Published:Updated:

மேடம் ஷகிலா - 14: தனிமையில் பெண்கள்; பிள்ளைகளால் பிரிக்கப்படும் பெற்றோர்… சமூகம் எங்கே செல்கிறது?!

மேடம் ஷகிலா தொடர் - குடும்பம்
மேடம் ஷகிலா தொடர் - குடும்பம்

பெரும்பாலான பிள்ளைகள் உடனடியாக அம்மாவை யார் அழைத்துச் செல்வது, வீட்டிலிருக்கும் பொருட்களை டிஸ்போஸ் செய்வது, வீட்டை மாற்றுவது என அனைத்தையும் உடனடியாக முடிவெடுக்க விரும்புகின்றனர்.

தனிக்குடித்தனம் எனும் வாழ்க்கை முறை 1980-களின் பிற்பகுதியில் தமிழ்நாட்டில் பரவலானது. வேலை வாய்ப்பின் காரணமாக வேறு நகரங்களுக்கு குடி பெயர்தல் அதிகமான 90-களில் தனிக்குடித்தனம் என்பது மிக இயல்பான ஒன்றாகப் பார்க்கும் எண்ணம் மக்களிடையே வளர்ந்தது.

கூட்டுக் குடும்பங்களில் ஒரு சிலருக்கு மட்டும் நிகழும் உழைப்புச் சுரண்டலும், இளம்பெண்கள் தனிக்குடித்தனம் நோக்கி நகரக் காரணமாக இருந்தது. 2000-த்திற்குப் பிறகு பெரும்பாலும் திருமணம் முடிந்தவுடன் நேரடியாக தனிக்குடித்தனம் என்பது ஒரு வழக்கமாகவே மாறவிட்டது.

இன்றும் முற்போக்காளர்களும், பெண்ணியவாதிகளும் தமிழ்ச் சமூகச் சூழலில் தனிக் குடும்பங்கள் சரி என்பதை ஆதரிக்கின்றனர். அதற்குக் காரணம் கூட்டுக் குடும்பங்களில் பெண்களின் தனிப்பட்ட முன்னேற்றத்திற்கான தடைகள் அதிகம் இருந்தன. மேலும் பெண்கள் உழைப்புச் சுரண்டலுக்கு ஆளானார்கள்.

80 மற்றும் 90-களின் அநேக திரைப்படங்கள் கூட்டுக்குடும்பத்தில் "எங்கள் வீட்டில் எல்லா நாளும் கார்த்திகை" என்று கொண்டாட்டமாக இருப்பதை போன்று காட்டினாலும் உண்மையில் ‘தி கிரேட் இந்தயன் கிச்சன்’ திரைப்படத்தில் காட்டியது போல சமைப்பது, வீட்டு வேலை செய்வது என்று வீட்டோடு பெண்கள் முடக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தனர். அவர்களது தனிப்பட்ட ஆசைகள், கனவுகள், முன்னேற்றத்திற்கு பெரும்பாலான கூட்டுக் குடும்பங்களில் ஆதரவு இருந்ததில்லை.

The Great Indian Kitchen
The Great Indian Kitchen

ஒருவகையில் பெண்கள் திருமணத்திற்குப் பிறகு மேல் படிப்பு, வேலை, தொழில் எனத் தங்களது தனிப்பட்ட வாழ்வில் முன்னேற தனிக்குடித்தனம் பெரும் காரணமாக இருந்தது எனலாம். அதேசமயம் வீட்டை மட்டும் கவனித்துக் கொண்டு இருக்கும் பெரும்பாலான பெண்களுக்குத் தங்களுடைய 45 வயதுக்கு மேல் பிள்ளைகள் கல்வி, வேலை அல்லது திருமணம் முடிந்து வெளியூர்களுக்கு சென்றுவிடும்போது வீட்டில் அவர்களுக்கு மிஞ்சும் தனிமை மிகப்பெரும் மன அழுத்த சூழ்நிலையை உருவாக்குகிறது.

