம் - சுகுணா திவாகர்

து திராவிட இயக்கம்? உண்மையில் தமிழக அரசியல் வரலாற்றில் சிக்கலான கேள்வி இது. பலரும் திராவிடர் கழகம், திராவிட முன்னேற்றக் கழகம், அனைத்திந்திய அண்ணா திராவிட முன்னேற்றக் கழகம், மறுமலர்ச்சி திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் ஆகிய அமைப்புகளை மொத்தமாகத் ‘திராவிட இயக்கங்கள்’ என்று அழைக்கின்றனர். இன்னும் சிலர், குறிப்பாக திராவிட அரசியலைக் கடுமையாக விமர்சிப்பவர்கள், பெயரில் திராவிடத்தைச் சுமந்திருக்கும் காரணத்தாலேயே விஜயகாந்தின் ‘தேசிய முற்போக்கு திராவிடக் கழக’த்தையும் திராவிடக் கட்சி என்று அடையாளப் படுத்துகின்றனர். (அவர்கள் ஏன் விஜய டி.ராஜேந்தரின் ‘லட்சிய தி.மு.க.’வை விட்டுவிட்டார்கள் என்று தெரியவில்லை!)

பெரியார் உருவாக்கியது திராவிடர் இயக்கம். நடேசனார், டி.எம்நாயர், சர் பிட்டி.தியாகராயர் ஆகியோரால் ‘பார்ப்பனரல்லாதோர் கொள்கைப் பிரகடனம்’ வெளியிடப்பட்ட 1916-ம் ஆண்டிலிருந்து ‘பார்ப்பனரல்லாதோர்’ என்ற அரசியல் சொல்லாடலே இருந்துவந்தது. ‘பார்ப்பனர்களை முன்னிலைப்படுத்தி நாம் ஏன் நம்மை அல்லாதோர் என்று அழைத்துக்கொள்ள வேண்டும்?’ என்ற பெரியார், ‘திராவிடர்’ என்ற அரசியல் சொல்லாடலை நடைமுறைக்குக் கொண்டுவந்தார். அதற்கு முன்பே அயோத்திதாசர், ஜான் ரத்தினம் போன்றவர்கள் இந்தச் சொல்லைப் பயன்படுத்தி இருக்கிறார்கள். இதன் தொடர்ச்சியாக அதனை வெகுமக்கள் அரசியல் சொல்லாடலாக பெரியார் மாற்றிக்காட்டினார்.

‘திராவிட’ அரசியலின் எதிர்காலம் - சுகுணா திவாகர்

விகடன் Daily

Quiz

சேலஞ்ச்!

ஈஸியா பதில் சொல்லுங்க...

ரூ.1000 பரிசு வெல்லுங்க...

Exclusive on APP only
Start Quiz

‘பௌத்த சங்கத்தில் பார்ப்பனர்கள் சேர்க்கப்பட்ட பிறகு அது சீரழிந்தது’ என்பதைக் காரணம் காட்டி, பெரியார் தன்னுடைய திராவிடர் கழகத்தில் பார்ப்பனர்களை உறுப்பினர்களாகச் சேர்த்துக்கொள்ளவில்லை. ‘பார்ப்பனர் அல்லாதோரே திராவிடர்’ என்ற அடிப்படையில் பெரியார் முன்வைத்த ‘திராவிடம்’ என்பது இன அடிப்படையில் அமைந்தது. திராவிடர் கழகத்தில் இருந்து அண்ணா பிரிந்து அமைப்பை உருவாக்கியபோது ‘ர்’ விகுதி காணாமல்போனது. அது ‘திராவிடர் முன்னேற்றக்கழகம்’ அல்ல; ‘திராவிட முன்னேற்றக் கழகம்’தான். ‘தமிழ்நாடு, ஆந்திரா, கேரளா, கர்நாடகம் ஆகிய நான்கு மாநிலங்களில் வாழ்பவர்கள் திராவிடர்கள்’ என்று சொல்லி ‘திராவிட நாடு திராவிடருக்கே’ என்னும் முழக்கத்தை அண்ணா முன்வைத்தார். பெரியார் முன்வைத்த ‘திராவிடம்’ இன அடிப்படையிலானது என்றால், அண்ணா உருவாக்கிய ‘திராவிடம்’ நில அடிப்படையிலானது. பின்னாள்களில் அண்ணா திராவிட நாடு கோரிக்கையைக் கைவிட்டபோதும் அவரது கட்சியின் பெயரில் ‘திராவிடம்’ நிலைத்தது. தி.மு.க.-வில் இருந்து பிரிந்துபோன கட்சிகளிலும் ‘திராவிடம்’ தொடர்ந்தது.

