Published:Updated:

``அடித்துத் துரத்துகிறார்கள்... அவதூறு பரப்புகிறார்கள்..!’’ - குஜராத் மருத்துவக் கல்லூரியில் தற்கொலைக்கு முயன்ற தமிழக மாணவர்

``அடித்துத் துரத்துகிறார்கள்... அவதூறு பரப்புகிறார்கள்..!’’ - குஜராத் மருத்துவக் கல்லூரியில் தற்கொலைக்கு முயன்ற தமிழக மாணவர்
``அடித்துத் துரத்துகிறார்கள்... அவதூறு பரப்புகிறார்கள்..!’’ - குஜராத் மருத்துவக் கல்லூரியில் தற்கொலைக்கு முயன்ற தமிழக மாணவர்

வெளி மாநிலங்களில் படிக்கும் தமிழகத்தைச் சேர்ந்த மருத்துவ மாணவர்கள் தற்கொலை செய்வதற்கு காரணம் இதுதான்!

2016-ம் ஆண்டு டெல்லி எய்ம்ஸ் மருத்துவ மாணவர் சரவணன் மர்ம மரணம்; அடுத்ததாக, டெல்லி பல்கலைக்கழகத்தின் கீழ் இயங்கும் யு.சி.எம்.எஸ் மருத்துவக் கல்லூரியில் முதுநிலை மருத்துவம் பயின்றுவந்த தமிழக மாணவர் சரத்பிரபு சந்தேகத்துக்கிடமான முறையில் மரணம்; சண்டிகாரில் உள்ள பி.ஜி.ஐ.எம்.இ.ஆர் (Postgraduate Institute of Medical Education and Research) மத்திய அரசு மருத்துவக் கல்லூரியில் மருத்துவ மேல் பட்டப் படிப்பில் முதலாமாண்டு படித்துவந்த கிருஷ்ண பிரசாத் என்ற தமிழ்நாட்டு மாணவர், விடுதியில் தற்கொலை செய்துகொண்டு மரணம். இவற்றுக்குப் பிறகு சில மாதங்களுக்கு முன்னர் குஜராத்தின் அகமதாபாத்திலுள்ள பி.ஜே.மருத்துவக் கல்லூரியில் முதுநிலை மருத்துவம் பயின்றுவந்த தமிழக மாணவர் மாரிராஜ் தூக்க மாத்திரைகளை உட்கொண்டு தற்கொலைக்கு முயற்சி...

தமிழ்நாட்டிலிருந்து வெளிமாநிலங்களுக்கு முதுநிலை மருத்துவம் படிப்பதற்காகச் செல்லும் மாணவர்கள் தொடர்ச்சியாக மர்மமான முறையில் இறந்துவருகிறார்கள். அதற்கு, அங்கே நிகழும் சாதி, மொழி, இனரீதியான பாகுபாடுகள்தான் காரணம் என்று சொல்லப்படுகிறது. பேராசிரியர்களின் நெருக்கடிகள் தாங்க முடியாமல்தான் தற்கொலை செய்துகொள்ளும் அளவுக்குச் சென்றிருக்கிறார் மருத்துவர் மாரிராஜ். ஆனால், அதற்குப் பிறகுதான் அவருக்கு அதிகமான நெருக்கடிகள் கொடுக்கப்பட்டன.

