Published:Updated:

பள்ளிகளில் தொடரும் பாலியல் அத்துமீறல்; எடுக்க வேண்டிய நடவடிக்கைகள் என்னென்ன?

பாலியல் வன்கொடுமை
பாலியல் வன்கொடுமை ( (Representational Image) )

மாணவிகளுக்கு எதிராக அதிகரித்துள்ள பாலியல் அத்துமீறல்களைத் தடுக்க அரசு எடுக்க வேண்டிய நடவடிக்கைகள் என்ன? பள்ளி நிர்வாகம் மற்றும் பெற்றோர் என்ன செய்ய வேண்டும்?

பத்ம சேஷாத்திரி தொடங்கி மகரிஷி வித்யா மந்திர், சுஷில் ஹரி சர்வதேச பள்ளி என பல பள்ளிகளில் மாணவர்களுக்கு பாலியல் அத்துமீறல்கள் நிகழ்ந்திருப்பது வெளிவந்திருக்கின்றன. எத்தனை புகார்கள் எழுந்தாலும் பெண்களுக்கு எதிரான வன்கொடுமைகள் தொடர்கிறது என்பதுதான் கடந்த கால வரலாறு நமக்குச் சொல்கிறது. இதுவரை பெண்கள் மற்றும் சிறுமிகளுக்கு எதிராக நிகழ்ந்த பாலியல் வன்கொடுமைகள் தொடர்பாகத் தொடுக்கப்பட்ட வழக்குகளில் 60 முதல் 70 சதவிகிதம் வரை எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கவில்லை என்ற தகவல்கள்தான் அதற்குச் சான்று. பள்ளிகளில் மாணவிகளுக்கு எதிராக நடக்கும் பாலியல் வன்கொடுமைகளைத் தடுக்க என்ன நடவடிக்கைகள் எடுக்கலாம் என குழந்தை உரிமைகள் செயற்பாட்டாளர் அ.தேவநேயனிடம் பேசினோம்.

அ.தேவநேயன்
அ.தேவநேயன்
குழந்தை உரிமைகள் செயற்பாட்டாளர்

தமிழகத்தில் பாலியல் அத்துமீறல்கள் புகார் தொடர்பாக இதுவரை எடுக்கப்பட்ட நடவடிக்கைகள், பள்ளிகளில் மேற்கொள்ள வேண்டிய செயல்முறைகள், அரசு செய்ய வேண்டிய முன்னெச்சரிக்கை விஷயங்கள், குழந்தைகள் நல அமைப்பின் பணிகள் குறித்து விளக்கிக் கூறினார்.

பாலியல் சர்ச்சைப் பள்ளி மீதான தமிழக அரசின் நடவடிக்கை எப்படி இருக்க வேண்டும்?

போக்சோ, பாலியல் புகார்கள் மீது இதுவரை எடுக்கப்பட்ட நடவடிக்கைகள் என்ன?

பள்ளிகளில் பாலியல் வன்கொடுமைகள் நடக்காமல் இருக்க என்ன செய்ய வேண்டும், நடந்த பிறகு எந்த மாதிரியான நடவடிக்கைகள் எடுக்க வேண்டும் என இரண்டு வகையில் இதை அணுக வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறோம். 2019 – 20 வரை பள்ளிகளில் நடந்த பாலியல் வன்கொடுமைகள் குறித்து 36 வழக்குகள் பதிவாகியிருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. அவற்றின் மீது எந்த நடவடிக்கையும் இதுவரை எடுக்கவில்லை. தமிழ்நாட்டைப் பொறுத்தவரையில் போக்சோ சட்டத்தின் கீழ் எத்தனை வழக்குகள் பதிவு செய்யப்படுகின்றன, எத்தனை வழக்குகளில் தீர்ப்புகள் வழங்கப்படுகின்றன என்று பார்த்தால் 14 சதவிகிதம் கூட இல்லை எனத் தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. போக்சோ சட்டத்தின்படி வழக்கு பதிவு செய்து ஆறு மாதத்திற்குள் தீர்ப்பு வழங்கப்பட வேண்டும். ஆனால், தமிழகத்தில் நான்கு முதல் ஐந்து ஆண்டுகள் வரை போக்சோ வழக்குகள் விசாரணையில் இருக்கின்றன. இதன் மூலம் போக்சோ சட்டம் பாய்ந்தது என்று சொல்வது எல்லாம் பொய். அது பாயவும் இல்லை பதுங்கவும் இல்லை. பொம்மை போல ஒரே இடத்தில்தான் கிடக்கிறது.