‘திராவிட’ அரசியலின் எதிர்காலம் - சுகுணா திவாகர்



எனவே, அடிப்படையிலேயே பெரியார் உருவாக்கியது ‘திராவிட’ இயக்கம் அல்ல, ‘திராவிடர் இயக்கம்’ என்ற அரசியல் புரிதல் அவசியம். இன்று வீரமணி தலைமையிலான திராவிடர் கழகம், கோவை ராமகிருஷ்ணன் தலைமையிலான தந்தை பெரியார் திராவிடர் கழகம், கொளத்தூர் மணி தலைமையிலான திராவிடர் விடுதலைக் கழகம் ஆகியவற்றை ‘திராவிடர் இயக்கங்கள்’ என்று அழைக்கலாம்.

பெரியார் காலத்தில் இருந்து இப்போதுவரை உள்ள திராவிடர் இயக்கங்களுக்கான அடிப்படைக் கூறுகள் என்று கடவுள் மறுப்பு, சாதி ஒழிப்பு, பார்ப்பன எதிர்ப்பு, இந்திய தேசிய எதிர்ப்பு, சமஸ்கிருத எதிர்ப்பு, இந்தித் திணிப்பு எதிர்ப்பு, பெண்ணியம், இந்துமத எதிர்ப்பு, இந்துத்துவ எதிர்ப்பு ஆகியவற்றை அடையாளப்படுத்தலாம். இவற்றில் பல கூறுகளைத் தி.மு.க. கைவிட்டது. கடவுள் மறுப்புக்குப் பதிலாக ‘ஒன்றே குலம் ஒருவனே தேவன்’ என்ற திருமூலரின் வாக்கியத்தை முன்வைத்தார் அண்ணா. பெண்ணியத்தை முற்றிலுமாகக் கைவிட்ட தி.மு.க., ஆணாதிக்க, ஆண் மையக் கட்சியாகவே இன்றும் இருக்கிறது. தொடக்கத்தில் திராவிட நாடு கோரிக்கையை முன்வைத்தாலும் பிறகு இந்திய தேச அமைப்பை ஏற்றுக்கொண்டு தேர்தல் பாதையில் அடியெடுத்து ஆட்சியைப் பிடித்தது தி.மு.க.

இப்படி பெரியாரின் இயக்கத்துக்கும் தி.மு.க-வுக்கும் இடையில் பல வேறுபாடுகள் உண்டு. என்றாலும் பெரியார் முன்வைத்த சில கருத்தியல் அடிப்படைகளைப் பின் தொடர்ந்ததும் அதற்குச் சட்ட அங்கீகாரம் வழங்கியதும் தி.மு.க-வின் சாதனைகள். குறிப்பாக ‘சமூகநீதி’ என்பதற்கு அதிக அழுத்தம் தந்து, பெருவாரியான பார்ப்பனரல்லாத மக்கள் அரசியல், சமூக, பொருளாதார உரிமைகளைப் பெறுவதற்குத் தி.மு.க முழுமுதற்காரணம். சுயமரியாதைத் திருமணத்தைச் சட்டபூர்வமாக்கியது, பெண்களுக்கான சொத்துரிமைக்குச் சட்டம் என்று பல சட்டபூர்வமான நடைமுறைகளையும் தி.மு.க கொண்டுவந்தது. ஆனால், அது தேர்தல் அரசியலில் இருப்பதால் பெரியாரின் நாத்திகம், இந்துமத எதிர்ப்பு, பார்ப்பன எதிர்ப்பு ஆகியவற்றைச் சிலசமயம் ஏற்றும் சிலசமயம் விலகியும் பயணித்திருக்கிறது.