குடும்பம் மட்டுமே உலகம் என்று வசித்து வந்த பெண்கள் இந்தத் திடீர் தனிமையை கையாளத் தெரியாமல் தொலைக்காட்சி தொடர்களுக்குள் மூழ்குகிறார்கள். ஊர் திருவிழாக்கள், திருமணம் போன்ற குடும்ப நிகழ்வுகள் பெண்கள் அடிக்கடி ஒன்றுகூடும் நிகழ்வாக இருந்து வந்தது. கூட்டுக்குடும்ப முறை மற்றும் உள்ளூரில் வசிக்கும் பெண்களிடத்தில் போட்டி, பொறாமையால் சண்டைகள் நிகழும் என்றும், தனிக்குடித்தனம் மற்றும் வெளியூர் வாழ்க்கை நிம்மதியானது என்கிற எண்ணமும் தற்போது ஐம்பதிலிருந்து எழுபது வயதுக்குள் இருக்கும் பெரும்பாலானவர்களுக்கு இருக்கிறது.

ஆனால் உண்மையில் சிறுசிறு போட்டி மற்றும் சண்டைகளுடன் மனிதர்கள் மத்தியில் வாழ்வதைவிட கொடுமையானது தனிமையில் ஏற்படும் மன உளைச்சல். அதிலும் பெரும்பாலானவர்களுக்கு தாங்கள் மன உளைச்சலுக்கு உள்ளாகி இருப்பது தெரிவதே இல்லை.

நிரந்தர வேலை, நல்ல சம்பளம், வீட்டில் அனைத்து வசதிகளும் இருப்பது நல்ல வாழ்க்கை என்று நம்பிக்கொண்டிருக்கும் நடுத்தர வர்க்க குடும்பங்கள் தனிமையில் ஏற்படும் மன அழுத்தத்தை பெரிய பிரச்னையாக எடுத்துக்கொள்வது இல்லை. திருமணத்திற்கு பிறகு வேலை காரணமாக வெளியூர்களில் தனிக்குடித்தனத்தில் வசிக்கும் பெண்களுக்கு ஏற்படும் மன அழுத்தம் பற்றி 2007-ல் 'பிரிவோம் சந்திப்போம்' என்ற திரைப்படம் வெளிவந்தபோது இது ஒரு பிரச்னையா எனப் பலருக்கும் ஆச்சர்யமாக இருந்தது. அதே சமயம் இந்த மன அழுத்தத்தை கண்டுபிடிக்கவும், அதிலிருந்து வெளிவர முயற்சி செய்யவும் அப்படம் ஒரு விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தியது. தனிமையில் உழலும் பெண்களின் உளவியல் பிரச்னை அவர்களின் உடல்நலத்தை மட்டுமின்றி பல நேரங்களில் குடும்பத்தையும் பாதிக்கின்றது.

பிரிவோம் சந்திப்போம்
பிரிவோம் சந்திப்போம்

தனிக் குடித்தனத்தில் இருந்த பெண்களுக்கு அக்கம் பக்கம் உறவினர்கள், நண்பர்கள் என்று தெருவில் மற்ற பெண்களுடன் தினமும் பேசிப் பழக உள்ளூரில், தனி வீடுகளில் வசிப்பவர்களுக்கும் முன்பு வாய்ப்பு இருந்தது. அடுக்குமாடி குடியிருப்பில் அந்த வாய்ப்பு மிகவும் குறைவு.

