Published:Updated:

மேடம் ஷகிலா 22: குழந்தைகளுக்குப் பள்ளியில் நடக்கும் அத்துமீறல்கள் அல்ல… வீட்டில் நடப்பதைப் பேசுவோமா?

குழந்தைகள் சந்திக்கும் பிரச்னைகள்
குழந்தைகள் சந்திக்கும் பிரச்னைகள் ( For Representation Only )

குழந்தைகள் நம் வழியே பூமிக்கு வருகிறார்கள் என்பதால் அவர்கள் நம்முடைய உடைமை அல்ல. குழந்தைகளை நாம் வளர்க்கிறோம் என்கிற வார்த்தையே தவறு. குழந்தைகள் தானாகவே வளர்கிறார்கள். நாம் அவர்களை கண்காணிக்கிறோம் (Monitoring) அவ்வளவுதான்.

குழந்தைகளை துன்புறுத்துதல் என்றவுடன் பள்ளியில், ட்யூஷன் வகுப்புகளில், பொது இடங்களில் மட்டுமே இதெல்லாம் நடப்பதாக நாம் நினைத்துக் கொள்கிறோம். இந்திய கலாசாரத்தில் உரிமையின் பேரில் வீட்டுக்குள் பெற்றோர்களால் நிகழும் வார்த்தை துன்புறுத்தல்கள் #VerbalAbuse மற்றும் அடித்தல் #PhysicalAbuse பற்றி நாம் அதிகம் பேசுவதில்லை.

நம் கண்ணெதிரே ஒருவர் குழந்தையை அடிக்கும்பொழுது அதை தடுக்கவோ, கேள்வி கேட்கவோ முற்பட்டால், ”என்னுடைய குழந்தையை நான் என்ன வேண்டுமானாலும் செய்வேன், நீ உன் வேலையை பார்” என்கிற பதில் உடனடியாக வரும். பல நேரங்களில் இப்படியான பதில் வரும் என்பதாலேயே நாம் அத்தகைய கேள்விகளைக் கேட்கவும், குழந்தையை அடிப்பதை தடுப்பதும் இல்லை. இது பெண்களுக்கு குடும்பத்தினரால் ஏற்படும் துன்புறுத்துதலுக்கும் பொருந்தும்.

இன்னும் பெரும்பாலான மக்களுக்கு குழந்தை அல்லது மனைவி தங்களுடைய உடைமை என்கிற எண்ணம் இருக்கிறது. அதன் விளைவுதான் இதுபோன்ற பதில்கள். மேற்கத்திய நாடுகளில் குழந்தையை துன்புறுத்துகிறவர்கள் பெற்றோராக இருந்தாலும் அவர்கள் மீது புகார் அளிக்கலாம். புகார் மீது உடனடியாக நடவடிக்கை எடுக்கவும், உண்மை என்று நிரூபணம் ஆகும் போது சில நாடுகளில் குழந்தையை அரசாங்கமே காப்பகத்தில் சேர்த்து விடுவதும் நடக்கிறது. நம் நாட்டிலும் குழந்தைகள் மீது நடத்தப்படும் துன்புறுத்தல்களுக்கு, புகார் அளிக்க குழந்தைகள் மற்றும் பெண்கள் நல அமைச்சகம், குழந்தை ஹெல்ப்லைன் (Child Helpline – 1098) ஏற்படுத்தி இருக்கிறது.

குழந்தை
குழந்தை
For Representation Only

நம் பொதுப்புத்தியில் குழந்தைகள் பெற்றோரிடம் மட்டும் நலமாக இருக்கும் என்பதும், குழந்தைகளை அடிப்பதும், திட்டுவதும் பெற்றோரின் உரிமை என்பதும் காலங்காலமாக கலாச்சாரத்தின் பெயரில் சமூகம் உருவாக்கி வைத்திருக்கிறது.

