Published:Updated:

தமிழ் தெரியாத உடன்பிறப்புகள் தேடும் தமிழ்ப் பெற்றோர்!

டயான் கால், கேஸ்பர் ஆண்டர்சன்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
டயான் கால், கேஸ்பர் ஆண்டர்சன்

சகோதரியுடன் இணைந்து மீண்டும் இந்தியா வந்து பெற்றோரைத் தேட வேண்டும். என்னிடம் உள்ள ஆவணத்தில் அப்பாவின் பெயர் அய்யாவு என்று இருக்கிறது.

தமிழ் தெரியாத உடன்பிறப்புகள் தேடும் தமிழ்ப் பெற்றோர்!

சகோதரியுடன் இணைந்து மீண்டும் இந்தியா வந்து பெற்றோரைத் தேட வேண்டும். என்னிடம் உள்ள ஆவணத்தில் அப்பாவின் பெயர் அய்யாவு என்று இருக்கிறது.

Published:Updated:
டயான் கால், கேஸ்பர் ஆண்டர்சன்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
டயான் கால், கேஸ்பர் ஆண்டர்சன்

``நல்லதோ, கெட்டதோ, எது நடந்தாலும் நான் பெரிதாக அதைத் தலையில் ஏற்றிக்கொள்ள மாட்டேன். எதுவாக இருந்தாலும் கடவுளிடம் விட்டுவிடுவேன். அவர் பார்த்துக்கொள்வார். தம்பி கேஸ்பரை நான் கண்டறிய அவர்தான் உதவினார். அதேபோல, ஒரு நாள் எங்கள் பெற்றோரைக் கண்டறியவும் உதவுவார்” டயான் நம்பிக்கையுடன் சொல்கிறார்.

அமெரிக்காவில் இருக்கிறார் 48 வயது டயான் கால். டென்மார்க்கில் வசிக்கிறார் 46 வயது கேஸ்பர் ஆண்டர்சன். இருவரும் உடன்பிறந்த அக்கா–தம்பி. ஆனால், இந்த விஷயம் இவர்களுக்கே மூன்று மாதங்களுக்கு முன்புதான் தெரியும். இவர்கள் தமிழ்நாட்டில் பிறந்தவர்கள். குடும்பச் சூழ்நிலை காரணமாக, சிறு வயதிலேயே கோவையில் உள்ள ஓர் ஆதரவற்றோர் ஆசிரமத்தில் பெற்றோர் விட்டுச் சென்றிருக்கிறார்கள். டயானை ஓர் அமெரிக்கத் தம்பதியும், கேஸ்பரை டென்மார்க்கில் ஒரு தம்பதியும் தத்தெடுத்துள்ளனர். சமீபத்தில் எடுத்த டி.என்.ஏ பரிசோதனை மூலம், கிட்டத்தட்ட 43 ஆண்டுகள் கழித்து காலச்சக்கரம் உடன்பிறப்புகளை இணைத்துள்ளது. டயானின் இயற்பெயர் விஜயா. கேஸ்பரின் இயற்பெயர் ராஜகுமாரன். காலம் அவர்களை கேஸ்பராகவும் டயானாகவும் மாற்றியது.

டயான் கால், கேஸ்பர் ஆண்டர்சன்
டயான் கால், கேஸ்பர் ஆண்டர்சன்

அதே காலச்சக்கரம் அவர்களை இப்போது விஜயாவாகவும் ராஜகுமாரனாகவும் மாற்றி, பெற்றோரைத் தேட வைத்துள்ளது. தமிழே தெரியாத அக்காவும் தம்பியும் இணைந்து, தமிழ் மட்டுமே தெரிந்த தங்களது பெற்றோரைத் தேடிக் கொண்டிருக்கின்றனர். இருவரிடமும் உரையாடினோம்.

கேஸ்பர் நெகிழ்ச்சியாக ஆரம்பித்தார். ``என் நிஜப் பெற்றோரை ஒருமுறையாவது பார்த்துவிட வேண்டும் என்ற ஏக்கம் எனக்கு இருக்கிறது. பெற்றோரைத் தேடி இரண்டு முறை இந்தியா வந்திருக்கிறேன். சில அமைப்புகள் உதவியுடன் கோவை உள்ளிட்ட பல்வேறு இடங்களில் தேடினோம். 2019-ம் ஆண்டு இங்கு 14 நாள்கள் தங்கி அவர்களைத் தேடினேன். அது சவால்கள் நிறைந்த பயணம். எங்களைத் தத்துக் கொடுத்திருந்த ஆசிரமம் அப்போது மூடப்பட்டுவிட்டது. அங்கு பணியாற்றிய ஒரு பெண்ணைச் சந்தித்தேன். அவரும் பெரிதாகத் தகவல் வழங்கவில்லை. காலம் மாறிவிட்டது. 40 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அங்கே இருந்தவர்கள், இப்போது இல்லை. இப்போது இருப்பவர்களுக்கு எங்கள் குடும்பம் பற்றி எதுவும் தெரியவில்லை. எங்கள் தந்தை குறித்துச் சில தகவல்கள் கிடைத்தன. ஆனால், அதை வைத்து ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை. ஏமாற்றத்துடன் டென்மார்க் திரும்பினேன்.