பள்ளிகளில் எடுக்க வேண்டிய நடவடிக்கை
பள்ளிகளில் எடுக்க வேண்டிய நடவடிக்கை
அரசாணை

ஜெயலலிதா முதல்வராக இருந்தபோது கல்வித்துறை செயலாளர் மூலம் பள்ளிகளில் மாணவர்களுக்கு ஆசிரியர் மூலம் பாலியல் வன்கொடுமை நடந்துவிட்டால் அந்த ஆசிரியரின் சான்றிதழை ரத்து செய்வதோடு அவரை உடனடியாக பணியிலிருந்து நீக்க வேண்டும் என அரசாணை வெளியிட்டார். ஆனால், இந்த அரசாணைப்படி இதுவரை ஒருவர் மீது நடவடிக்கை எடுக்கவில்லை. பாலியல் வன்கொடுமை நடந்துவிட்டால் ஆசிரியரை பணியிடை நீக்கம் செய்வார்கள், வழக்கு பதிவு செய்வார்கள், அதற்கு மேல் எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கப்படவில்லை என்பதுதான் தமிழ்நாட்டில் இருக்கும் நிலைமை.

பாலியல் வன்கொடுமைக்கு எதிரான எடுக்க வேண்டிய தடுப்பு நடவடிக்கைகள் என்ன?

பள்ளிகளில் பாலியல் வன்கொடுமைகள் நடக்காமல் தடுக்க இதுவரை ஏதாவது நடவடிக்கை எடுத்திருக்கிறார்களா என்றால் அதுவும் இல்லை. மாணவர்களுக்கு இழைக்கப்படும் பாலியல் வன்கொடுமைகள் என்பதை உடல், மனம், பாலியல் புறக்கணிப்பு ரீதிகளிலும், ஆன்லைனில் நடப்பதும் என வகைப்படுத்துவார்கள். இந்த ஐந்து வகையான வன்கொடுமைகளிலிருந்தும் மாணவர்களைப் பாதுகாக்கக் குழுக்கள் அமைக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும் என 2010-ல் உச்சநீதிமன்றம் வழிகாட்டு நெறிமுறைகளை வெளியிட்டிருந்தது. சி.பி.எஸ்.இ பள்ளிகளில் மட்டும் குழந்தை பாதுகாப்பு கொள்கைகள் உருவாக்கப்பட்டது எனச் சொல்லப்படுகிறது. இது குழந்தைகளுக்கு எதிரான வன்கொடுமைகளுக்கு எதிராக பாதுகாப்பதுடன், அவர்கள் பள்ளிகளில் மகிழ்ச்சியாகவும் இருக்க இது உறுதி செய்கிறது. மேலும், ஆசிரியர்கள் நியமனத்திலும் அவரது பின்புலத்தை விசாரிக்க வேண்டும் எனச் சொல்லவேண்டும். ஏதும் குற்றவியல் நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டுள்ளதா என்பது குறித்தும் விசாரித்தே பணி நியமனம் செய்ய வேண்டும். மேலும் குழந்தை பாதுகாப்பு கொள்கை குழு ஒன்றை அனைத்துப் பள்ளிகளிலும் அமைக்க வேண்டும். அதில் தலைமை ஆசிரியர், பெண் ஆசிரியர், பெற்றோர், மாணவர்கள் இந்தக் குழுவில் அமைந்திருக்க வேண்டும். மாணவர்கள் தங்களின் புகார்களைத் தெரிவிக்க அவர்கள் அதிகம் புழங்கும் பொது இடத்தில் கருத்துப் பெட்டி ஒன்றை வைக்க வெண்டும்.

பாலியல் வன்கொடுமை
பாலியல் வன்கொடுமை

பள்ளிகளுக்கு உள்ளே மட்டுமல்ல, பள்ளியில் இருந்து விளையாட்டு தொடர்பாகவோ, கல்விச் சுற்றுலாவோ, கலை நிகழ்ச்சிகள் பங்கேற்கவோ செல்லும் போது மாணவர்களின் பாதுகாப்பு உறுதி செய்யப்படும் எனத் தலைமை ஆசிரியர் முதல் கடைநிலை ஊழியர்கள் வரை கையொப்பமிட்ட பின்னரே அவர்கள் அழைத்துச் செல்ல வேண்டும் என்கிறது அந்தக் கொள்கை குழந்தை பாதுகாப்பு கொள்கைகள் பற்றியும் பாலியல் வன்கொடுமைகள் என்ன என்பது பற்றியும் மாணவர்களுக்குத் தெரிவிக்க வேண்டும். இந்த நடைமுறை எந்தப் பள்ளியிலும் இல்லை. தமிழகத்தில் இப்படி ஒன்று இருக்கிறது என்பதே தெரியவில்லை.

குழந்தைகள் நல அமைப்புகள் என்ன செய்ய வேண்டும்?

