Published:Updated:

இருட்டைப் பார்த்துக் குழந்தைகள் ஏன் பயப்படுகிறார்கள் தெரியுமா? மருத்துவர் விளக்கம்!

கிராபியென் ப்ளாக்

தாங்கள் பாதுகாப்பாகத்தான் இருக்கிறோம் என்று நம்புகிற இடங்களில்கூட குழந்தைகள் பெற்றோரின் அரவணைப்பை எதிர்பார்ப்பார்கள். இருட்டிலிருக்கும்போது இன்னும் அதிகமான அரவணைப்பை எதிர்பார்ப்பார்கள். அதைத் தந்துவிட்டாலே போதும். இருட்டை 'ப்பூ' என்று ஊதி விடுவார்கள் குழந்தைகள். 

இருள்
இருள்

குழந்தைகள் நடக்க ஆரம்பிக்கிற ஒன்று அல்லது ஒன்றரை வயதிலேயே இருட்டைப் பார்த்து பயப்படுவதைக் கவனித்திருக்கிறீர்களா? தான் கையில் வைத்து விளையாடிக்கொண்டிருக்கிற பந்தோ, வேறு ஏதேனும் விளையாட்டுப் பொருளோ இருட்டாக இருக்கிற இடத்தில் போய் விழுந்துவிட்டால், வெளிச்சம் இருக்கிற பகுதிவரை 'தத்தக்கா பித்தக்கா' என்று ஓடுபவர்கள், இருட்டு ஆரம்பிக்கிற இடத்தில் சடாரென பிரேக் போட்டு நின்றுவிடுவார்கள். மெல்ல நம் பக்கமாகத் திரும்பி, 'அம்மா வருகிறார்களா' என்று பார்ப்பார்கள்.

இருட்டு
இருட்டு

நாம் கண்டுகொள்ளாத மாதிரி நடித்தால், சொப்பு வாயைப் பிதுக்கிக்கொண்டு அழ ஆரம்பித்துவிடுவார்கள். பொடிசுகளின் 'இருட்டு பயம்'கூட பார்ப்பதற்கு ச்சோ ஸ்வீட்டாக இருந்தாலும், உலகத்தைப் பற்றி எதுவுமே அறியாத, சின்ன குழந்தைகள்கூட இருட்டைக் கண்டு பயப்படுவது ஏன்; இதை எந்தளவுக்கு இயல்பாக எடுத்துக்கொள்ளலாம்; இந்த பயத்தை எப்படிப் போக்கலாம்? மருத்துவர் தனசேகர் கேசவலு விளக்குகிறார்.

"மருத்துவத் துறையில், இருட்டைப் பார்த்து பயப்படுவதை பியர் ஆஃப் அன்நோன் (Fear of Unknown) என்று குறிப்பிடுவோம். அதாவது, இருட்டுக்குள் இருக்கும்போது, 'அங்கே என்னவோ இருக்கு'; 'ஏதாவது இருக்குமோ' என்கிற பயம் வயது வித்தியாசம் இல்லாமல் எல்லோருக்குமே வரும். பெரியவர்கள் அதைப் பெரிதாக எடுத்துக் கொள்வதில்லை. சின்ன குழந்தைகளுக்கு அது தெரியாதல்லவா... அவர்கள் இருட்டான பகுதிக்குப் போக மறுப்பதன் காரணம் இதுதான். கொஞ்சம் வளர்ந்த பிள்ளைகள் என்றால், 'இருட்டில் நிச்சயம் ஏதோ மிருகம் இருக்கும்... அது நம்மளை சாப்பிட்டுடுமோ' என்று பயப்படுகிறார்கள்.

இதற்குக் காரணம் அவர்கள் பார்க்கிற கார்ட்டூன் கேரக்டர்களாகக்கூட இருக்கலாம். இதைத் தவிர, எல்லா காலத்திலும் எல்லாப் பிள்ளைகளுக்கும் இருக்கிற ஒரு பயம் 'இருட்டில் பேய் இருக்குமோ' என்பதுதான்.