தமிழ் தெரியாத உடன்பிறப்புகள் தேடும் தமிழ்ப் பெற்றோர்!

மூன்று வயதில் தத்துக் கொடுக்கப்பட்டு வெளிநாடு போன எனக்கு சிறுவயது ஞாபகங்கள் எதுவுமே இல்லை. தங்கள் மூதாதையர்கள், உறவுகள் யாரென்று அறியாமல் தேடிக் கொண்டிருப்போருக்கு உதவுவதற்காக டி.என்.ஏ பரிசோதனை நிறுவனங்கள் இருக்கின்றன. அப்படிப்பட்ட ஒரு நிறுவனத்தில் மரபணு சோதனை செய்தேன். அவர்களிடம் லட்சக்கணக்கானவர்களின் மரபணு மாதிரிகள் இருக்கும். அவற்றுடன் பொருத்திப் பார்த்து, அமெரிக்காவில் வசிக்கும் மேட் டேவிஸ் என்பவருடன் என் மரபணு பொருந்துவதாக பிப்ரவரி மாதம் சொன்னார்கள். பரவசமாகி அவருடன் ஃபேஸ்புக்கில் நண்பராகி உரையாடினேன். அவர் அம்மாவும் கோவையில் நான் இருந்த ஆசிரமத்திலிருந்து தத்தெடுக்கப்பட்டவர் என்பது தெரிந்தது. தொடர்ந்து பேசியதில் அவர்தான் என் அக்கா என்று அறிந்துகொண்டேன்.

எனக்கு ஒரு சகோதரி இருக்கிறார் எனத் தெரியவந்த பிறகு, சொர்க்கத்தில் இருப்பது போல உணர்கிறேன். எனக்கு ஒரு சகோதரி இருப்பது தெரியாமலே இந்த உலகில் இத்தனை நாள் வாழ்ந்திருக்கிறேன். நினைத்தால் வேதனையாக இருக்கிறது'' என்றார்.

இருவரும் இணைந்தது குறித்துப் பேசிய டயான், ‘‘நானும் என் உறவுகளைத் தேடி வேறு ஒரு நிறுவனத்தில் நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு டி.என்.ஏ பரிசோதனை செய்திருந்தேன். அது யாருடனும் பொருந்தவில்லை. இப்போது என் மகன் மேட் டேவிஸ் வந்து கேஸ்பருடன் உரையாடியதைச் சொன்னதும் இன்ப அதிர்ச்சி ஏற்பட்டது. அதே நிறுவனத்தில் கேஸ்பரின் மரபணுவைக் கொடுத்துப் பரிசோதனை செய்தேன். அதுதான் நாங்கள் உடன்பிறப்புகள் என்பதை உறுதிப்படுத்தியுள்ளது.

தமிழ் தெரியாத உடன்பிறப்புகள் தேடும் தமிழ்ப் பெற்றோர்!

எனக்கு ஒரு சகோதரன் இருக்கிறான், அதுவும் உயிருடன் இருக்கிறான் எனத் தெரியவந்தவுடன் என் மனதில் தோன்றிய உணர்வுகளை வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாது. டி.என்.ஏ பரிசோதனையில் உறுதியானவுடன், கேஸ்பர் அமெரிக்கா வந்தான். லாஸ் வெகாஸ் விமான நிலையத்தில் நடந்த எங்கள் முதல் சந்திப்பு நெகிழ்ச்சியானது. சாயலில் அவன் சற்று வித்தியாசமாக இருப்பான் என நினைத்தேன். ஆனால், 43 ஆண்டுகள் கழித்து தூரத்திலிருந்து பார்த்தவுடன் இவன்தான் என் சகோதரன் என்று புரிந்துகொண்டேன்.

