Published:Updated:

``திருமணத்துக்குப் பின் அம்மாவை என்னுடன் அழைத்துச் செல்லமாட்டேன். ஏன்னா?!" - ஒரு மகளின் அன்பு மடல்

``அம்மாவை என்னோடு அழைத்துச் சென்று அவர் கண்களில் சங்கடத்தைப் பார்ப்பதைவிட, அவரை என் வீட்டுக்கு அழைத்து விருந்துவைத்து உபசரித்து, அவர் கண்களில் பெருமையையும் மகிழ்ச்சியையும் பார்க்கவே விரும்புகிறேன்..."

Daughter - Mother
Daughter - Mother

மகள்கள் தேவதைகளின் மறுஉருவம் என்று கொண்டாடும் தகப்பன்களின் பதிவுகளை இன்று எங்கும் பார்க்கிறேன். அப்படிக் கொண்டாட என் அப்பா நெடுநாள் என்னுடன் இல்லை. தகப்பனுமாகி என்னை வளர்த்தார் என் அம்மா. அவருக்கு, இந்த மகள்கள் தினத்தில் நான் சொல்லப்போவது என் நன்றியை அல்ல; அம்மாவின் எதிர்காலம் குறித்து ஒரு மகளாக நான் சுமக்கும் கனவுகளையும் பொறுப்புகளையும்!

திருமண வயதில் இருக்கும் பெண் நான்.

`அப்பா இல்ல. ஒத்த பொம்பளப் புள்ளைய கஷ்டப்பட்டு வளர்த்துட்டீங்க. கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் நீங்களும் மககூடவே போய் தங்கிக்கிற மாதிரி ஒரு மாப்பிள்ளையைப் பாருங்க. பொண்ணுக்கு வீட்டுல வேலை செஞ்சு கொடுத்து, பேரன் பேத்திகளை வளர்த்துனு உங்க காலம் ஓடிடும்ல...' - இது என் அம்மாவுக்குத் தரப்படும் ஆலோசனை.

'நீ லவ் பண்ணாலும்கூட, உங்கம்மாவை உங்கூடவே கூட்டிட்டுப் போறதுக்கு சம்மதிக்கிற பையனா பார்த்து லவ் பண்ணிடு' - இது எனக்குத் தரப்படும் அட்வைஸ்.

என் மகள் படிக்கும் புதிய கற்றல் முறையில் தொடர்ந்து படிக்கலாமா? கல்வியாளர் விளக்கம் #DoubtOfCommonMan

இந்த வார்த்தைகளை எல்லாம் நாங்கள் கேட்க வேண்டிய சூழ்நிலையை உருவாக்கிவிட்ட என் அப்பாவை நினைத்துப் பார்க்கிறேன்.

நுரையீரல் புற்றுநோயால் பாதிக்கப்பட்ட என் அப்பா, எனக்கு 15 வயதானபோது எங்களை விட்டு மறைந்தார். அவரது இழப்பை இயல்பான மரணமாக என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. அதற்கான சூழ்நிலையை அவர் தானே ஏற்படுத்திக்கொண்டார் என்ற கோபம் இப்போதும் தீரவில்லை எனக்கு. தன் பள்ளிப் பருவத்திலிருந்தே புகைப்பழக்கத்துக்கு அடிமையான அப்பா, நாங்கள் எவ்வளவு சொல்லியும் அதை நிறுத்தவில்லை. என்னையும் அம்மாவையும் பற்றிய கவலை இருந்திருந்தால், நாங்கள் நிராதரவாக நிற்கும் நிலையை நினைத்துப் பார்த்திருந்தால், அவரது உடல்நிலை மீது அக்கறை இருந்திருந்தால் அவர் சிகரெட்டை நிறுத்தியிருக்க வேண்டும். 'அதெல்லாம் நமக்கு எந்த நோயும் வராது' என்ற அலட்சியம், புற்றுநோயின் அட்வான்ஸ்டு ஸ்டேஜில் அவரைக்கொண்டு போய் நிறுத்தியது. 'மருந்து, மாத்திரையில பிழைச்சிடுவோம்' என்ற அவருடைய அறியாமையை, சீக்கிரமே மரணம் வென்றது.