பதின்வயதில் கண்களுக்கு சாதாரணமாக மை இட்டுக் கொள்ளும்போது, “இது என்ன ஆட்டக்காரி மாதிரி மை போட்டிருக்க” என்று அப்பா கேட்பார். (ஆட்டக்காரி என்பது இழிவு அல்ல) உடுத்தும் உடையில் இருந்து ஒப்பனை செய்து கொள்வது வரை எல்லாவற்றையும் தவறு என திட்டும் பெற்றோர்கள் இருக்கிறார்கள். அதிகமாக தன்னை அலங்கரித்துக் கொள்கிற பெண்ணை மேனாமினுக்கி என்று பெற்றோர்களே சொல்வதுண்டு. அதேபோல் படிப்பில் ஆர்வம் இல்லாத குழந்தைகளை, குறிப்பாக ஆண் குழந்தைகளை தகாத வார்த்தைகளில் திட்டுவதும் சகஜம். இவை இந்திய பெற்றோர்கள் கண்டிப்பு என்கிற பெயரில் செய்யும் Verbal Abuse.

பெற்றோர்கள் பிள்ளைகளின் முன்னால் சண்டையிடுவது, தகாத வார்த்தைகளில் திட்டிக்கொள்வது தவறு என்று தெரிந்திருந்தும் அந்த நேரத்தின் உணர்ச்சி மிகுதியில் செய்துவிடுகிறார்கள். அதை காணும் பிள்ளைகள் அதே வார்த்தைகளை பேசும்போது கண்டிக்கிறார்கள். பலரும் தங்களுக்குள் சண்டையிட்டுக் கொண்டால் பிள்ளைகளின் வழியாகப் பேசிக் கொள்கிறார்கள். இதனால் பிள்ளைகள் வயதுக்கு மீறிய விஷயங்களை கற்றுக் கொள்கிறார்கள். பெற்றோர்களிடம் இருக்க வேண்டிய வெளிப்படைத்தன்மையில் இருந்து பிள்ளைகள் விலகுவதற்கும், புதிதாக ஒருவர் வெளியில் இருந்து அன்பு செலுத்தும்போது எளிதாக அவர்கள் பக்கம் சாய்வதற்கும் இவையெல்லாம் முக்கிய காரணங்கள்.

தான் ஆசைப்பட்டவற்றை தன் குழந்தைகள் சாதிக்க வேண்டும் என்று குழந்தைகள் மீது பாரம் சுமத்துவது, பிறகு குழந்தைகள் அதை செய்ய தவறும் போது அந்த ஏமாற்றத்தினால் அவர்களை தண்டிப்பது எல்லாம் 'இந்திய பிள்ளை வளர்ப்பு முறையில்' சகஜம்.

குழந்தை பிறக்கும்போதே அது பிற்காலத்தில் என்னவாக வரவேண்டும் என்பதை பெற்றோர்களே தீர்மானித்து அதன்படி வளர்க்கிறார்கள். கடந்த பல ஆண்டுகளாக தொலைக்காட்சி ரியாலிட்டி ஷோக்களுக்காக பிள்ளைகளை தயார் செய்து வந்த பெற்றோர்கள் தற்போது குடிகொண்டிருக்கும் இடம் YouTube Channels. குழந்தைகளுக்கு ஏதாவது தனித்திறமை இருப்பதாக கண்டறிந்தவுடன் ஒரு யூ-ட்யூப் சேனல் ஆரம்பித்து அதை காட்சிப்படுத்துகிறார்கள்.

Youtube
Youtube
Photo by Christian Wiediger on Unsplash
இதில் தவறேதும் இல்லை. ஆனால், அடுத்து செய்வதுதான் கொடுமையின் உச்சம். சப்ஸ்க்ரைப், வியூஸ் மற்றும் லைக்குகளை கணக்கில் கொண்டு யூட்யூப் மூலம் சம்பாதிக்கலாம் என்கிற வசதி இருப்பதால் அங்கே கண்ணுக்கு தெரியாத ஒரு போட்டிக் களத்தை பெற்றோர்களே உருவாக்கி அதில் ஓட பிள்ளைகளை பந்தயக் குதிரையை போல் தயார் செய்கிறார்கள். போட்டிகள் நிறைந்த உலகில் இதுதான் சரியான வாழ்க்கை முறை எனச் சப்பைக்கட்டு கட்டுகிறார்கள். சிறுபிள்ளைகளிடம் பணம் சம்பாதிப்பது பற்றிப் பேசி அதற்கு அவர்களைப் பயன்படுத்துவது பிள்ளைகளின் குழந்தைமையை பாதிக்காதா?