திருநெல்வேலி மாவட்டத்திலுள்ள கடையநல்லூர்தான் மாரிராஜின் சொந்த ஊர். சிறு வயதிலிருந்தே மருத்துவராக வேண்டும் என்ற கனவோடு படித்தவர். திருநெல்வேலி மருத்துவக் கல்லூரியில் இளங்கலை மருத்துவம் முடித்தார். இங்கே படிக்கும்வரை அவருக்கு யாராலும் எந்தப் பிரச்னையும் ஏற்படவில்லை. சுமுகமாகவும், நண்பர்களோடு கொண்டாட்டமாகவும்தான் எம்.பி.பி.எஸ் படிப்பை நிறைவு செய்திருக்கிறார். அறுவைசிகிச்சை நிபுணராக வேண்டும் என்பதே அவரின் லட்சியமாகவும் இருந்தது. அதற்காக, குஜராத் மாநிலம், அகமதாபாத்திலுள்ள பி.ஜே மருத்துவக் கல்லூரியில் சேர்ந்தார். அதற்குப் பிறகு அவர் வாழ்க்கையில் நடந்தவை அவரைத் தற்கொலை வரைக்கும் கொண்டு சென்றிருக்கின்றன. தனிப்பட்ட வாழ்வில் எந்தப் பிரச்னையும் இல்லை; முதுநிலை பயின்ற மருத்துவக் கல்லூரி மருத்துவனையில்தான் எண்ணற்றக் கொடுமைகளை அனுபவித்திருக்கிறார். ``மே மாதம் 2-ம் தேதி நடக்கவிருக்கும் தேர்வுக்கு ஹால் டிக்கெட் வருமா என்பதே சந்தேகமாக இருக்கிறது’’ என்கிறார் மாரிராஜ்.

இது தொடர்பாக கமிஷனரைச் சந்திக்க அவர் புறப்பட்டுக்கொண்டிருந்த வேளையில்தான் நாம் தொடர்புகொண்டோம். தான் அடைந்த இன்னல்களைக் கண்ணீரோடு பதிவுசெய்கிறார் மாரிராஜ்...

``உங்களுக்கு எப்போதிலிருந்து நெருக்கடிகள் வர ஆரம்பித்தன, நெருக்கடி கொடுக்கக் காரணம் என்ன?’’

``முதுநிலை முதல் வருடத்தின் ஆரம்பத்திலிருந்தே என்னை எப்படியாவது வெளியில் தள்ளிவிட வேண்டும் என்பதே சில பேராசிரியர்களின் நோக்கமாக இருந்தது. சாதி, மொழி மற்றும் இனம்தான் அதற்கு முழுமையான காரணம். வேறு எதுவும் இல்லை.’’

``உங்களுக்கு மட்டும்தான் இதுபோன்ற நெருக்கடிகளைக் கொடுத்தார்களா அல்லது அனைவருக்குமே அப்படித்தானா?’’

`` `மூளையைப் பயன்படுத்தக் கூடாது. இருபத்தி நான்கு மணி நேரமும் கடினமாக உழைக்க வேண்டும்' கல்லூரியில் சேர்ந்தவுடன் சில பேராசிரியர்கள் கொடுத்த முதல் அறிவுரையே இதுதான். இந்த அறிவுரை அனைத்து மாணவர்களுக்கும்தான், ஆனால், எனக்கு மட்டும்தான் நெருக்கடிகள் அதிகமாக இருந்தன. சேர்ந்தவுடனேயே என்னை ஆண்கள் வார்டில் வேலை செய்யச் சொன்னார்கள். பெண்கள் வார்டைவிட ஆண்கள் வார்டு மூன்று மடங்குப் பெரியது. கல்லூரியில் சேர்ந்த புதிதில் யாரையும் ஆண்கள் வார்டில் பணியமர்த்த மாட்டார்கள். ஆனால், எனக்கு அந்த வேலை கொடுக்கப்பட்டது.’’

``வார்டில் என்ன மாதிரியான நெருக்கடிகள் இருக்கும்?’’

``இருபத்தி நான்கு மணி நேரமும் வார்டில்தான் இருக்க வேண்டும். குளிக்கக்கூட வெளியில் போகக் கூடாது. எப்போதும் வேலை பார்த்துக்கொண்டே இருக்க வேண்டும். வேலை பார்ப்பதுகூட எனக்குப் பிரச்னை இல்லை.