இதற்குக் காரணம், வீட்டில் இருக்கிற பெரியவர்கள், குழந்தையைச் சீக்கிரம் தூங்க வைப்பதற்காகக் கதை சொல்கிறேன் பேர்வழி என்று, 'இருட்டுல பூதம் இருக்கும். அது உன்னைத் தூக்கிட்டுப் போயிடும்' என்கிற ரீதியில் பயமுறுத்துவதுதான்.
மருத்துவர் தனசேகர் கேசவலு

சாதாரணமாக நன்றாகக் கண் தெரிகிற ஒருவர் ஒரு நிமிடம் கண்ணை மூடிக்கொண்டால், மற்ற புலன்கள் பரபரப்பாக வேலை செய்ய ஆரம்பித்துவிடும். சுவாசம், வாசனை, காது கேட்கும் திறன், தொட்டுப் பேசும் திறன் எல்லாம் மற்ற நேரத்தைவிட இருட்டில் நிற்கும்போது இன்னும் சிறப்பாக இயங்கும். அதனால்தான், இருட்டில் இருக்கும்போது, நமக்கே தெரியாமல் இதயத்துடிப்பு, அதிகமாகிவிடுகிறது.

Vikatan
மருத்துவர் தனசேகர் கேசவலு
மருத்துவர் தனசேகர் கேசவலு

இருட்டில் நிற்கும்போது நமக்கு என்ன நடக்கும் என்றே தெரியாது என்பதால், நம்முடைய மனமானது முன்னாலிருந்தோ, பின்னாலிருந்தோ யாரேனும் நம்மை தாக்கப் போகிறார்களே, ஏதேனும் தவறாக நடந்துவிடுமோ என்றெல்லாம் யோசிக்கும்.

ஒரு ஆபத்தான நேரத்தில் இப்படி யோசித்தால் ஓகே. ஒரு பிரச்னையுமே இல்லாத நேரத்தில்கூட மனித மனம் சட்டென்று இப்படித்தான் நினைக்கும். இதே கான்செப்ட்தான் குழந்தைகளுக்கும். அவர்களும், இருட்டை பயத்தோடுதான் தொடர்புப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள்.

குழந்தை
குழந்தை

தாங்கள் பாதுகாப்பாகத்தான் இருக்கிறோம் என்று நம்புகிற இடங்களில்கூட குழந்தைகள் பெற்றோரின் அரவணைப்பை எதிர்பார்ப்பார்கள். இருட்டிலிருக்கும்போது இன்னும் அதிகமான அரவணைப்பை எதிர்பார்ப்பார்கள். அதைத் தந்துவிட்டாலே போதும். இருட்டை 'ப்பூ' என்று ஊதிவிடுவார்கள் குழந்தைகள்.

சில குழந்தைகள் மட்டும் இருட்டுக்கு அதிகமாக பயப்படுவார்கள். அவர்களுக்கு மட்டும், `இருட்டைக் கண்டு பயப்படத் தேவையில்லை' என்று தைரியம் தந்து, அதை எப்படி எதிர்கொள்ள வேண்டும் என்று சொல்லித் தரலாம்.

பெற்றோர்
பெற்றோர்

உதாரணத்துக்கு, அவர்களின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டோ, அவர்களைத் தூக்கிக்கொண்டோ இருட்டுக்குள் பெற்றோர்களும் செல்லலாம். 'பாரு செல்லம், இருட்டுங்கிறது வெறும் கறுப்பு நிறம்தான். அதுக்குள்ள மிருகம் எல்லாம் உட்கார்ந்திருக்காது. முதல்ல மிருகம் நாட்டுக்குள்ள வராது. பேய்ங்கிறது உலகத்திலேயே கிடையாது' என்று தைரியம் கொடுங்கள் போதும்'' என்கிறார் தனசேகர்.