தற்போது சோஷியல் மீடியாக்கள் அந்த இடத்தை நிரப்புகின்றன. ஒத்த கருத்துடைய நண்பர்களைக் கண்டடைய முடிகிறது. அதேபோல் நாம் இருக்கும் ஊரில் சோஷியல் மீடியாக்கள் மூலம் நண்பர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கவும் முடிகிறது. இவையெல்லாம் ஒரு புறமிருக்க சோஷியல் மீடியா மூலம் பழகுவது நன்மையில் மட்டுமே முடியும் அளவிற்கான பண்பட்ட மற்றும் பாதுகாப்பான சமூகம் அல்ல நமது. சிறிது கவனக்குறைவாக இருந்தாலும் வாழ்க்கையை முடித்து விடும் பேராபத்துகளும் சோஷியல் மீடியா நட்பு வட்டத்தில் உண்டு.

விருப்பத்தின் பேரில் தனியாக இருப்பவர்களுக்கும் சூழ்நிலை காரணமாக தனிமையில் தள்ளப்படுவதற்குமான வேறுபாடுகள் உண்டு. ஆண்ட்ராய்டு போன் வசதியுள்ள முப்பது வயதுக்கும் குறைவாக இருப்பவர்கள் அனைவருமே சமூக வலைத்தளங்கள் பயன்படுத்துகிறார்கள். தங்கள் அருகில் இருப்பவர்கள், குடும்பத்தினருடன் பேசுவதை விடவும் சமூக வலைத்தளங்களில் ஆக்டிவாக இருப்பதை முக்கியமாக கருதும் ஒரு தலைமுறை உருவாகிக் கொண்டிருக்கிறது. இது சோஷியல் மீடியா பயன்படுத்தத் தெரியாத பெற்றோர் மற்றும் பிள்ளைகளுக்கு இடையில் மிகப் பெரும் இடைவெளியை உருவாக்குகிறது.

இருபது வருடங்களுக்கு முன்புவரை சிறுநகரங்களில் அக்கம் பக்கம் வீட்டினருடன் உரிமையுடன் பழக முடிந்த காலம் இருந்தது. இப்போது வீட்டுக்கு யார் வந்தாலும் முன் அனுமதி பெறாமல் உள்ளே வர முடிவது இல்லை. அடுக்குமாடி குடியிருப்புகளில் ஒருவருக்கொருவர் சந்தித்து பேசிக் கொள்வதற்கு இன்டர்காம் அல்லது தொலைபேசியில் முன் அனுமதி பெறவேண்டும் என்கிற எழுதப்படாத சிஸ்டம் உள்ளது. மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் அடுத்தவர் பிரைவசியின் உள்ளே அத்துமீறி நுழையக் கூடாது என்பது சரி என்று தோன்றினாலும் பல நேரங்களில் ஓர் அவசர தேவைக்கு கூட அழைப்பதற்கு யாரும் அற்ற நிலைதான் உள்ளது.

குடும்பம்
குடும்பம்

தங்கள் பிள்ளைகளின் உதவிக்காக நகரத்தின் அடுக்குமாடி குடியிருப்புகளுக்கு இடம்பெயரும் பெற்றோர்கள் குறிப்பாக அம்மாக்கள் பெரும்பாலும் இந்த நாகரீக முறைக்கு ஒத்துப் போக முடியாமல் தனிமையில் இருக்கின்றனர். ஊரில் அவரவர் வீட்டில் உறவினர்கள், நண்பர்கள் வீட்டு விசேஷங்கள், திருவிழா, கோயில், சினிமா இன்று இருந்தவர்களுக்கு நாள் முழுவதும் அடுக்குமாடி குடியிருப்பின் சிறிய இடத்துக்குள் அடைபட்டு இருக்க வேண்டியிருக்கிறது. அது அவர்களை வெகு விரைவில் முதியவர்களாக உணரச் செய்கிறது.