முதலாமாண்டு படிக்கும்போது, (25.6.2015) ஒருநாள் எந்தக் காரணமும் இல்லாமல் இரண்டு சீனியர் மாணவர்கள், என்னை `வார்டைவிட்டு வெளியே போ’ என்று மிரட்டினார்கள். நான் பதிலெதுவும் சொல்லாமல் அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்தேன். என்னை அடித்து வெளியே துரத்தினார்கள். எனக்கு மிகவும் மனக் கஷ்டமாக இருந்தது. அதனால் இரண்டு நாள்கள் கல்லூரிக்கே செல்லவில்லை, தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த ஒருவர் அங்கே இருக்கிறார். அவர் வீட்டில் தங்கியிருந்தேன்.

இரண்டு நாள்கள் கழித்து கல்லூரிக்குச் சென்றேன். அனுமதியில்லாமல் நான் விடுமுறை எடுத்ததாக என்னை மன்னிப்புக் கடிதம் எழுதிக் கொடுக்கச் சொன்னது கல்லூரி நிர்வாகம். சீனியர் மாணவர்கள் என்னிடம் நடந்துகொண்டவிதம் குறித்து யாருமே கேட்கவில்லை. நான் சொன்னாலும், கல்லூரி நிர்வாகம் அதைப் பெரிதாகக் கண்டுகொள்ளவில்லை. கல்லூரியில் எந்தப் பாகுபாடும் இல்லையென்று என்னை எழுதித்தரச் சொன்னார்கள், நானும் எழுதிக் கொடுத்தேன்.

சில நாள்களில் அனைத்துப் பேராசிரியர்களும் சேர்ந்து, என் மேல் பல அவதூறுகளை புகாராக எழுதி நிர்வாகத்திடம் கொடுத்தார்கள். என்னைக் கல்லூரியைவிட்டு அனுப்புவதற்கான அத்தனை வேலைகளையும் செய்தார்கள். அதற்கு நான் ஆறு பக்கங்களுக்கு விளக்கம் எழுதி, என் மீது கல்லூரியில் நிகழ்த்தப்படும் பாகுபாடுகள் குறித்து எழுதி குஜராத் பல்கலைக்கழகத்துக்கு அனுப்பிவைத்தேன். அங்கிருந்து எனக்கு எந்தப் பதிலும் வரவில்லை.

என் வகுப்பு மாணவர்கள் எல்லோருமே ஆபரேஷன் தியேட்டருக்குச் செல்வது வழக்கம். அனைவரையும் உள்ளே அனுமதித்துவிட்டு, என்னை மட்டும் வெளியே வேறு ஏதாவது ஒரு வேலைக்கு அனுப்பிவிடுவார்கள். இரண்டாமாண்டு படிக்கும்போதும் அப்படித்தான். என் ஜூனியர் மாணவர்களைக்கூட அனுமதித்துவிடுவார்கள்; என்னை உள்ளேவிட மாட்டார்கள்.

ஜூனியர் மாணவர்களுக்குத் தேர்வு நடக்கும்போது, சீனியர்களை மேற்பார்வைக்குக் கூப்பிடுவார்கள். அப்படி நானும் ஒருமுறை போயிருந்தேன். தேர்வு மையத்திலுள்ள எல்லோருக்கும் என்னைவிட்டு டீ கொடுக்கச் சொன்னார்கள்.

மூன்றாமாண்டுக்கு வந்த பிறகு, வார்டு பொறுப்பாளராக நான்தான் ஆகியிருக்க வேண்டும். ஆனால், என்னை ஓரம்கட்டிவிட்டு, இரண்டாமாண்டு படிக்கும் ஒரு மாணவனை நியமனம் செய்தார்கள். வார்டில் ஜூனியர் மாணவர்கள் தவறு செய்தாலும், நான் சீனியர் என்பதால் என்னைத்தான் திட்டுவார்கள். அப்படியிருந்தும் பொறுப்பாளராக என்னை நியமிக்கவில்லை. அந்த மாணவர்களுக்குக் கையெழுத்து சரியில்லையென்றால்கூட அவர்களை நேரடியாகத் திட்ட மாட்டார்கள், என்னைத்தான் திட்டுவார்கள். நான் அவர்களிடம் கேட்க முடியாது. நிர்வாகத்தை எதிர்த்தும் பேச முடியாது. என் வகுப்பிலிருந்த 22 பேரில் எனக்கு மட்டும் செமினார் எடுக்கும் வாய்ப்புக் கொடுக்கப்படவில்லை. தேர்வு எழுதுவதற்காக விண்ணப்பம் செய்தேன், அனுமதியளிக்காமல் இழுத்தடித்தார்கள். இப்படிப் பல கொடுமைகளை அனுபவித்திருக்கிறேன்...’’