‘திராவிட’ அரசியலின் எதிர்காலம் - சுகுணா திவாகர்

இது தி.மு.க-வின் நிலை என்றால் தி.மு.க, அ.தி.மு.க, ம.தி.மு.க ஆகியவற்றை ‘திராவிட இயக்கங்கள்’ என்று அழைக்க முடியுமா? திராவிடர் இயக்கத்துக்கு என்று சில அடிப்படைகள் இருப்பதைப்போல திராவிட இயக்கத்துக்கும் சில அடிப்படைகள் உண்டு. வடவர் ஆதிக்க எதிர்ப்பு, அரசியல்ரீதியாகப் பார்ப்பனரல்லாதோர் உரிமைகளை உறுதிசெய்தல், இந்தித் திணிப்பு எதிர்ப்பு, தமிழ்ப்பற்றை முதன்மைப்படுத்தும் தேசிய உணர்வு, சிறுபான்மையினர் ஆதரவு ஆகியவற்றைத் ‘திராவிட இயக்கத்தின் அடிப்படைகள்’ என்று சொல்லலாம்.

இவற்றில் பெரும்பாலானவற்றில் எந்தக் கருத்தியல் உடன்பாடும் செயல்பாடும் இல்லாதது அ.தி.மு.க. அது எம்.ஜி.ஆரால் தொடங்கப்பட்ட காலத்தில் இருந்தே கொள்கை சார்ந்த அரசியலை நம்பாமல், தனிமனிதப் பிம்ப அரசியலையே கடைப்பிடித்துவந்திருக்கிறது. அதனால்தான் ‘திராவிட இயக்கம்’ என்று அடையாளப் படுத்தப்பட்டாலும் ஒரு பார்ப்பனப் பெண் எளிதாக அந்தக் கட்சியின் தலைமைப் பொறுப்புக்கு வர முடிந்தது. சிலநேரங்களில் இட ஒதுக்கீடு, இந்தி எதிர்ப்பு போன்றவற்றை அ.தி.மு.க முன்வைப்பதும் உண்டு. ஆனால், அதில் எப்போதும் தொடர்ச்சி இருந்ததே இல்லை.

‘திராவிட’ அரசியலின் எதிர்காலம் - சுகுணா திவாகர்



குறிப்பாக, இந்தியா என்ற கட்டமைப்பை ஏற்றுக்கொண்டு தேர்தல் பாதையில் ஈடுபட்டாலும்கூட, தி.மு.க-விடம் அவ்வப்போது இந்திய தேசிய எதிர்ப்பு வெளிப்படும். ஆனால், எம்.ஜி.ஆர் தன் காலத்திலேயே அ.தி.மு.க-வை ‘அனைத்து இந்திய அண்ணா தி.மு.க’வாக மாற்றிவிட்டார். பின்னால் வந்த ஜெயலலிதாவோ மதமாற்றத் தடைச்சட்டம், கோயில்களில் ஆடு, கோழி பலியிடத் தடைச் சட்டம் என்று அடிப்படை திராவிடர் இயக்க உணர்வுகளுக்கு எதிரான சட்டங்களைக் கொண்டுவந்தார். தீபாவளி, கிருஷ்ண ஜெயந்தி போன்ற இந்துமதப் பண்டிகைகளுக்கு வாழ்த்து சொல்வதை வழக்கமாக வைத்திருந்தார். மகாமகக் குளத்தில் குளிப்பது, கோயில் கும்பாபிஷேகங்களில் கலந்துகொள்வது, அரசின் சார்பில் கோயில்களில் அன்னதானம் போடுவது, வெளிப்படையாகவே மதச் சம்பிரதாயங்களைக் கடைப்பிடிப்பது, இந்துத்துவ அமைப்புகளுடன் இணக்கமான உறவைப் பேணுவது, தமிழ்த்தேசிய எதிர்ப்பு, தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் மீது கடும் வெறுப்பு என்று ஜெயலலிதா வாழும்காலம் வரை முற்றுமுழுதாக பார்ப்பனியவாதி யாகவே வாழ்ந்துமறைந்தார். 69 சதவிகித இட ஒதுக்கீடு, இறுதிக்காலத்தில் தமிழீழ ஆதரவுத் தோற்றம் போன்ற ஒருசில நடவடிக்கைகள் தவிர்க்க முடியாமலும் தந்திர உத்திகளாகவும் அவர் மேற்கொண்டவை.