ஆசிரமத்தில் நான் ஒரு குழந்தைக்கு அடிக்கடி உணவு கொடுப்பேன். அது கேஸ்பராகத்தான் இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். என் சகோதரனைக் கண்டறிந்ததை என் வாழ்வில் மிகச்சிறந்த விஷயமாகக் கருதுகிறேன்” என்றார் மகிழ்ச்சி பொங்க.

மீண்டும் தொடர்ந்த கேஸ்பர், “எப்படியாவது என் குடும்பத்தினரைக் கண்டுபிடித்துவிட மாட்டோமா என்று ஓடிக்கொண்டிருந்தேன். எதிர்பாராதவிதமாக என் சகோதரியைக் கண்டறிந்தது மிகவும் ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது. எங்கள் இருவரையும் தனித்தனியாக ஆசிரமத்தில் விட்டிருக்க வாய்ப்புள்ளது. எங்கள் இருவரது பாஸ்போர்ட்களிலும், வெவ்வேறு முகவரிகள் உள்ளன. சகோதரி பாஸ்போர்ட்டில் கோத்தகிரி என்றும், என் பாஸ்போர்ட்டில் கோவை லிங்கனூர் முகவரியும் உள்ளது. அதனால் அவர்கள் வெவ்வேறு இடங்களில் இருந்திருக்கலாம் என்று நினைக்கிறோம்.

பெற்றோரைத் தேடி நான் தமிழ்நாடு வந்தது ஒரு நல்ல அனுபவம். ஒருசிலர் நான் என் தந்தையைப் போல இருப்பதாகக் கூறினர். சிலர் எங்கள் தந்தையைப் பார்த்துள்ளதாகக் கூறினார்கள். துரதிர்ஷ்டவசமாக 80களின் நடுவில் பெற்றோர் அங்கிருந்து சென்றுவிட்டதாகவும், அதன்பிறகு அவரை யாரும் பார்க்கவில்லை என்றும் சொன்னார்கள்.

சகோதரியுடன் இணைந்து மீண்டும் இந்தியா வந்து பெற்றோரைத் தேட வேண்டும். என்னிடம் உள்ள ஆவணத்தில் அப்பாவின் பெயர் அய்யாவு என்று இருக்கிறது. அம்மாவைப் பற்றிக் குறிப்பிடவில்லை. அவர் பெயர் சரஸ்வதி என்று கருதுகிறோம். எனக்கு இதைத்தவிர வேறு எதுவும் ஞாபகமில்லை.

சகோதரியைக் கண்டுபிடித்தேன். அதேபோல என்றாவது ஒருநாள் அவர்களையும் கண்டுபிடித்துவிடுவோம் என்று நம்புகிறோம். எங்களுக்குத் தமிழ் தெரியாது. அவர்களுக்கு ஆங்கிலம் தெரியாது என்பது எங்கள் அன்பைப் பரிமாற ஒரு சிறுதடை. யாராவது ஒருவர் மொழிபெயர்ப்பு செய்ய வேண்டும். ஆனால், உடல்மொழியில் எங்கள் அன்பை வெளிப்படுத்திவிடுவோம். ஒருவேளை அவர்களைக் கண்டறிந்தால், டென்மார்க் அழைத்துவந்து சிறப்பாகக் கவனித்துக் கொள்வேன்” என்று தன் கனவுகளை விவரித்தார்.

மீண்டும் தொடர்ந்த டயான், “எங்கள் அம்மா மிகவும் இனிமையானவர். எங்களை அன்பாகப் பார்த்துக்கொள்வார். என் அப்பா ஒரே இடத்தில்தான் அமர்ந்துகொண்டிருப்பார். அவரால் நகர முடியாது. அவர் பக்கவாதத்தால் பாதிக்கப்பட்டிருந்ததாகத் தகவல் உள்ளது. அவர்களைச் சந்தித்தால் என் வாழ்க்கையில் முழுமை இருக்கும்.

எனக்கு இப்போதும் நினைவிருக்கிறது, என்னை ஆசிரமத்தில் விட்டுச் செல்லும்போது, ‘மிக விரைவில் வந்து உன்னை அழைத்துச் செல்வேன்’ என்று அம்மா உறுதியளித்தார். 43 ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன அம்மா! எங்கே இருக்கிறாய்? அம்மாவைச் சந்திக்கும் அந்த நாளுக்காகக் காத்திருக்கிறேன். அந்த அற்புதம் நிகழாதா என ஏங்குகிறேன்'' என்றார்.

அதிசயம் நிகழட்டும்!

Photos Courtesy: Faund Image Photography