Mother - Daughter
Mother - Daughter
மகள்களுக்கு சரணாகதி வரிகள் எழுதிக்கொண்டு, மது, புகை என இருக்கும் தகப்பன்சாமிகளுக்கு, என் கடிதத்தின் இந்த வரியை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டத் தோன்றுகிறது. என் நிலையில் உங்கள் மகளை நிறுத்திவிடாதீர்கள். 'சிகரெட்டை விட்டுடுங்கப்பா' என்று கதறித் தோற்றுப்போகும் எத்தனையோ மகள்களின் எதிர்கால வடிவம் நான்.

அப்பாவின் மரணத்தின்போது நான் பத்தாம் வகுப்புப் படித்துக் கொண்டிருந்தேன். வாழ்வின் மிகப்பெரிய இழப்பை எதிர்கொள்ளும் பக்குவத்தையும் பலத்தையும் அம்மா எனக்குத் தந்தார். ''உடம்பு சரியில்லாம அப்பா இறந்துட்டாரு. ஆனாலும் நாம வாழ்ந்துதான் ஆகணும். கொஞ்ச நாள்களுக்கு, மாசங்களுக்கு, வருஷங்களுக்கு வாழ்க்கை கடினமாத்தான் இருக்கும். அந்தக் கஷ்ட காலத்தை முடிஞ்சளவுக்குச் சுருக்கிறது நம்ம கையிலதான் இருக்கு.

அப்பா இருந்திருந்தா, முக்கியமான தருணங்களிலெல்லாம் நானும் அப்பாவும் பேசி முடிவெடுத்திருப்போம். இப்ப, நீயும் நானும்தான் இருக்கோம். இனி நான் எந்த விஷயத்தையும் உங்கிட்ட கேட்டுத்தான் முடிவெடுப்பேன். அதுக்கு நீ தயாராகணும். அதுக்கான பக்குவத்தையும் தைரியத்தையும் நீ வளர்த்துக்கணும்.

Daughter - Mother
Daughter - Mother

நான் உனக்கு இனி அப்பாவாவும் இருப்பேன். ஆனாலும், எல்லா இடங்களிலும் அப்பாவின் இடத்தை நான் நிரப்ப முடியாமப் போகலாம். அப்போவெல்லாம், 'அப்பா இருந்திருந்தா...'னு அதை நினைச்சு நீ வருத்தப்படக் கூடாது. அந்தக் கவலை, உன்னை எந்தச் சூழ்நிலையிலும் ஓரடிகூட பின்னோக்கி இழுத்துடக் கூடாது. மாறா, 'அப்பா இல்லைன்னாலும் நான் இதைச் செய்வேன்'னு அதை உத்வேகமாத்தான் எடுத்துக்கணும். பல நேரங்கள்ல, உன்ன நீதான் பார்த்துக்கணும். பிடிச்சதைச் செய், நான் எப்போமே உன்கூட இருப்பேன்!" - அம்மாவின் வார்த்தைகள் அத்தனையையும் உள்வாங்கிக்கொண்டேன். 15 வயதிலிருந்த நான், 25 வயதுக்குண்டான பொறுப்புகளைக் கற்றுக்கொள்ள ஆரம்பித்தேன்.

கறிக் கடைக்குப் போவதிலிருந்து வங்கிக் கணக்குகளைப் பார்த்துக்கொள்வது வரை, அனைத்தையும் நானும் அம்மாவும் கற்றுக்கொண்டோம். ஆண் இல்லாத குடும்பம் என்ற உறவினர்களின் அக்கறை கிடைத்தாலும், அதை எதிர்பார்க்காத அளவுக்கு அம்மாவும் நானும் எங்கள் வாழ்க்கையை சுயசார்பாக்கிக்கொண்டோம். ப்ளஸ் டு முடித்தபோது, சென்னையில் உள்ள கல்லூரியில் இதழியல் படிக்க வேண்டும் என நான் சொன்னபோது, 'வேண்டாம்' என்ற குரல்கள் எங்களைச் சுற்றி ஒலித்தன. என் அம்மா, 'பிடிச்சதைச் செய், எப்பவும் உன்கூட இருப்பேன்' என்று எனக்கு அளித்த உறுதிமொழியை அப்போதும் உண்மையாக்கினார். கோவையிலிருந்து சென்னைக்குக் குடிபெயர்ந்தோம்.

