Published:Updated:

`இந்த மூணு பிள்ளைகளும் சாமி கொடுத்த வரம்...’ - நெகிழும் சிறப்புக் குழந்தைகளின் தாய் இமாக்லைத்!

இமாக்லைத் குடும்பம்
இமாக்லைத் குடும்பம் ( க.பாலாஜி )

சென்னை, பாடியில் வசிக்கும் இமாக்லைத் 15 வருடங்களுக்கு முன்னர் கணவனை இழந்தவர். சில்வியா, ஜெஸ்ஸி, நவீன் என்ற மூன்று மனநலம் குன்றிய சிறப்புக் குழந்தைகளின் தாய். வயதான தன் பெற்றோரையும் தோளில் தூக்கி சுமப்பவர்.

’’நம்ம வாழ்க்கை இப்படி ஆயிருச்சுனு புலம்பறதால என்ன ஆகப் போகுது. நான் உழைச்சாதான் என் குடும்பத்துக்கு மூணு வேளை சாப்பாடு போட முடியும். இந்த வாழ்க்கை என் குழந்தைகளுக்கானது. அவங்க சந்தோஷத்துக்கானது. உடம்புல உசுரு இருக்கவரைக்கும் என்ன கஷ்டம் வந்தாலும் முடங்கி உட்கார மாட்டேன்" - இமாக்லைத் வார்த்தைகளில் அவ்வளவு நம்பிக்கை.

இமாக்லைத் குடும்பம்
இமாக்லைத் குடும்பம்
க.பாலாஜி

சென்னை, பாடியில் வசிக்கும் இமாக்லைத் 15 வருடங்களுக்கு முன்னர் கணவனை இழந்தவர். சில்வியா, ஜெஸ்ஸி, நவீன் என்ற மூன்று மனநலம் குன்றிய சிறப்புக் குழந்தைகளின் தாய். வயதான தன் பெற்றோரையும் தோளில் தூக்கி சுமப்பவர். வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நிமிடத்தையும் பல போராட்டங்களுடன் கடக்கும் இமாக்லைத்துடன் பத்து நிமிடங்கள் பேசினால் நமக்கும் நம்பிக்கை சிறகு முளைத்துவிடும்.

"பெரியவளுக்கு 30 வயசு. ரெண்டாவது மகளுக்கு 28, மூணாவது மகனுக்கு 25 வயசு. அவங்களுக்கு இந்த வீட்டையும் என்னையும் விட்டா வேற உலகமே தெரியாது. பழைய அரிசி டப்பாதான் இவங்களுக்கு விளையாட்டு சாமான். பெரியவளுக்கு எப்போதும் கை நிறைய வளையல் போட்டுக்கணும். எப்போதும் என்கூடவே இருக்கணும். இதைத்தவிர தேவையோ, ஆசையோ எதுவும் இல்லாத புள்ளைங்க. அவங்க முகத்துல எப்போதும் சிரிப்பு இருக்கணுங்கிறதைத் தவிர எனக்கும் வேற ஆசையில்ல" என மடியில் படுத்திருக்கும் குழந்தைகளின் தலைகளைக் கோதியபடியே தொடர்ந்தார் இமாக்லைத்.

குழந்தைகளை எங்கேயாவது வெளியே கூட்டிட்டுப் போனா, எல்லாரும் வித்தியாசமா பார்ப்பாங்க. மத்த குழந்தைகள்கூட சேர்ந்து விளையாடவிட மாட்டாங்க. என் குழந்தைங்க 'ஆ'ன்னு நின்னு அவங்களையே வேடிக்கை பார்த்துட்டு நிப்பாங்க. அதைப்பார்த்துட்டு எத்தனையோ நாள் உடைஞ்சு அழுதிருக்கேன்.
இமாக்லைத்
இந்த லாக்டெளன் நேரத்தில் உங்கள் சிறப்புக் குழந்தைக்கு இதையெல்லாம் கத்துக்கொடுங்க! #VikatanGuidance

"என்னோட குழந்தைகள்தான் எனக்கு உலகம். எந்த அம்மாவால நல்லா பார்த்துக்கு முடியுமோ, அப்படியான அம்மாக்களை நம்பிதான் கடவுள் சிறப்புக் குழந்தைகளைப் பூமிக்கு அனுப்புறாரு. நான் மூணு சிறப்புக் குழந்தையோட அம்மா. அந்த வகையில் இந்த வாழ்க்கை ஒரு கொடுப்பினை.