திருமணம் ஆகிப் பிள்ளைகள் பிறந்ததில் இருந்து அவர்களின் நலனையே முதன்மையாகக் கொண்டு வாழ்ந்த பெற்றோர்கள், தங்கள் பிள்ளைகளின் திருமணத்திற்குப் பிறகும்கூட தங்களுக்காக வாழ முடியாத நிலை இன்று உள்ளது. பிள்ளைகள் தங்கள் தாயை மட்டும் உதவிக்கு உடன் அழைத்துக் கொள்ளும்போது தந்தை தனியே விடப்படுகிறார் என்பதை யாரும் உணருவதில்லை. அதே சமயம் தாயும் தன் கணவரை பிரிந்து வர அன்பின் பெயரால் நிர்பந்திக்கப்படுகின்றார். நம் ஊரில் வயோதிகத்தில் துணைக்கு ஆள் வேண்டும் என்பதற்காகவே திருமணம் செய்ய வேண்டும் என்று சொல்வார்கள். ஆனால் இன்று நிலைமை தலைகீழாக இருக்கிறது. 50 வயதிற்கு மேல் இருக்கும் பெண்கள் பெரும்பாலும் மகன் அல்லது மகள் வீட்டில் பேரக் குழந்தைகளைக் கவனித்துக்கொள்ள சென்று விடுகின்றனர். கணவன் மனைவி பிரிந்து தனிமையில் இருக்க வேண்டிய சூழல் இருக்கின்றது.

பெரும்பாலான பிள்ளைகள் தங்களையும் தங்கள் பிள்ளைகளையும் பார்த்துக் கொள்வது பெற்றவர்களின் கடமை என்பதை போல் நினைத்துக் கொள்கிறார்கள். காலையில் வேலைக்குச் சென்று இரவு வீடு திரும்பும்போது அவரவர் அலுவலக பிரச்னைகளும், வாழ்க்கைத்துணை மற்றும் பிள்ளைகளின் பிரச்னைகள் மட்டுமே பெரிதாக பேசப்படுகிறது.

ஐம்பது அறுபது வருடங்கள் ஒரே இடத்தில் இருந்தவர்கள் அதை விட்டுவிட்டு சிறிய கூண்டுக்குள் அடைபடும்போது அதனால் ஏற்படும் மன மாற்றங்களை, சிக்கல்களை பிள்ளைகள் புரிந்து கொள்வது இல்லை. இன்னும் சிலர் தங்களுடன் பெற்றோரை அழைத்து வைத்துக் கொள்வதே அவர்களுக்கு செய்யும் பெரும்பேறாக நினைத்து பெருமைப்படுகிறார்கள். அதேபோல் அம்மாக்களும் தங்களுடைய பிரச்னைகளை பிள்ளைகள் இடத்தில் சொல்வதில்லை.

இவர்கள் எல்லோரையும்விட மிக மோசமான தனிமை மற்றும் #Depression-ல் பாதிக்கப்படுபவர்கள் 45 வயதிற்கு மேல் துணையை இழப்பவர்கள்.

Elderly Couple
Elderly Couple

துணையை இழந்து அல்லது பிரிந்து வாழ்பவர்களில் ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் வேறு வகையான பிரச்னைகள் இருக்கின்றன. 60 வயதுக்கும் குறைவாக இருக்கும் ஆண்கள் துணையை இழந்து / பிரிந்து வாழ நேரும்போது பெரும்பாலும் பிள்ளைகள் தங்களுடன் வந்துவிடும்படி வற்புறுத்துவதில்லை. அதற்கு தந்தையின் வேலை அல்லது தொழில் காரணமாக இருக்கலாம். ஒரு ஆண் இருக்கும் இடத்திலேயே இறுதிவரை வாழ சுதந்திரம் இருந்தாலும் பிள்ளைகள் மற்றும் உறவினர்களுக்கு இடையில் இணைப்பு பாலமாக செயல்பட்ட மனைவி இல்லை என்றால் கொடும் தனிமையில் அவதியுற நேர்கிறது. அதே சமயம் தந்தையால் தங்களுக்கு உதவி இல்லை என்று கண்டு கொள்ளாமல் விடும் பிள்ளைகளும் உண்டு.

