Published:Updated:

சி.பி.ஐ அமைப்பை மத்திய அரசால் காப்பாற்ற முடியுமா? - முனைவர் ரவிக்குமார் எம்.பி

பாராளுமன்றம்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
News
பாராளுமன்றம்

நாடாளுமன்ற நடவடிக்கைகள், அதன்மீதான விமர்சனங்கள் மற்றும் பார்வைகள்...

கடந்த வாரம் நாடாளுமன்றத்தில் இரண்டு அவசரச் சட்டங்கள் நிறைவேற்றப்பட்டன. அவற்றில் ஒன்று, சி.பி.ஐ தொடர்பானது. சி.பி.ஐ இயக்குநரின் பதவிக்காலத்தை நீட்டிப்பது தொடர்பான அந்தச் சட்ட மசோதாவை அறிமுக நிலையிலேயே எதிர்க்கட்சிகள் எதிர்த்தன.

ரவிக்குமார்
ரவிக்குமார்

நமது அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் காவல்துறை, மாநில அதிகாரப் பட்டியலில் உள்ளது. மாநில அரசுதான் காவல் அமைப்பை நிர்வகிக்க முடியும். ஆனால், சி.பி.ஐ மத்திய அரசால் உருவாக்கப்பட்ட போலீஸ் அமைப்பு. 1963-ல் அந்த அமைப்பு உருவாக்கப்பட்டது முதல் 50 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக எந்தத் தடையும் இல்லாமல் அது செயல்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது. ஒரு மாநிலத்தில் சி.பி.ஐ ஒரு வழக்கை விசாரிக்க வேண்டுமென்றால், அதற்கு மாநில அரசு ஒப்புதல் அளிக்க வேண்டும். அதேசமயம், ‘மாநில அரசின் ஒப்புதல் இல்லாமலேயே வழக்கை விசாரிக்க முடியுமா?’ என்றும் நீதிமன்றங்களில் கேள்வி எழுப்பப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால், ‘சி.பி.ஐ ஒரு சட்டபூர்வ அமைப்புதானா?’ என்ற கேள்வி அஸ்ஸாம் மாநிலம், கவுஹாத்தி உயர் நீதிமன்றத்தில்தான் முதன்முறையாக எழுப்பப்பட்டது. நவேந்திர குமார் என்பவர் தொடுத்த இந்த வழக்கை விசாரித்த தனி நீதிபதி அதைத் தள்ளுபடி செய்துவிட்டார். நவேந்திரகுமார் மேல்முறையீடு செய்தபோது, பின்வரும் முக்கியமான கேள்விகள் எழுப்பப்பட்டன:

1) `சி.பி.ஐ’ என்றழைக்கப்படும் ‘மத்திய புலனாய்வுப் பிரிவு’, குற்றங்களை விசாரணை செய்ய அதிகாரம் பெற்ற அரசியலமைப்புச் சட்டப்படி செல்லுபடியாகும் காவல்துறையா?

2) குற்றங்களை விசாரணை செய்ய அதிகாரம் பெற்ற ஒரு காவல்படை, அதன் நிறைவேற்று அதிகாரங்களைச் செயல்படுத்தும் வகையில், ஒன்றிய அரசின் உள்துறை அமைச்சகத்தின் வெறும் தீர்மானம் ஒன்றால் மட்டுமே உருவாக்கப்பட முடியுமா?

3) உள்துறை அமைச்சகத்தின் தீர்மானத்தால் அமைக்கப்பட்ட ஒரு காவல்படை, குற்றம்சாட்டப்பட்ட ஒருவரைக் கைதுசெய்தல், தேடுதல் மற்றும் பறிமுதல் செய்தல், குற்றப்பத்திரிகையைச் சமர்ப்பித்தல் மற்றும் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் மீது வழக்கு தொடர முடியுமா?

4) சி.பி.ஐ என்பது பட்டியல் I பிரிவு 8-ல் வழங்கப்பட்ட ஒன்றிய அரசின் சட்டம் இயற்றும் அதிகாரங்களின்கீழ் அமைக்கப்பட்ட ஒரு காவல்படையா?