ஒருவேளை சில நாள்களில் குழந்தைக்கு அந்தக் குறிப்பிட்ட விஷயத்தில் ஆர்வம் இல்லாமல் வேறொன்றுக்கு மாறுவதற்கான சுதந்திரம் இருக்கிறதா என பெற்றோர்கள் எண்ண வேண்டும். ஐந்து வயதில் இருந்து தொலைக்காட்சிப் பாட்டுப் போட்டிக்கு தயாரான குழந்தை பத்து வயதில் நடனத்தில் ஆர்வம் வந்து பாட்டை கைவிட்டால் அதை பெற்றோர்களால் ஏற்றுக்கொள்ளும் மனநிலை அவசியம். எல்லோராலும் கொண்டாடப்படும் இந்திய கிரிக்கெட் வீரர் மகேந்திர சிங் தோனி ஆரம்பத்தில் ஒரு கால்பந்து ஆட்டக்காரர் என்பதை நினைவில் கொள்க.

குழந்தைகளுக்கு ஆர்வம் இல்லாத துறையைத் தேர்ந்தெடுக்கச் சொல்வது, அல்லது குழந்தைகளுக்கு ஆர்வமிருக்கும் துறையில் வருமானம் குறைவாக இருந்தால் அதை அனுமதிக்காதது, தங்களுக்கு விருப்பமான ஒரு துறையைக் குழந்தைகளின் மீது திணித்து அதில் அவர்கள் பிரகாசிக்கவில்லை எனில் அவர்களைத் தகாத வார்த்தைகளால் திட்டுவது, பெற்றோர்கள் எதிர்பார்க்கும் மதிப்பெண்கள் எடுக்க முடியாத குழந்தைகள் மற்றும் வருமானத்தை ஈட்ட வழி இல்லாதவர்களைக் கேவலமாகப் பேசும் வழக்கம் இன்றும் பல குடும்பத்தில் இருக்கிறது.

நமக்கு மாம்பழம் பிடிக்கும் என்பதால் கொய்யா செடியை நட்டு வைத்து தினமும் அதன் காதில் மாம்பழம் வேண்டும் என்று ஓதினால் மாங்காய் காய்க்காது தானே?

ஒரு தந்தை தன் மகள் மருத்துவராக வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறார். சிறுவயதிலிருந்து அவளை அதற்காக தயார் செய்கிறார். பள்ளி இறுதியில் போதிய மதிப்பெண் இல்லாததால் அவள் மருத்துவராக முடியாமல் போகிறது. தனது ஆசையை நிறைவேற்றவில்லை என்கிற ஏமாற்றத்தை அந்த தந்தை தொடர்ந்து தன் மகளிடம் தகாத வார்த்தைகளால் வெளிப்படுத்திக்கொண்டே இருக்கிறார். அவளது சுய தேர்வை குறை சொல்கிறார். இதனால் அப்பெண் மிகுந்த மன உளைச்சலுக்கு உள்ளாகிறார். மட்டுமல்லாது அவளுக்கு குடும்ப அமைப்பின் மீது அவநம்பிக்கை ஏற்பட்டு வீட்டில் இருந்து வெளியேறுகிறாள். இவையெல்லாம் அதிகம் படித்த பெற்றோர்கள்தான் செய்கிறார்கள் என்பதை நம்ப முடிகிறதா?