Mother - Daughter
Mother - Daughter

சென்னை மாநகருக்கு வந்து ஆறு ஆண்டுகள் ஓடிவிட்டன. இளங்கலை, முதுகலை படிப்புகளுக்குப் பிறகு எனக்கு நல்ல வேலையும் கிடைத்தது. இந்த ஆண்டு முழுக்க, வரிசையாகப் பள்ளித் தோழிகளின் திருமண நிகழ்ச்சிகளில் பங்கெடுத்து வருகிறோம். சிலர், தங்கள் குழந்தையின் முதல் பிறந்தநாளுக்கான அழைப்பிதழையும் அனுப்பிவைத்தனர். இப்போது, 'உன் பொண்ணுக்குக் கல்யாண வயசு வந்துடுச்சுல்ல...' என்ற உறவினர்களின் நினைவூட்டல்களும் அறிவுரைகளும் அம்மாவை வந்தடைந்துகொண்டே இருக்கின்றன.

'கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் நீங்களும் மககூடவே போய் தங்கிக்கிற மாதிரி ஒரு மாப்பிள்ளையைப் பாருங்க. பொண்ணுக்கு வீட்டுல வேலை செஞ்சு கொடுத்து, பேரன் பேத்திகளை வளர்த்துக்கிட்டுனு உங்க காலம் ஓடிடும்ல!'

'நீ லவ் பண்ணாலும்கூட, உங்கம்மாவை உங்கூடவே கூட்டிட்டுப் போறதுக்கு சம்மதிக்கிற பையனா பார்த்து லவ் பண்ணிடு!' - வார்த்தைகள் வாதையாகின்றன.

Vikatan

அப்பா அரசுப் பணியாளராக இருந்ததால், அவருடைய பென்ஷன் இதுவரை எங்களுக்கு உதவியாக இருந்தது. இனியும், அது அம்மாவுக்கு உதவியாக இருக்கும். என் கேள்வி என்னவென்றால், திருமணத்துக்குப் பிறகு எனக்கும் என் கணவர் வீட்டாருக்கும் சமைத்துப் போட, நான் என் அம்மாவை உடன் அழைத்துச் செல்ல வேண்டுமா?

மகள்தான் உலகம் என்று தன் காலத்தைப் போக்கிவிட்ட என் அம்மாவுக்கு, இனி தனக்கென அவர் வாழும் காலத்தைக் கொடுக்க வேண்டும் என்பதே என் கனவு. அதை நிறைவேற்றித் தருவதே என் பொறுப்பு.

'நம்ம கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் அம்மா தனியாத்தானே இருப்பாங்க? நம்மகூட சேர்ந்து இருக்கட்டும்...' என்று பிறர் சொல்வதுபோல திருமணத்துக்குப் பிறகு அம்மாவை நான் என்னோடு அழைத்துச் சென்றால், அது எதில் முடியும் என்று எனக்குத் தெரியும். அங்கு எனக்கும், என் கணவர் வீட்டாருக்கும் அவர் பணிவிடை செய்துகொண்டிருப்பார். வேண்டாம் என்று சொன்னாலும், இழுத்துப்போட்டு வேலைகளைச் செய்யும் அம்மாவைத் தடுக்கவும் முடியாது. காலப்போக்கில் அவரின் சுயமரியாதை, சில நேரங்களில் காயப்படலாம். ஒரு கட்டத்தில், வேறு வழியில்லாமல் மகள் வீட்டில் இருக்கவேண்டிய கட்டாயத்தை அவர் உணர ஆரம்பிக்கலாம். மேலும், திருமணத்துக்குப் பிறகு மகளோடு சேர்ந்து இருப்பதா, அதற்கு மாப்பிள்ளை வீட்டில் ஒப்புக்கொள்வார்களா என்ற கவலையையும் நான் அம்மாவுக்குத் தர விரும்பவில்லை.