5) பொதுப்பட்டியலின் 1, 2 ஆகிய எண்கள், மத்திய உள்துறை அமைச்சகத்தின் நிர்வாக அறிவுறுத்தல்களின் மூலம், காவல்படையை உருவாக்குவதற்கு மத்திய அரசுக்கு அதிகாரம் அளிக்கிறதா?

6) டெல்லி சிறப்புக் காவல் ஸ்தாபனச் சட்டம், 1946, சி.பி.ஐ என்ற பெயரில் காவல்படையை நிறுவுவதற்கு மத்திய உள்துறை அமைச்சகத்துக்கு அதிகாரம் அளிக்கிறதா?

7) அனைத்துக்கும் மேலாக, அதன் நிறைவேற்று அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி, குற்றங்களை விசாரணை செய்யும் அதிகாரம்கொண்ட காவல்படையை உருவாக்குவது, அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் உறுப்பு 21-ன் மூலமாக மாநிலங்களுக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கும் உரிமைகளைப் பறிப்பதாகவும், மாநிலங்களின் அதிகாரத்துக்குள் தலையிடுவதாகவும் இருக்காதா?

சி.பி.ஐ அமைப்பை மத்திய அரசால் காப்பாற்ற முடியுமா? - முனைவர் ரவிக்குமார் எம்.பி

இந்த மேல்முறையீட்டை விசாரித்த நீதிபதிகள் ஐ.ஏ.அன்சாரி, இந்திரா ஷா அமர்வு முக்கியத்துவம் வாய்ந்த தீர்ப்பை 2013-ல் வழங்கியது. 89 பக்கங்கள்கொண்ட அந்தத் தீர்ப்பில் “சி.பி.ஐ என்பது சட்டத்தின் அடிப்படையில் உருவாக்கப்பட்ட அமைப்பு அல்ல; எனவே, அதைக் கலைக்கிறோம்” என்று நீதிபதிகள் அறிவித்தனர். ஒன்றிய உள்துறை அமைச்சகத்தின் சார்பில் பிறப்பிக்கப்பட்ட ஒரு நிர்வாக உத்தரவின் அடிப்படையில் (Order/Resolution No. 4/31/61-T, dated 01-04-1963, of the Ministry of Home Affairs, Government of India) மட்டுமே சி.பி.ஐ உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதற்கு எந்தவொரு சட்டப் பின்புலமும் இல்லை என்பதை நீதிமன்றம் உறுதிபடத் தெரிவித்துவிட்டது. இதையடுத்து அப்போதைய காங்கிரஸ் அரசு அவசர அவசரமாக இதற்கு உச்ச நீதிமன்றத்தில் இடைக்காலத் தடை உத்தரவு பெற்றது. அடுத்த சில மாதங்களிலேயே 2014-ல் பா.ஜ.க ஆட்சிக்கு வந்தது. சி.பி.ஐ-யை சட்டபூர்வமான அமைப்பாக மாற்றுவதற்கோ அல்லது உச்ச நீதிமன்றத்தில் இருக்கும் வழக்கை விரைவுபடுத்தி முடிப்பதற்கோ பா.ஜ.க அரசு ஆர்வம்காட்டவில்லை. மாறாக, இப்போது சி.பி.ஐ இயக்குநர் பதவிக்காலத்தை நீட்டிப்பதற்குச் சட்டம் கொண்டுவந்திருக்கிறது.