குழந்தை
குழந்தை

பதின்பருவத்தில் இருக்கும் பிள்ளைகள் நன்றாக படிக்காத போது, பெற்றோரை எதிர்த்து கேள்வி கேட்கும்போது உடனடியாக பெற்றோர்கள் பிள்ளைகளுக்கு பாலியல் ஆசை வந்துவிட்டதாக மறைமுகமாகவும், நேரடியாகவும் வசைபாடுகிறார்கள். பதின் வயது தொடங்கும் போது குழந்தைகளுக்கு அழகுபடுத்திக் கொள்வதில் அதீத ஆர்வம் மற்றும் பாலியல் ஆசை வருவதும் இயற்கையாக நடப்பது. அது குற்றம் என்பது போல் பேசி பெற்றோர்கள் பிள்ளைகளை பதற்றமடைய செய்கிறார்கள்.

குழந்தைகள் நம் வழியே பூமிக்கு வருகிறார்கள் என்பதால் அவர்கள் நம்முடைய உடைமை அல்ல. குழந்தைகளை நாம் வளர்க்கிறோம் என்கிற வார்த்தையே தவறு. குழந்தைகள் தானாகவே வளர்கிறார்கள். நாம் அவர்களை கண்காணிக்கிறோம் (Monitoring) அவ்வளவுதான்.

சிறு குழந்தைகள் தங்களது பிறப்புறுப்பை அடிக்கடி தொடுவது இயற்கையில் இருக்கும் பழக்கம். அதற்காக பெரியவர்கள் குழந்தைகளை உடனே கண்டிக்கிறார்கள். சிறு வயது குழந்தையாக இருந்தாலும் அதை மிரட்டுகிறார்கள். வெளியாட்கள் யாராவது இருக்கும்போது குழந்தைகள் அவ்வாறு செய்தால் பெற்றோர்கள் பதற்றமாகி குழந்தைகளின் கையில் ஒரு அடி வைப்பதைகூட பார்த்திருக்கலாம். உண்மையில் எதற்காக தான் மிரட்டப்படுகிறோம் என்பது குழந்தைக்குப் புரியாது. குழந்தைகளிடம் பதற்றமாக ஒன்றை செய்யக்கூடாது என்று மிரட்டும்போது அவர்களுக்கு அதில் ஆர்வம் அதிகரிக்கும். அதுபோக இவ்வாறு மிரட்டப்படுவதால் குழந்தைகளுக்கு வெளியில் இருந்து உடல்ரீதியாக ஆபத்து வரும்போது அதை பெற்றோர்களிடத்தில் சொல்ல பயம் ஏற்படும்.

பிறப்புறுப்பை உடலின் மற்ற உறுப்புகளைப் போல சாதாரணமாக புரிந்து கொள்ளும்படி குழந்தைகளிடத்தில் சொல்லிக்கொடுக்க வேண்டும் என மருத்துவர்கள் சொல்கிறார்கள். அதேசமயம் சமூகத்தின் பொதுப்புத்தியில் அது மிக அந்தரங்கமானது என்றும் அதைப் பற்றி பேசுவது கூட தவறு என்பது போலவும் இருக்கிறது.

இந்த இரு வேறு விவாதங்கள் தொடர்ந்து நடந்து கொண்டே இருக்கின்றன. ஆனால் குழந்தைகளுக்கான முறையான பாலியல் கல்வி அல்லது அது தொடர்பான உரையாடல்கள் வீட்டிற்குள் பெற்றோர், குழந்தைகளிடையே நடைபெறுவதில்லை.

குழந்தைகளைத் திட்டுதல்
குழந்தைகளைத் திட்டுதல்
For Representation Only

எனது சகோதரியின் 4 வயது மகன் அவனுடைய பள்ளி பாட புத்தகத்தில் இருக்கும் சிறுமியின் (கார்ட்டூன் படம்) கால்களுக்கு கலர் பென்சிலால் நிறம் அடித்து வைத்திருந்தான். அது என்ன என்று கேட்டபொழுது, அவள் ஒரு பெண். பெண்கள் கால்கள் தெரிவதுபோல் உடை அணியக்கூடாது என்பதால் அதை மறைக்க கலர் செய்ததாக அவன் கூறினான். நான்கு வயது குழந்தைக்கு இதையெல்லாம் யார் கற்றுக் கொடுக்கிறார்கள் என்று அதிர்ச்சியாக இருக்கிறது. அதேபோல் பல குழந்தைகளும் சமைப்பது அம்மாவின் வேலை, அப்பா அதை செய்யமாட்டார் எனப் பேசுவதை கண்டிருப்போம்.