குழந்தைகள் பாதுகாப்புக் குழு ஆய்வு செய்தது, சம்மன் அனுப்பியது என்கிறார்கள். ஒரு தவறு நடக்கும்வரை இவர்கள் எங்கே இருப்பார்கள் என்பதே தெரியாது. ஆனால், ஒரு தவறு நடந்ததால்தான் அவர்களை வெளியே பார்க்கவே முடிகிறது. அவர்களின் பணி என்ன? அதை உணர்ந்து ஏன் பள்ளிகள் எந்த ஆய்வுமே செய்வதில்லை. தவறு நடக்காமல் இருப்பதற்கான வேலைகளை ஏன் இவர்கள் செய்யவில்லை என யாரும் கண்டுகொள்வதில்லை. ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும் இருக்கும் குழந்தை நலக் குழு, மாவட்டக் குழந்தை பாதுகாப்பு அலகு, மாநில குழந்தைகள் பாதுகாப்பு ஆணையர் என இவர்கள் எல்லாம் என்ன நினைக்கிறார்கள் என்றால் ஏதாவது நடந்தால் போய்ப் பார்ப்போம் என்று இருக்கிறார்கள். இவர்கள் எல்லாம் போஸ்ட்மார்ட்டம் செய்பவர்கள் அல்ல. அது அவர்களது வேலையும் இல்லை. தவறு நடக்கும் முன் அவை தடுக்கப்பட வேண்டும். அவற்றை குழந்தைகள் நல அமைப்புகள் உறுதி செய்ய வேண்டும்.

அரசுப் பள்ளி மாணவர்கள்
அரசுப் பள்ளி மாணவர்கள்
நீட் தேர்வு விவகாரத்தில் 'ஸ்கோர்' செய்வாரா முதல்வர் மு.க.ஸ்டாலின்?

அரசு மேற்கொள்ள வேண்டிய நடவடிக்கைகள் என்ன?

தமிழ்நாட்டில் குழந்தைக்கான பாதுகாப்பில் நிறைய செய்ய வேண்டியிருக்கிறது. குழந்தை பாதுகாப்பு கொள்கையைத் தனியார், அரசு என அனைத்துப் பள்ளிகளிலும் முழு வீச்சில் செயல்படுத்த வேண்டும். பள்ளிகள் பாதுகாப்பானது என்பதையும், மகிழ்ச்சியான கற்றலுக்கான இடம் என்ற நம்பிக்கையை மாணவர்களுக்குக் கொடுப்பதற்கான நடவடிக்கையை எடுக்க வேண்டும். குழந்தைகளுக்கான அமைப்புகளில் பாதுகாப்பு, உரிமை, சட்டம், உளவியல் ஆகியவை பற்றிய தெளிவான புரிதல் இருப்பவர்களைத்தான் நியமிக்க வேண்டும். மாநில குழந்தைகள் நல ஆணையத்தில் எப்போதும் அதற்குத் தொடர்பே இல்லாதவர்கள்தான் இருப்பார்கள். ஆளும் கட்சி சார்புடையவர்கள்தான் நியமிக்கப்படுகிறார்கள். இப்படி அதோடு தொடர்புடையவர்களை நியமிப்பதைத் தவிர்க்கவேண்டும். அமைப்புகளுக்குக் கூடுதலாக நிதி ஒதுக்கி அதை வலுவாகக் கட்டமைக்க வேண்டும். மாநில குழந்தைகள் நல ஆணைய என ஓர் அலுவலகம், உதவியாளர்கள், வழக்கறிஞர்கள் என ஏதுமே இல்லை. குழந்தைகள் தொடர்பாக எங்களிடமும் ஓர் அமைப்பு இருக்கிறது என்று சொல்லப் பெயரளவில் மட்டுமே அதைச் செயல்படுத்தி வருகிறார்கள். மாநிலத்தில் தொடங்கி மாவட்ட அளவு வரை குழந்தைகள் தொடர்பாகக் கள அனுபவம் உள்ளவர்களை மட்டுமே நியமிக்க வேண்டும். பள்ளிகளில் முழுநேர ஆலோசகர்களை நியமிக்க வேண்டும்.

அரசுப் பள்ளிகள்
அரசுப் பள்ளிகள்
அ.குரூஸ்தனம்

ஒவ்வொரு மூன்று மாதத்திற்கு ஒரு முறை பள்ளிகளில் ஆய்வு நடத்த வேண்டும். வெறும் கற்றல் மட்டுமே முக்கியமானது எனக் கருதாமல் பள்ளிகள் குழந்தைகள் பாதுகாப்பு குறித்தும் அதற்கான அமைப்புகள் இருக்கின்றனவா என்பதையும் கவனிக்க வேண்டும். குழந்தையின் உளவியலில் ஏற்படும் பாதிப்பு அவர்களின் வாழ்நாள் முழுவதும் வடுவாகக் கூடவே வரும். எனவே வெறும் பெயரை மட்டும் பார்க்காமல் அதன் உட்கட்டமைப்பு தொடர்பாகவும் விசாரித்து அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.

அடுத்த கட்டுரைக்கு