`` உங்களிடம் சக மாணவர்கள் எப்படி நடந்துகொள்வார்கள்?’’

``என் வகுப்பு மாணவர்கள் தனியாகப் பேசும்போது நன்றாகப் பேசுவார்கள், ஆனால், பேராசிரியர்களை எதிர்த்துக்கொண்டு எதுவும் செய்ய மாட்டார்கள். சீனியர்கள் மட்டுமல்ல ஜூனியர் மாணவர்களேகூட என்னிடம் மிகவும் கடுமையாகத்தான் நடந்துகொள்வார்கள். நான் அவர்களைவிட வேகமாக, நன்றாக வேலை செய்துவிட்டால் குஜராத்தி மொழியில் கெட்டவார்த்தையில் திட்டுவார்கள். குறைந்தது அரை மணி நேரமாவது விடாமல் திட்டிக்கொண்டே இருப்பார்கள்.’’

``நீங்கள் யாரிடம் புகார் கொடுத்தீர்கள்?’’

`` `பேராசிரியர்கள் தவறு செய்கிறார்கள்’ என்று துறைத்தலைவரிடம் புகார் செய்வேன். அவர், நான் யாரைப் பற்றி புகார் செய்கிறேனோ அவர்களிடமே கையொப்பம் வாங்கி வரச் சொல்வார். அவர்கள் எப்படிக் கையொப்பம் போடுவார்கள்? புகாரையே வாங்கிக்கொள்ள மாட்டார்கள்.

எங்கள் மருத்துவமனை இயக்குநரிடம் புகார் கொடுத்தேன். அவரும் கண்டுகொள்ளவில்லை. புகார் கொடுத்த பிறகு இன்னும் அதிகமாக டார்ச்சர் செய்ய ஆரம்பித்தார்கள் பேராசிரியர்கள். ஜூனியர் மாணவர்களிடம் போய் அறுவைசிகிச்சை பற்றிக் கற்றுக்கொள்ளச் சொல்வார்கள். அந்த மன உளைச்சல் தாங்க முடியாமல் விடுமுறை எடுத்தால், அதற்குச் சம்பளம் தர மாட்டார்கள்.

இப்படி மன உளைச்சலும் நெருக்கடிகளும் அதிகமானதால், தூக்கமாத்திரைகளைச் சாப்பிட்டு தற்கொலைக்கு முயற்சி செய்தேன். அதற்குப் பிறகு, நான் பார்த்த யூனிட்டிலிருந்து வேறு இடத்துக்கு மாற்றினார்கள். அங்கேயும் டார்ச்சர் தொடர்ந்தது. காவல்துறை, எஃப்.ஐ.ஆர் பதியாமலிருக்க, கல்லூரி நிர்வாகம் ஸ்டே ஆர்டர் வாங்கியிருக்கிறது. தற்கொலை முயற்சி குறித்து விசாரிக்கக் கல்லூரியின் சார்பில், ஒரு விசாரணைக் கமிஷன் அமைத்தார்கள். அதிலிருந்த ஐந்து பேரும் என் துறைப் பேராசிரியர்கள்தான். அவர்கள் என்னிடம் எந்த விசாரணையும் செய்யவில்லை. ஆனால், யாருமே என்னிடம் பேசக் கூடாது என்று சொல்லி, என்னை தனிமைப்படுத்திவிட்டார்கள்.