Mother - Daughter
Mother - Daughter

மகன் வீட்டில் இருப்பது உரிமை, மகள் வீட்டில் இருப்பது சுமை என்ற பாலின சமத்துவமின்மையை நான் பேசவரவில்லை. மகனுடன் தங்கியிருக்கும் பெற்றோர்களுக்கும்தான் இதைப் பொருத்திப்பார்க்க வேண்டுகிறேன். தங்களது வீட்டைப் பார்த்துக்கொள்ள, பிள்ளைகளைப் பார்த்துக்கொள்ள எனத் தங்கள் பெற்றோர்களைப் பயன்படுத்திக்கொள்ளும் மகன்கள், மகள்கள் இங்கு நிறைய என்பதே நிதர்சனம். அப்படியொரு மகளாக நான் இருக்க வேண்டாம், அப்படியோர் அம்மாவாக என் அம்மாவின் காலம் இனிக் கழிய வேண்டாம் என்பதே என் அக்கறை.

என் அம்மா சுதந்திரமாக இருக்க வேண்டும். தன் உடல் ஆரோக்கியமாக இருக்கும் காலம்வரை, சமையல் முதல், செடி, கொடி, செல்லப் பிராணிகள் வரை அவர் தனக்குப் பிடித்த ஒரு வாழ்க்கையை வாழ வேண்டும். யாரின் கேள்விகளுக்கும் பதிலளிக்க வேண்டிய கட்டாயமின்றி தான் சார்ந்த முடிவுகளை தானே எடுக்கும் உரிமையுடன் வாழ வேண்டும். 'கோயிலுக்குப் போகணும்', 'லைப்ரரிக்குப் போகணும்' என்பவையெல்லாம் கோரிக்கையாக வராமல், தகவலாக மட்டுமே அவர் சொல்ல வேண்டும். 'நமக்கு ஏதாச்சும் ஒண்ணுனா நம்ம பொண்ணு ஓடி வந்துடுவா' என்ற நம்பிக்கையை, நான் அவருக்கு 200% கொடுத்துவிட்டு, அவர் அணு அணுவாகத் தன் வாழ்வை வாழ்வதை நான் பார்த்து ரசித்து மகிழ வேண்டும்.

Mother - Daughter
Mother - Daughter

அம்மாவை என்னோடு அழைத்துச் சென்று அவர் கண்களில் சங்கடத்தை பார்ப்பதைவிட, அவரை என் வீட்டுக்கு அழைத்து விருந்துவைத்து உபசரித்து, அவர் கண்களில் பெருமையையும் மகிழ்ச்சியையும் பார்க்கவே விரும்புகிறேன்.

ஒருவேளை நாளை எனக்குத் திருமணம் ஆனாலும், என் வீட்டுக்கு அருகிலேயே ஒரு சின்ன வீட்டை என் அம்மாவுக்கு வாடகைக்குப் பிடித்துவிடுவேன். ருசியாக இருக்கிறதோ இல்லையோ, வார இறுதிகளில் நான் செய்யும் பிரியாணியை எடுத்துச் சென்று கொடுத்து அம்மாவுக்கு சர்ப்ரைஸ் அளிக்க வேண்டும். ஒரே வீட்டில் இருந்தும் அம்மா - மகள்களால் பேச முடியாத கதைகளை எல்லாம், அம்மா வீட்டுக்குச் செல்லும் நான் பேசித் தீர்க்க வேண்டும். அம்மாவுடன் நான் சிரித்து மகிழ வேண்டும். அழுது அணைக்க வேண்டும். குலாப் ஜாமுன் செய்துகொண்டு என் வீட்டுக்கு எடுத்து வரும் அம்மாவை, வரவேற்று உபசரிக்க வேண்டும். இருவரும் சேர்ந்து ஷாப்பிங் சென்று, அம்மாவுக்கு காட்டன் புடவைகள் எடுக்க வேண்டும். வரும் வழியில், அம்மாவை அவர் வீட்டில் டிராப் செய்யும்போது, சந்தோஷமாக இருவரும் 'பை' சொல்லிக்கொள்ள வேண்டும். அம்மா விரும்பும்போது, கண்டிப்பாக என்னோடு கூட்டிச்செல்வேன்.

Vikatan

'அம்மா வீடு' என்பது மகள்களின் சந்தோஷம் மட்டுமல்ல, அம்மாக்களுக்கான சுயமரியாதை தலமும்!

இப்படிக்கு,

ஓர் அன்பு மகள்