வீட்டில் இருக்கும் பெரியவர்கள்தான் குழந்தைகளின் முதல் முன்மாதிரி. அவர்களை கண்டும், கேட்டும் வளரும் குழந்தைகளுக்கு தானாக மூளையில் இத்தகைய விஷயங்கள் ப்ரோகிராம் செய்யப்படுகிறது. அதேபோல் தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகள் மற்றும் விளம்பரங்கள் இதுபோன்ற தவறான புரிதல்களுக்கு முக்கிய காரணமாக இருக்கின்றன. குறைந்தபட்சம் குழந்தைகளுக்கான நிகழ்ச்சிகள் இதுபோன்ற விஷயங்களை மாற்றி கொஞ்சம் முற்போக்காக வழங்குவதில் கவனம் கொள்ள வேண்டும். மிகச் சிறிய வயதிலிருந்தே தங்கள் குழந்தைகள் ஆண்-பெண் பாகுபாடுகள் குறித்து பேசும்போது அதை தவறு என பெற்றோர்கள் சுட்டிக்காட்ட வேண்டும்.

கடந்த ஓராண்டாக வகுப்புகள் ஆன்லைன் மூலம் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. அதற்காக பிள்ளைகள் வாட்ஸ்அப் பயன்படுத்துகிறார்கள். அவ்வாறு போனை பயன்படுத்தும் பிள்ளைகள் போனில் இருக்கும் மற்ற App-களையும் நோண்டுவது வழக்கம். பல பெண்களும் தங்களுடைய போனை பிள்ளைகள் பயன்படுத்தும்போது கண்காணிப்பது இல்லை. தன்னிடம் ரகசியம் ஒன்றும் இல்லை என்பதுபோல வாட்ஸ்அப் மற்றும் ஃபேஸ்புக் போன்றவற்றை பிள்ளைகள் பயன்படுத்தும்போது பெரிதாக எடுத்துக் கொள்வதில்லை. ஃபேஸ்புக் மற்றும் வாட்ஸ்அப் பயன்படுத்துவதற்கு அந்தந்த செயலிகள் அதற்கான குறைந்தபட்ச வயது வரம்பை நிர்ணயம் செய்துள்ளது. செயலியை உருவாக்கியவர்களே இத்தனை வயதுக்குகீழ் இருக்கும் குழந்தைகள் பயன்படுத்தக்கூடாது என்று சொல்லியிருக்கும் நிலையில் நம் குழந்தைகளை அத்தகைய செயலிகளைப் பயன்படுத்த அனுமதிப்பது தவறு.

Kid with Gadget
Kid with Gadget

ஏழெட்டு வயது குழந்தைக்கு இன்று ஆன்லைனில் கேம் டவுன்லோட் செய்து கொள்ள தெரிந்திருக்கிறது. Game App-களுக்கு வயது வரம்பு உண்டு. ஆனால் பிள்ளைகளுக்கு அது தெரியாது அல்லவா? பலரும் தங்கள் பிள்ளைகள் என்ன விளையாடுகிறார்கள் என்று கண்காணிப்பது இல்லை. அப்படி விளையாடும் பல ஆப்கள் விபரீதமானதாக இருக்கின்றன. குறிப்பாக குழந்தைகளுக்கான ஆப்களில்கூட போர்ன் விளம்பரங்கள் வருகின்றன. இதை பார்க்கும் குழந்தைக்கு அது என்னவென்று தெரிந்து கொள்ள ஆசை இருப்பது இயல்பு. இந்த ஆர்வத்துக்கு மிக எளிதாக தீனி போடுகிறது இணையம். பயமறியா சிறுவயது, எதையும் செய்து பார்க்கும் ஆர்வம், இணையம் எல்லாம் சேர்ந்து குழந்தைகள் தேவையில்லாதவைகளை தெரிந்து கொள்வது மட்டுமல்லாது செய்தும் பார்க்கிறார்கள்.