ஒருவகையில் அ.தி.மு.க-வைவிட ம.தி.மு.க-வைத் திராவிட இயக்கம் என்று சொல்லலாம். குறிப்பாக இந்தியத் தேசிய எதிர்ப்பு, தீவிர தமிழ்த்தேசியம் மற்றும் தமிழீழ ஆதரவு கொண்ட தி.மு.க-வினர் ம.தி.மு.க தோன்றியபோது அத்துடன் தங்களை இணைத்துக்கொண்டனர். ஆனால், அதன் தலைவர் வைகோவோ தனது உறுதியற்ற தேர்தல் அரசியல் நடவடிக்கைகளாலும் இந்துத்துவத் தலைமைகளுடன் இணக்கமான உறவைப் பேணுவதன் மூலமும் அதன் திராவிட அடிப்படைகளைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அழித்துவருகிறார். ‘திராவிடக் கட்சிகள்’ என்று அழைக்கப்படுகிற தி.மு.க., அ.தி.மு.க., ம.தி.மு.க மூன்றுமே பா.ஜ.க-வோடு கூட்டணி அமைத்துக்கொண்டன. ஆனால், அ.தி.மு.க-வும் ம.தி.மு.க-வும் எந்தத் தயக்கங்களும் இல்லாமல் பாரதிய ஜனதாவோடு கூட்டணி அமைத்தன. ஆனால் தி.மு.க-வோ, ‘பா.ஜ.க. ஒன்றும் தீண்டத்தகாத கட்சி அல்ல’, ‘அவர்கள் கூட்டணியில் இருந்தாலும் எங்கள் கொள்கைகளை விட்டுக்கொடுக்க மாட்டோம்’ என்றெல்லாம் பல விளக்கங்களையும் சமாளிப்புகளையும் அளிக்கவேண்டியிருந்தது. கருத்தியல்ரீதியாக இத்தகைய விளக்கங்களை அளிக்கவேண்டிய நிர்ப்பந்தம்தான் தி.மு.க-வை மற்ற இரு கட்சிகளிடம் இருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டுகிறது.

‘திராவிட’ அரசியலின் எதிர்காலம் - சுகுணா திவாகர்

சரி, இப்போது ஏன் ‘திராவிட அரசியல்’ குறித்த நீண்ட விளக்கம்? சமகால அரசியல் சூழலில் இரண்டு கேள்விகள் முக்கியமானவை.