சட்டங்களை இயற்றவும், சட்டத் திருத்தங்களைச் செய்யவும் அரசுக்கு அதிகாரம் இருக்கிறது. ஆனால், அந்தச் சட்டம் எந்த நோக்கத்துக்காக இயற்றப்படுகிறது என்பது முக்கியம். சட்டத்தின் முதன்மையான பணி என்னவென்று கேட்டால், சமூக ஒழுங்கைக் காப்பதுதான் என்போம். ஆனால், ‘சமூகத்தின் குறைபாடுகளைக் களைவதுதான் சட்டத்தின் பணி’ என்றார் அம்பேத்கர். ஒரு நாட்டின் நாகரிகத்துக்கும், அதன் சட்டங்களுக்கும் இருக்கும் தொடர்பைச் சுட்டிக்காட்டிய அவர், ‘பண்டைய சமூகங்களுக்கும், நவீன சமூகங்களுக்கும் இருக்கும் முக்கியமான வேறுபாடு, பண்டைய சமூகங்களில் சட்டம் என்பது தெய்விகத்தன்மை கொண்டதாகவும், மாற்ற முடியாததாகவும் கருதப்பட்டது. ஆனால், நவீன சமூகங்களிலோ காலத்துக்கும் தேவைக்கும் ஏற்ப அது மாற்றம் கண்டுவருகிறது’ என்று குறிப்பிட்டார். ‘சட்டத்தைத் தெய்விகத் தன்மைகொண்டதாகக் கருதிய சமூகங்கள், வளர்ச்சி அடையாமல் தேங்கிப்போய்விட்டன’ என்றும் அவர் விமர்சித்தார்.

‘உலகில் இந்தியாவைப்போல புரட்சிகள் பலவற்றைக் கண்ட நாடு வேறு எதுவும் இருக்க முடியாது. ஐரோப்பியர்கள் போப்பாண்டவரின் அதிகாரத்தைக் கேள்வி கேட்பதற்கு முன்பே, தெய்விகத்தன்மை பொருந்தியதெனக் கூறப்பட்ட சட்டத்துக்கும், மதச்சார்பற்ற சட்டத்துக்கும் இடையிலான மோதலை இந்தியா பார்த்துவிட்டது. மதச்சார்பற்ற சட்டத்துக்கான அடித்தளத்தை நாம் கௌடில்யரின் அர்த்த சாஸ்திரத்தில் பார்க்கலாம்’ என இந்திய மரபிலிருந்த சிறப்பான அம்சத்தையும் அம்பேத்கர் சுட்டிக்காட்டினார்.

பிரேமச்சந்திரன், மனிஷ் திவாரி, ஆ.ராசா
பிரேமச்சந்திரன், மனிஷ் திவாரி, ஆ.ராசா

சட்டங்களில் திருத்தங்கள் செய்வதன் மூலம், அவை தெய்விகத்தன்மைக் கொண்டவை அல்ல என்பதை இப்போதைய அரசு மெய்ப்பிக்கிறது. ஆனால், அந்தத் திருத்தங்கள் ஜனநாயகத்தன்மை கொண்டவையா எனப் பார்ப்பது அவசியம். அப்படிப் பார்த்தால் பா.ஜ.க அரசு கொண்டுவந்திருக்கும் இந்தச் சட்டத் திருத்தங்கள் குறைபாடுகளைக் களையும் நோக்கம் கொண்டவையாக இல்லாமல், குறைபாடுகளை அதிகரிக்கும் நோக்கம்கொண்டவையாக இருப்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

நாடாளுமன்றத்தில் இந்தச் சட்டத்துக்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்த கேரளாவைச் சேர்ந்த உறுப்பினர் பிரேமச்சந்திரன், “இந்த மசோதாவை இங்கு அறிமுகம் செய்வதற்கு முன்பு, இந்த அவசரச் சட்டத்துக்கான தேவை என்ன என்பதை அரசு தெரிவிக்க வேண்டும். ஒரு குறிப்பிட்ட அதிகாரி ஓய்வுபெற மூன்று நாள்களே இருக்கும் நிலையில், இந்த அவசரச் சட்டம் பிறப்பிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்த நடவடிக்கை மூலம் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் உறுப்பு 123-ஐ இந்த அரசு துஷ்பிரயோகம் செய்திருக்கிறது. இது தொடர்பாக உச்ச நீதிமன்றம் பிறப்பித்த ஆணையைப் புறக்கணித்து, இந்த அவசரச் சட்டம் பிறப்பிக்கப்பட்டுள்ளது. ஒரு குறிப்பிட்ட தனிநபரின் நலனுக்காகவே இந்தச் சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கிறது. இந்தச் சட்ட மசோதாவில், ‘நோக்கங்கள், காரணங்கள்’ என்று அரசு குறிப்பிட்டிருப்பவை இந்தச் சட்டத்தின் அம்சங்களோடு பொருந்திப்போகவில்லை. தேசிய போலீஸ் கமிஷன் அளித்த பரிந்துரைகளையும் இந்த நடவடிக்கை மீறுகிறது. அதனால் இந்த மசோதாவைக் கடுமையாக எதிர்க்கிறேன்” என்றார்.