பாலியல் விஷயங்கள் மட்டுமல்லாமல் வாய்ப்பிருப்பவர்கள் மிகச்சிறிய வயதில் போதை பழக்கத்திற்கு அடிமையாகும் ஆபத்துகளும் அதிகம். சில பெற்றோர்கள் குழந்தைகளிடத்தில் நாம் வெளிப்படையாக இருக்கும்பட்சத்தில் குழந்தைகள் நம்மிடம் வெளிப்படையாக இருப்பார்கள் என்று நினைக்கிறார்கள். நிச்சயமாக இல்லை. 18 வயது ஆகும்வரை குழந்தைகள் பெற்றோரின் கண்காணிப்பில் இருப்பது அவசியம். இந்தியாவில் அதைத்தான் சட்டமும் சொல்கிறது.
மேடம் ஷகிலா - 21: சமூக வலைதளங்களில் "Are you depressed?" என்பதே எப்படி `Pick-up line'ஆக மாறுகிறது?

18 வயதிற்கு குறைவாக இருக்கும் குழந்தையை பெற்றோர்கள் கண்காணிப்பதற்கு முழு உரிமையும் உண்டு. ஆனால் பெற்றோர்களின் ப்ரைவசியில் குழந்தைகள் நுழைய தேவையில்லை. அது பெற்றோர்களுக்கு மட்டுமல்ல குழந்தைகளுக்கும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தும். பெற்றோரின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கை பற்றி குழந்தைகளிடம் கூறுவது அவர்கள் வயதுக்கு மீறிய செயல். குழந்தைகளை குழந்தைகளாக இருக்க விடுதல் அவசியம்.

சிறுவன்
சிறுவன்
For Representation Only

குழந்தைகள் எல்லாவற்றையும் தொலைக்காட்சிகளிலிருந்தோ அல்லது பள்ளியில் சக மாணவர்களிடம் இருந்தோ கற்றுக் கொள்வதாகத் தொடர்ந்து குற்றம் சாட்டி பெற்றோர்கள் திட்டுவதைப் பார்க்கலாம். இன்னும் சில பெற்றோர்கள் குழந்தைகளின் நண்பர்களை காரணம் சொல்லி பள்ளியை மாற்றிய கதைகள் உண்டு. ஆனால் குடும்பத்திற்குள்ளேயே குழந்தைகளுக்கு தவறான வழிகாட்டுதலாக நிறைய விஷயங்களைத் தெரிந்தும், தெரியாமலும் செய்துகொண்டே இருக்கிறோம்.

பல பெற்றோர்களும் பிள்ளைகளிடத்தில் உரையாடல் நிகழ்த்துவதில்லை. எதற்கெடுத்தாலும் பிள்ளைகளை தகாத வார்த்தைகளில் திட்டவும், அடிக்கவும் செய்கிறார்கள். மறுபக்கம் பாதுகாப்பு என்கிற பெயரில் குழந்தைகளுக்குப் பயத்தை ஏற்படுத்தி அவர்களுக்கு மன அழுத்தம் கொடுக்கிறார்கள். இதனால் பயமும், தயக்கமும் ஒரு நிழலாக அவர்களை பின் தொடர்கிறது. எதிர்காலத்தில் அவர்கள் தனித்து முடிவெடுக்க மனதளவில் உறுதி இல்லாதவர்களாக ஆகிறார்கள்.

தங்கள் வாழ்க்கையை பிள்ளைகளுக்காக அர்பணித்து வாழ்வதாக சொல்லிக்கொள்ளும் பெற்றோர்கள் பிள்ளைகளுக்கு சொத்து சேர்த்து வைப்பதில் காட்டும் அக்கறையை பிள்ளைகளின் மன நலனிலும் காட்டவேண்டும்!
அடுத்த கட்டுரைக்கு