சமயங்களில் சந்தர்ப்பவாதமாகவும் தன் அரசியல் தவறுகளை மறைக்கக்கூடிய ஆயுதமாகவும் பயன்படுத்தப்பட்டாலும் ‘திராவிட அரசியல்’ என்பதை அவ்வப்போது தீவிரமாக முன்வைத்து வந்தவர் கருணாநிதி. தனது இயக்கத்தின் அடித்தளம் ‘இந்துக்கள்’ என்று அழைக்கப்படுபவர்களைத்தான் பெரும்பான்மையாகக்கொண்டிருந்தாலும் இந்து மதத்தின் மீதான கிண்டலான விமர்சனங்கள், இந்துத்துவ எதிர்ப்பு, பார்ப்பனரல்லாதோர் அடையாள அரசியல் ஆகியவற்றை முன்வைத்து வந்த கருணாதி, இப்போது செயலற்ற நிலையில் இருக்கிறார். தி.மு.க-வின் தலைமை இப்போது ஸ்டாலினிடம் மாறியிருக்கிறது. திராவிட அரசியலின் கடைசிக்கண்ணி கருணாநிதியோடு அறுந்துபோகுமா? ஸ்டாலின் திராவிட அரசியலை அதன் கருத்தியல் அடிப்படைகளுடன் தொடர்வாரா அல்லது தி.மு.க-வும் அ.தி.மு.க-வைப்போல் பெயரளவில் திராவிடத்தைத் தாங்கிய மற்றுமொரு கட்சியாக மாறுமா?

ஜெயலலிதா மறைவு, சசிகலாவின் அரசியல் வருகை, அவருக்கு எதிராகத் தீபா முன்னிறுத்தப்படுவது, பா.ஜ.க-வின் மறைமுக ஆதரவுடன் ஓ.பன்னீர்செல்வத்தின் அரசியல் ஆகியவற்றின் பின்னணியில் ‘சசிகலா ஒரு பார்ப்பனரல்லாத திராவிடர் என்பதால், பார்ப்பனியச் சக்திகள் அவரை ஒழிக்கப்பார்க்கின்றன, பார்ப்பனரான ஜெ.தீபாவை முன்னிறுத்துகின்றன, நடப்பது ஆரிய - திராவிட யுத்தம், சசிகலாவை ஆதரிப்பதுதான் திராவிட அரசியல்’ என்ற கி.வீரமணியின் நிலைப்பாடு சரியானதுதானா?

முதலில் இரண்டாவது கேள்வியை எடுத்துக்கொள்வோம். நிச்சயமாக ஜெ.தீபாவுக்குப் பின்னணியில் பார்ப்பனர்கள் இருக்கிறார்கள். ‘ஜெயலலிதா எங்காளு’ என்று முதன்முதலில் பார்ப்பன வழக்கறிஞர் ஒருவர் சசிகலாவுக்கு எதிராகப் பேசி வெளியிட்ட வாட்ஸ் அப் ஆடியோவைக் கேட்டோம். எஸ்.வி.சேகர், விசு, அர்விந்த் சுவாமி, மாதவன், அஸ்வின் ரவிச்சந்திரன் என்று சசிகலாவை எதிர்ப்பவர்களிலும் ஓ.பன்னீர்செல்வத்தை ஆதரிப்பவர்களிலும் கணிசமானவர்கள் பார்ப்பனர்கள். ஆனால், ஒன்றை நாம் புரிந்துகொள்ளவேண்டும். ஜெயலலிதாவும் தன்னளவில் ஒரு பார்ப்பனியவாதியாக இருந்தபோதும், அவரது ஆதரவுத்தளம் என்பது பெரும்பான்மையினரான பார்ப்பனரல்லாதோர்தான்.