காங்கிரஸ் கட்சி சார்பில் பேசிய மனிஷ் திவாரி, “கடந்த ஏழாண்டுகளாக இந்த அரசு நமது அரசியலமைப்புச் சட்டம் உருவாக்கிய அனைத்துப் பாதுகாப்புகளையும் தகர்த்தெறிந்துவருகிறது. ‘அமலாக்கத்துறை, சி.பி.ஐ ஆகியவற்றை அரசாங்கத்தின் பிடியிலிருந்து விடுவித்து, சுதந்திரமாகச் செயல்பட அனுமதிக்க வேண்டும்’ என்பதுதான் ஜெயின் ஹவாலா வழக்கில் அளிக்கப்பட்ட உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பின் நோக்கம். ஆனால், அந்தத் தீர்ப்புக்கு மாறாக, சி.பி.ஐ., அமலாக்கத்துறையை மேலும் அரசாங்கத்தின் பிடிக்குள் கொண்டுவர வழிவகுக்கின்றன இந்த மசோதாக்கள். எதிர்க்கட்சிகளை அச்சுறுத்தவும், கொடுமைப்படுத்தவும்தான் மேற்கண்ட அமைப்புகளை இந்த அரசு பயன்படுத்துகிறது. இவற்றை திரும்பப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள். இதைவிட முக்கியமான பிரச்னை இருக்கிறது. சி.பி.ஐ சட்டபூர்வமான அமைப்பா, இல்லையா என்பதை நாம் நிறுவவேண்டிய அவசரத் தேவை இருக்கிறது. அதற்காக உச்ச நீதிமன்றத்தில் நடவடிக்கை எடுங்கள்” என்று வலியுறுத்தினார்.

தி.மு.க சார்பில் பேசிய ஆ.ராசா, “அவசரச் சட்டங்களைப் பிறப்பிப்பதற்கும், நீதித்துறையால் தண்டிக்கப்படுபவர்களை மன்னிப்பதற்கும் குடியரசுத் தலைவருக்கு அதிகாரம் அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அத்தகைய பெருமை வாய்ந்த குடியரசுத் தலைவர் பதவியையே இந்தச் சட்டங்கள் மூலம் பா.ஜ.க அரசு சிறுமைப்படுத்தும் என்று அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை உருவாக்கியவர்கள் எண்ணியிருக்க மாட்டார்கள். இந்தச் சட்ட மசோதாக்கள் நீதித்துறை நடைமுறைகளைப் புறக்கணிக்கின்றன. சுயேச்சையான நிறுவனங்களின் தனித்துவத்தை சீரழிக்கின்றன. சி.பி.ஐ இயக்குநரைத் தேர்வு செய்வதற்கு ஒரு குழு இருக்கிறது. அதில் பிரதமர், எதிர்க்கட்சித் தலைவர், உச்ச நீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி இருக்கிறார்கள். உங்களால் அமைக்கப்பட்ட அந்தக் குழுவையே புறக்கணித்துவிட்டு இந்த மசோதாக்களை கொண்டுவருகிறீர்கள். இது அதிகார துஷ்பிரயோகம் மட்டுமல்ல... நமது நிர்வாக அமைப்பையே இது கேலிக்கூத்தாக மாற்றுகிறது. சி.பி.ஐ., அமலாக்கத்துறை அதிகாரிகள் பதவி ஓய்வுபெற்ற பிறகு அரசியல் கட்சிகளில் சேர்ந்ததாக நான் கேள்விப்பட்டதில்லை. இப்போதோ அவர்கள் பா.ஜ.க-வில் சேர்த்துக்கொள்ளப்படுகிறார்கள். சி.பி.ஐ-யும் அமலாக்கத்துறையும் எதிர்க்கட்சிகளுக்கு எதிராக ஏவப்படுகின்றன. இந்த சட்டத் திருத்த மசோதாக்கள் எதிர்க்கட்சிகளை அச்சுறுத்துவதற்கென்றே கொண்டுவரப் படுகின்றன” என்றார்.