எல்லா அம்மாவைப் போலதான் நானும் என் குழந்தைகள் அப்படி நடக்கணும், இப்படி ஓடணும்னு நிறைய கனவுகளோட இருந்தேன். ஆனா, அந்த வாய்ப்பு அமையலை. அதுக்காக இவங்களைத் தெருவில் விட முடியுமா? இப்ப இருக்கற மாதிரி ஸ்கேன் வசதியோ, மருந்து மாத்திரையோ அப்ப இல்லம்மா. குழந்தை பிறந்து மூணு வயசு வரை அம்மான்னுகூட கூப்பிடலைங்கிறப்பதான் குழந்தை இயல்பா இல்லைனு தெரிஞ்சுது. அடுத்த குழந்தை நல்லா பொறக்கும்னு நினைச்சேன். ரெண்டாவது, மூணாவதுன்னு பொறந்த குழந்தைகளுக்கும் அதே குறைபாடுதான். குழந்தைகளை எங்கேயாவது வெளியே கூட்டிட்டுப் போனா, எல்லாரும் வித்தியாசமா பார்ப்பாங்க. மத்த குழந்தைகள்கூட சேர்ந்து விளையாடவிட மாட்டாங்க. என் குழந்தைங்க 'ஆ'ன்னு நின்னு அவங்களையே வேடிக்கை பார்த்துட்டு நிப்பாங்க. அதைப்பார்த்துட்டு எத்தனையோ நாள் உடைஞ்சு அழுதிருக்கேன். இந்த நிலைமை எந்த தாய்க்கும் வரக் கூடாதுன்னு நினைச்சு குழந்தைகளை வீட்டுக்குக் கூட்டிட்டு வந்து அவங்ககூட சேர்ந்து உட்கார்ந்து விளையாடுவேன்.

வீட்டுக்காரர் பிளம்பர் வேலை பார்த்தாரு. அந்த வருமானத்துல குழந்தைகளை டாக்டர்கிட்ட கூட்டிட்டுப் போக முடியல. அவரு உயிரோட இருந்தப்போ என் குழந்தைகளை விட்டுட்டு நான் எங்கேயுமே போனதில்ல. குழந்தைங்க கூடவே இருப்பேன். 15 வருஷத்துக்கு முன்னாடி திடீர்னு ஒரு நாள் வயிறு வலிக்குதுனு சொன்னாரு. டாக்டர்கிட்டகூடிட்டு போனேன். குடல் வால்வு வெடிச்சு அங்கேயே உசுரு போயிருச்சு" - இமாக்லைத்தின் வார்த்தைகள் உடைகின்றன.

இமாக்லைத்
இமாக்லைத்
க.பாலாஜி

"சொந்த பந்தமெல்லாம் விட்டுட்டுப் போயிட்டாங்க. வயசான அப்பா, அம்மா, இந்தக் குழந்தைகள்னு தனியா சுமந்துக்கிட்டு நின்னேன். நான் எழுந்து நின்னாதான் வீட்டுல அடுப்பைப் பற்ற வைக்க முடியுங்கிற நிலைமை. குழந்தைகளை அம்மாகிட்ட விட்டுட்டு வேலைக்கு போக ஆரம்பிச்சேன். உலகம் அறியாத குழந்தைகளை முதன்முதலா தனியா விட்டுட்டு வேலைக்குப் போனதை நினைச்சா இப்பகூட அழுகை வரும். பாத்திரம் கழுவுறது, துணி துவைக்கிறது, வியாபாரம் பார்க்குறதுன்னு கிடைக்கிற எல்லா வேலையும் பார்ப்பேன். ஒரு நாளைக்கு 14 மணிநேரம் வேலை செய்வேன். காலையிலேயே குழந்தைகளைக் குளிப்பாட்டி, சாப்பாடு ஊட்டி வாசலில் உட்கார வெச்சுட்டு போவேன். நான் வர்ற வரைக்கும் வாசலையே பார்த்துட்டு உட்கார்ந்திருப்பாங்க. குழந்தைகளுக்காக அழுவேனா, எனக்காக அழுவேனா... சொல்லுங்க. மனசு இறுகிப்போச்சு.