காஞ்சி ஜெயேந்திரரை ஜெயலலிதா அரசு கைதுசெய்தபோது, அவருக்கு எதிராகப் பார்ப்பனர்கள் கிளர்ந்தெழுந்தார்கள். ஆனால், அது ஜெயலலிதாவின் அரசியல் வெற்றிகளை எந்த விதத்திலும் பாதிக்கவில்லை. ஆனால், பார்ப்பனரல்லாதோர் உணர்வுகளுக்கு மாறாக ஆடு, கோழி பலியிடத் தடைச் சட்டத்தை அவர் கொண்டுவந்தபோது, பெருவாரியான தமிழ்மக்களிடம் ஏற்பட்ட கோப உணர்வால் அவர் படுதோல்வியைச் சந்தித்தார். பலித் தடைச் சட்டத்தைத் திரும்பப்பெற்றார். ஜெயலலிதாவுக்காவது எம்.ஜி.ஆர் காலத்தில் இருந்து அரசியலில் இயங்கிய அனுபவமாவது இருந்தது. ஜெ.தீபாவுக்கு அப்போலோ வாசலில் இருந்துதான் அரசியலே தொடங்கியது. பத்திரிக்கையாளர் சந்திப்பில் ஒரு கேள்விக்குகூட சரியான பதில் சொல்லத் தெரியாத தீபா, ‘ஜெயலலிதா அபிமானி’களைக் கவர்ந்துவிட முடியும் என்பதுதான் அ.தி.மு.க-வின் ‘சாதனை’. ஒருவேளை ஜெ.தீபா தலைமை ஏற்றால்கூட பெருவாரியான பார்ப்பனரல்லாதார் உணர்வுகளுக்கு எதிராகத் தீவிரமாக இயங்க முடியாது. ஜெ.தீபாவைச் சில பார்ப்பனர்கள் ஆதரித்தபோதும் அவரது பெருவாரியான ஆதரவுத்தளம் பார்ப்பனரல்லாத அப்பாவி அ.தி.மு.க தொண்டர்கள்தான். தீபாவை அவர்கள் ஆதரிக்கக் காரணம், சசிகலாவுக்கு எதிரான தீவிர வெறுப்பு மனநிலை, தொடக்கத்தில் இருந்தே தொடரும் அ.தி.மு.க-வின் பாமர அரசியல், குடும்ப வாரிசு அரசியலை ஏற்றுக்கொண்ட தமிழக அரசியலின் அவலநிலை ஆகியவைதான்.

பார்ப்பன ஆதிக்க எதிர்ப்பு என்பதற்கான வரலாற்று நியாயங்கள் இன்றும் உள்ளன என்பது உண்மையே. ஆனால், அதை சசிகலா என்னும் ஓர் அரசியல் தீமையை ஆதரிக்க வீரமணி பயன்படுத்துவது அபாயகரமானது. ஒருவர் பார்ப்பனரல்லாதவர் என்பதாலேயே, அவர் எவ்வளவு ஊழல் கறைகள் படிந்தவராக இருந்தாலும் அவரை ஆதரிப்பது என்பது பகுத்தறிவும் அல்ல. சிற்றறிவும் அல்ல. வீரமணியின் இத்தகைய நிலைப்பாடுகள் பார்ப்பன எதிர்ப்பு, திராவிட அரசியல், பெரியாரியம் ஆகியவற்றின் மீது மக்களிடம் வெறுப்பை வளர்க்கவே உதவும். மேலும் சுப்பிரமணியன்சுவாமியும் வீரமணியும் ஒன்றுபடும் புள்ளி, வரலாற்றின் கரும்புள்ளி.

தலித் சிந்தனையாளர்கள் திராவிட அரசியலின் மீது வைக்கும் விமர்சனங்களில் முக்கியமானது, அது இடைநிலைச் சாதி அரசியலாக மாறிப்போனது என்பது. வீரமணி போன்றவர்களின் நிலைப்பாடுகள் அந்த வாதங்களுக்கு வலுசேர்க்கவே உதவும். தொடக்கக்காலத்தில் தலித்கள், மீனவர்கள், நரிக்குறவர்கள் போன்ற அடித்தட்டு மக்களே அ.தி.மு.க-வின் அடித்தளமாக இருந்தனர். ஆனால், சசிகலாவின் வருகைக்குப் பின் அ.தி.மு.க, முக்குலத்தோர் கட்சியாக மாறிப்போனது. பசும்பொன் முத்துராமலிங்கம் சிலைக்கு ஜெயலலிதா தங்கக் கவசம் அளித்தார். எல்லா மாவட்டங்களிலும் முக்குலத்தோர் நிர்வாகிகளுக்கு முன்னிரிமை அளிக்கப்பட்டது. ஜெயலலிதா பதவி இழந்த சந்தர்ப்பங்களில் எல்லாம் ஓ.பன்னீர்செல்வமே முதல்வராக்கப்பட்டார். இப்போது அவர் சசிகலாவுக்கு எதிராகத் திரும்பியதால், எடப்பாடி பழனிச்சாமி ‘பினாமி’ முதலமைச்சர் ஆகியுள்ளார். தென்மாவட்டங்களிலும் மேற்கு மாவட்டங்களிலும் யார் தலித்விரோத  நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடுகிறார்களோ, அவர்களின் கையில்தான் இப்போது அ.தி.மு.க உள்ளது. இதுதான் வீரமணி ஆதரிக்கும் ‘திராவிட அரசியல்’, ‘ஆரிய திராவிட யுத்தம்’.
இப்போது முதல் கேள்விக்கு வருவோம். அண்ணாவும் கருணாநிதியும் தொடர்ந்த ‘திராவிட’ அரசியலை ஸ்டாலினும் தொடர்வாரா?