“சி.பி.ஐ அமைப்பு ஒரு கூண்டுக்கிளி’ என்று உச்ச நீதிமன்றம் ஒருமுறை குறிப்பிட்டது. இப்போது அது, ஜோதிடர் சொல்லும் சீட்டை எடுத்துத்தரும் கிளிபோல ஆகிவிட்டது” என்று குறிப்பிட்ட நான், “2013-ல் கவுஹாத்தி உயர் நீதிமன்றம் வழங்கிய தீர்ப்புக்கு உச்ச நீதிமன்றத்தில் தடையாணை பெறப்பட்டதாலேயே இப்போது சி.பி.ஐ அமைப்பு நீடித்துக்கொண்டிருக்கிறது. 2021, ஆகஸ்ட் மாதம் சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தில் நீதிபதிகள் கிருபாகரன், புகழேந்தி ஆகியோர்கொண்ட அமர்வு, ‘சி.பி.ஐ அமைப்பை ஒரு சுயேச்சையான அமைப்பாகச் செயல்பட மத்திய அரசு நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்’ என்று ஓர் ஆணை பிறப்பித்திருக்கிறது. சுதந்திரமாகச் செயல்படும்போதுதான் உண்மையிலேயே அது வழக்குகளை விசாரிக்க முடியும், குற்றங்களைத் தடுப்பதற்கு நடவடிக்கை எடுக்க முடியும். ஒவ்வோர் ஆண்டும் தலித் மக்கள் மீதான வன்கொடுமைகள் அதிகரித்துக்கொண்டே போகின்றன என்பதை என்.சி.ஆர்.பி அறிக்கைகள் காட்டுகின்றன. சாதிய வன்கொடுமைகள் தொடர்பான சில வழக்குகளை சி.பி.ஐ விசாரித்தது. ஆனால், அவற்றில் பெரிதாக தண்டனை பெற்றுத் தந்துவிடவில்லை. எப்படித் தேர்தல் ஆணையம் இருக்கிறதோ, அப்படி சி.பி.ஐ அமைப்பை ஒரு சுதந்திரமான அமைப்பாகச் செயல்பட அனுமதித்து இந்தச் சட்டத் திருத்தம் கொண்டுவரப்பட்டிருந்தால் அனைவரும் ஆதரித்திருப்பார்கள். அவ்வாறு இல்லாததால் தான் எதிர்க்கிறோம்” என்று பேசினேன்.

சி.பி.ஐ அமைப்பை மத்திய அரசால் காப்பாற்ற முடியுமா? - முனைவர் ரவிக்குமார் எம்.பி

மக்களவையில் தங்களுக்குள்ள எண்ணிக்கை பலத்தாலும், மாநிலங்களவையில் எதிர்க்கட்சி உறுப்பினர்கள் 12 பேரை இடைநீக்கம் செய்து, அதனால் கிடைத்திருக்கும் தற்காலிக பலத்தாலும் இந்தச் சட்ட மசோதாக்களை பா.ஜ.க அரசு நிறைவேற்றிவிட்டது. ‘சட்டங்கள் நிறைவேறிவிட்டன, இனி என்ன செய்வது’ என்று முடங்காமல், உச்ச நீதிமன்றத்தில் கிடப்பில் இருக்கும் வழக்கில் தாமும் ஒரு தரப்பாக மாநிலக் கட்சிகள், ஆளும் அரசுகள் இணைந்து அந்த வழக்கைத் துரிதப்படுத்த வேண்டும். ஒன்றிய பா.ஜ.க அரசால் சி.பி.ஐ இயக்குநரின் பதவியை நீட்டிக்க முடியுமே தவிர சி.பி.ஐ-யைக் காப்பாற்ற முடியாது!