பிரதமர், தமிழ்நாடு முதல்வர், குஜராத் முதல்வர் ஆகியோருக்கு இது குறித்துக் கடிதம் எழுதினேன். அதற்கு எந்தப் பதிலும் யாரிடமிருந்தும் வரவில்லை. தமிழ்நாடு சுகாதார அமைச்சரிடம் பேசினேன். அவரும் பேசியிருப்பதாகச் சொன்னார், ஆனால் மருத்துவமனையில் எந்த மாற்றமும் உண்டாகவில்லை.

அதற்குப் பிறகு, என் அம்மா பட்டியல் சமூகத்தினருக்கான தேசிய ஆணையத்தில் (National SC Commission) புகார் செய்தார். ஆணையம் சார்பாக கல்லூரி நிர்வாகத்திடம் பேசிய பிறகுதான் என்னைத் தேர்வுக்கு விண்ணப்பிக்க அனுமதித்தார்கள். ஆணையம் எடுத்தது முழுமையான நடவடிக்கை என்று சொல்ல முடியாது.’’

``இது போன்ற செயல்களைத் தடுப்பதற்கு என்ன செய்யலாம், உங்களின் கோரிக்கைகள் என்னென்ன?’’

``அந்தந்த மாநில மக்கள், அவரவர் மாநிலங்களில் மட்டுமே படிக்க அனுமதிக்க வேண்டும். வெளி மாநிலங்களுக்குச் செல்வதால்தான் இதுபோன்ற மொழிப் பாகுபாடு பிரச்னைகளுக்கு ஆளாக வேண்டியிருக்கிறது. தெலுங்கானாவில் இருப்பது போன்ற முறையை இங்கேயும் கொண்டுவர வேண்டும்.

மாணவர்களிடம் பாரபட்சத்தோடு நடந்துகொள்ளும் பேராசிரியர்களின் மீது கடுமையான நடவடிக்கைகள் எடுக்க வேண்டும். அவர்களைப் பணி நீக்கம் செய்ய வேண்டும்.

நாம் தமிழ்நாடு அரசிடம் என்ன குற்றச்சாட்டு வைத்தாலும், `இன்னும் கொஞ்ச நாள்களில் கவுன்சலிங் சென்டர்கள் அமைத்துவிடுவோம்’ என்கிறார்கள். முதுநிலை மருத்துவத்தைப் பொறுத்தவரை கவுன்சலிங் கொடுக்கவேண்டியது பேராசிரியர்களுக்குத்தான்... மாணவர்களுக்கு அல்ல.

ஒரு மாநிலத்தைச் சேர்ந்த மாணவன் பாதிக்கப்பட்டால், அவன் எந்த மாநிலத்தைச் சேர்ந்தவனோ அந்த மாநில அரசுதான் அது குறித்து விசாரிக்க வேண்டும். நான் இவ்வளவு பாதித்திருந்தும், பலமுறை இதுகுறித்து புகார் அளித்திருந்தும் இதுவரை தமிழக அரசின் சார்பாக ஒருவர்கூட என்னை வந்து பார்க்கவில்லை. தொலைபேசியில் அழைத்து கல்லூரி நிர்வாகத்திடம் பேசினார்களா என்பதுகூடத் தெரியவில்லை.

இதுவரை வெளி மாநிலங்களில் மருத்துவம் படித்த நான்கு மருத்துவர்கள் இறந்துபோயிருக்கிறார்கள். அவர்களின் மரணம் தொடர்பாக தமிழ்நாட்டிலிருந்து எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கப்படவில்லை. அவர்கள் நால்வருமே சிறப்பு மருத்துவம் படித்தவர்கள். இந்தச் சமூகம் இழந்தது நால்வரை மட்டுமல்ல, நாற்பது லட்சம் மக்களுக்கு வைத்தியம் பார்த்து அவர்களின் உடல்நலனைப் பேணி காக்கும் வல்லுநர்களை என்பதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது’’ ஆதங்கத்தோடு சொல்கிறார் மாரிராஜ்.

அடுத்த கட்டுரைக்கு