‘திராவிட’ அரசியலின் எதிர்காலம் - சுகுணா திவாகர்

தேர்தலுக்கு வந்த தி.மு.க ‘ஒன்றே குலம் ஒருவனே தேவன்’ என்று சொன்னாலும் அண்ணா கடைசி வரை ஒரு நாத்திகராகவே வாழ்ந்தார். சிவாஜிகணேசன் திருப்பதிக்குப் போனதற்காக தி.மு.க-வினரால் கடுமையாக விமர்சிக்கப்பட்டு, வெறுத்துப்போய்க் கட்சியில் இருந்தே விலகினார். கருணாநிதியும் தன்னை நாத்திகராக அடையாளப்படுத்திக்கொண்டார். ‘பாலம் கட்ட ராமன் என்ன இன்ஜினீயரா?’ என்று கேட்டதற்காக வட நாட்டு சாமியார் ஒருவரால் தலைக்கு விலை பேசப்பட்டார்.

ஆனால், ஸ்டாலின் எப்போதும் தன்னை ஒரு நாத்திகராகவோ, இந்துத்துவ எதிர்ப்பாளராகவோ, பார்ப்பன எதிர்ப்பாளராகவோ அடையாளப்படுத்திக்கொண்டது இல்லை. சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவரது ஃபேஸ்புக் பக்கத்தில் விநாயகர் சதுர்த்தி வாழ்த்துச் செய்தி வெளியானது. ‘எனக்குத் தெரியாமல் வெளியிடப்பட்டது’ என்று ஸ்டாலின் விளக்கம் அளித்தார். சென்ற சட்டமன்றத் தேர்தல் பிரசாரத்தின்போது அர்ச்சகர்களைச் சந்தித்து ஆதரவு கேட்டார். இதுகுறித்து விமர்சனங்கள் முன்வைக்கப்பட்டபோது “தி.மு.க-வில் இருப்பவர்களில் 90 சதவிகிதம் இந்துக்கள்” என்று யாருக்கும் தெரியாத உண்மையைச் சொன்னார்.

கருணாநிதியின் தீவிரமான திராவிட அரசியல் நிலைப்பாடுகளை அவரது குடும்பத்தினர் கடைப்பிடிப்பது இல்லை. கருணாநிதியால் உருவாக்கப்பட்டு ஊக்குவிக்கப்பட்ட வாரிசு அரசியல் அதன் கருத்தியல் அடித்தளத்தைச் சிதைத்தது. திராவிடக் கருத்தியலால் ஈர்க்கப்பட்டு, தி.மு.க-வுக்காக

‘திராவிட’ அரசியலின் எதிர்காலம் - சுகுணா திவாகர்

அர்ப்பணித்துக்கொண்ட பலர் ஓரங்கட்டப்பட்டனர். கொள்கை என்றால் என்ன என்றே தெரியாத, சம்பாதிப்பதை மட்டுமே நோக்கமாகக் கொண்ட ஒரு தலைமுறை தி.மு.க-வில் இப்போது தலையெடுத்துவிட்டது.