சில நேரத்தில நான் வேலைக்குக் கிளம்பினா கத்தி முரண்டு பண்ணுவாங்க. அதனாலயே யாருமே வீடு கொடுக்க மாட்டாங்க. திடீர்னு வீட்டைக் காலி பண்ண சொல்லுவாங்க. இந்தப் புள்ளைகளையும், வயசான அம்மா அப்பாவையும் வெச்சுக்கிட்டு வீடு மாத்த நான் நிறைய கஷ்டப்பட்டிருக்கேன். எனக்கும் அது பழகிப்போச்சு" - சில நிமிடம் குழந்தைகளைப் பார்த்தபடி அமைதியாகிறார்.

இமாக்லைத் குழந்தைகள்
இமாக்லைத் குழந்தைகள்
க.பாலாஜி

’’பொண்ணுங்க ரெண்டு பேருக்கும் நாப்கின் மாத்திவிடுறதுகூட நான்தான். சின்ன வயசுல குழந்தைகளைத் தூக்குறது, குளிப்பாட்டுகிறதெல்லாம் கஷ்டமா தெரியல. ஆனா, இப்ப அவங்க வெயிட் கூடிருச்சு. முன்னாடி மாதிரி தூக்க வைக்க கொஞ்சம் சிரமப்படறேன். அவங்களுக்கு என்னைத் தவிர யாரும் கிடையாது. அதனால் ஒரு நாள்கூட முகம் சுழிச்சது இல்ல.

இப்போ அம்மா உணவகத்துல தினக்கூலி பணியாளரா வேலை செய்றேன். குழந்தைகளுக்கு மாசம் 1,500 ரூபாய் அரசாங்கத்துல இருந்து தர்றாங்க. அதை வெச்சுதான் வாடகை, அம்மா அப்பா மருந்து செலவு, சாப்பாடு எல்லாத்தையும் பார்த்துக்கிறோம். கொரோனா நேரத்தில் சாப்பாட்டுக்கே கொஞ்சம் சிரமமாயிருக்கு. சாப்பாடு இல்லைனு சொன்னா, மத்தவங்க புரிஞ்சுக்குற மாதிரி என் குழந்தைகளுக்குப் புரிஞ்சுக்க தெரியாது. 'அம்மா பழம் வாங்கிக் கொடு'ன்னு கேட்பாங்க. வாங்கிக் கொடுக்கலைனா அந்த ஏமாற்றம், கோபமா வெளிப்படும். அவங்களைச் சுத்தி என்ன நடக்குதுனு தெரியாதவங்கிட்ட கொரோனாவைப் பத்தி என்னத்த சொல்ல..? இருக்கிறதை வெச்சு அரை வயிறு, கால் வயிறு கஞ்சியைக் குடிச்சுச் சமாளிச்சுட்டிருக்கோம். குழலோசைங்கிற அமைப்புல இருந்து சில உதவிகள் கிடைக்குது.

Vikatan

மூளை வளர்ச்சி இல்லைன்னாலும் என் மேல உசுரா இருப்பாங்க. உடம்பு முடியலைனு பத்து நிமிஷம் நான் கட்டில்ல படுத்தாப் போதும். தலைக்குப் பக்கத்துல உட்கார்ந்துட்டு நகர்ந்துகூட போக மாட்டாங்க. அவங்க மனசை கஷ்டப்படுத்தக்கூடாதுனே, நான் உடம்பு முடியலைனு படுக்க மாட்டேன். எனக்கு அப்புறம் இந்தக் குழந்தைகளோட நிலைமையை நினைச்சாதான் பயம் வருது. ரெண்டு பொண்ணுங்களுக்கும் என்ன பாதுகாப்பு இருக்குன்னு தெரியலை. அவங்க எதிர்காலத்தை நினைச்சு எத்தனையோ நாள் ராத்திரி தூங்காம அழுதிருக்கேன். நான் உசுரோட இருக்குறவரைக்கும் என் குழந்தைக்கு யாரும் உதவ வேணாம். அவங்களுக்காக நான் இருக்கேன்.

எனக்கு அப்புறம் ஏதாவது ஓர் ஆதரவற்ற இல்லம் என் குழந்தைகளைப் பார்த்துக்க உதவி செஞ்சா நிம்மதியா இருப்பேன். என்ன கஷ்டம் இருந்தாலும் இவங்க எனக்குக் கிடைச்ச பரிசு. உசுரு இருக்குற கடைசி நிமிஷம் வரை இந்த கையும் காலும் பிள்ளைகளுக்காக உழைக்கும்" - கண்கள் தளும்ப முடிக்கிறார் இமாக்லைத்.

தாய்மை வலிமை பொருந்தியது..!

அடுத்த கட்டுரைக்கு