ஆனால், ஸ்டாலினிடம் சமீபத்தில் வரவேற்கத்தக்க சில அம்சங்களும் இல்லாமல் இல்லை. மோடி அரசு கொண்டுவந்த புதிய கல்விக்கொள்கை சமஸ்கிருத ஆதிக்கத்துக்கு வழிவகுக்கிறது என்று கடும் எதிர்ப்பை முன்வைத்தார். ‘ஜல்லிக்கட்டிலும் சாதி ஆதிக்கம் உண்டு’ என்று சாதிமறுப்பாளர்களும் தலித்தியவாதிகளும் விமர்சனங்களை முன்வைத்தபோது, ‘சமத்துவ ஜல்லிக்கட்டு நடத்தப்பட வேண்டும்’ என்ற ஸ்டாலினின் அறிக்கை முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒன்று. ‘யாரும் என் காலில் விழக் கூடாது’ என்று ஸ்டாலின் விடுத்த வேண்டுகோள் பெரியாரின் சுயமரியாதைக் கருத்தாக்கத்தில் ஈடுபாடு கொண்டவர்களுக்கு ஆறுதல் அளிக்கக்கூடிய ஒன்று. ஆனால், ஸ்டாலின் இப்போது அதிகமும் முக்கியத்துவம் அளிப்பது தி.மு.க-வின் மீது படிந்துள்ள ஊழல்கறையை மறக்கடிப்பதற்கான ‘மிஸ்டர் க்ளீன் ஜென்டில்மேன்’ பிம்பத்துக்குத்தான்.

சசிகலாவை ஆதரிப்பதற்கு வீரமணி போன்றவர்கள் முன்வைத்த காரணங்களில் ஒன்று, ‘அ.தி.மு.க என்ற ‘திராவிடக் கட்சி’ அழிந்துவிட்டால் அந்த இடத்தை இந்துத்துவ பா.ஜ.க பிடித்துக்கொள்ளும்’ என்பது. உண்மையில் அதற்கான சூழல் எதுவும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. மத்தியில் இருக்கும் பா.ஜ.க அரசு தனக்கு இசைவான ஒரு பொம்மை அரசை உருவாக்கி நான்காண்டுகள் ஆட்டிப் படைத்தாலும்கூட, அடுத்துவரும் தேர்தலில் பா.ஜ.க தமிழ் மக்கள் ஆதரவைப் பெற்று வெல்லும்கள நிலைமை இல்லை.

ஒருவேளை வீரமணி போன்றவர்கள் சொல்வதைப் போல அ.தி.மு.க-வின் இடத்தை பா.ஜ.க. பிடித்தாலும் அது தி.மு.க-வுக்கும் பா.ஜ.கவுக்கும் இடையிலான நேரடிப் போட்டியாகவே அமையும். அது கருத்தியல்ரீதியாகத் திராவிட அரசியலுக்குத்தான் நல்லது.

இறுதியாக இரண்டு அம்சங்கள். திராவிடக் கட்சிகளில் ஏற்படும் பிளவுகள் எப்போதும் தனிநபர்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது. எம்.ஜி.ஆர், வைகோ, ஓ.பன்னீர்செல்வம் என்று ஏற்பட்ட பிளவுகள் எவையும் இடதுசாரிகளைப்போல் சித்தாந்தத்தின் அடிப்படையிலானவை அல்ல. அண்ணா காலத்துக்குப் பிறகு திராவிடக் கட்சிகள் என்பவையே தனிநபர் வழிபாட்டுக் கட்சிகளாகவே மாறிவிட்டன. திராவிடக் கருத்தியலின் பின்னடைவுக்கு இது மிக முக்கியமான காரணம்.

திராவிட அரசியலின் முதல் விதையான ‘பார்ப்பனரல்லாதோர் கொள்கைப் பிரகடனம்’ வெளியிடப்பட்டுச் சரியாக நூறாண்டு நிறைவடைந்திருக்கிறது. அது அடுத்தகட்டத்தை எப்படி அடையப் போகிறது என்பது வரலாற்றின் எதிர்பார்ப்பு.