இதுவே திருமணமான பிள்ளைகள் அல்லது வெளியூரில் வேலை பார்க்கும் பிள்ளைகள் இருக்கும் ஒரு தாய் தன் துணையை இழந்து அல்லது பிரிந்து வாழ நேரும் போது அவர் அதே வீட்டில் தனியாக வாழ யாரும் அனுமதிப்பதில்லை. அன்பின் பெயரால் பிள்ளைகள் தாயை தங்களுடன் கூட்டிச் சென்றுவிட விரும்புகிறார்கள். இப்படி கூட்டிச் செல்லும் பலரும் அதோடு தங்களது கடமை முடிந்தது என்று எண்ணுகிறார்கள்.

பெரும்பாலான பிள்ளைகள் உடனடியாக அம்மாவை யார் அழைத்துச் செல்வது, வீட்டிலிருக்கும் பொருட்களை டிஸ்போஸ் செய்வது, வீட்டை மாற்றுவது என அனைத்தையும் உடனடியாக முடிவெடுக்க விரும்புகின்றனர். தனிமனித சுதந்திரம் பற்றிய பிரக்ஞை இல்லாத உறவுகளும் எல்லாவற்றிலும் மூக்கை நுழைத்து உடனடியாக முடிவு செய்யும்படி சம்பந்தப்பட்ட குடும்பத்தினரை நிர்ப்பந்திக்கிறது. சிலர் தங்களது பொருளாதார நிலையை இதற்கு காரணம் காட்டுகிறார்கள். தங்களுடைய பிள்ளைகளுக்கு வசதிக்கு மீறிய வாழ்க்கையைத் தருபவர்கள் தங்களின் பெற்றோர்களுக்கு அடிப்படை பொருளாதார தேவையைத்க் கூட பூர்த்தி செய்ய விரும்பாதவர்களாக இருக்கிறார்கள்.

இடமாறுதல் ஒருவித மன மாற்றத்துக்கு நல்லது என்று எடுத்துக் கொண்டாலும் கூட தன்னுடைய வீட்டில் எல்லாமே தனது கட்டுப்பாட்டில் இருந்து பழக்கப்பட்ட ஒருவருக்கு திடீரென்று 25 - 30 ஆண்டுகள் பழக்கத்தை மாற்றி இன்னொரு இடத்திற்கு மொத்தமாக இடம்பெயர்ந்து, இன்னொருவரின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் வாழ்வது அவர்களை மன அழுத்தத்திற்கு உள்ளாக்கும். மேலும் சட்டென்று முதுமையை உணரச் செய்யும்.

முதியவர்கள் - கணவன், மனைவி
முதியவர்கள் - கணவன், மனைவி

எழுத படிக்கத் தெரிந்தவர்கள் ஸ்மார்ட்போன் பயன்படுத்த கற்றுக்கொள்கின்றனர். அது ஓரளவு அவர்களுக்கான நண்பர் வட்டாரத்தை உருவாக்கிக் கொடுக்கிறது. ஆனால் எண்ணிக்கையில் இவர்கள் மிகக் குறைவு.

தான் இடத்தை விட்டு புதிய ஊருக்கு இடம் பெயர்வது சூழ்நிலை காரணமாக இருந்தாலும் அந்த மாற்றத்தை சம்பந்தபட்டவரே தான் தீர்மானிக்க வேண்டும்.

நம்மூரில் துணையை இழந்த பெற்றோர்களுக்கு அவர்களின் பிள்ளைகள் திருமணம் செய்து வைக்கும் வழக்கம் தொடங்கியிருப்பது பற்றி செய்திகளில் பார்ப்பது மகிழ்ச்சி அளிக்கின்றது. துணையை இழந்த பெற்றவர்கள் நம்மையும் நம் பிள்ளைகளையும் பார்த்துக்கொண்டு தங்களுடைய மிச்சமிருக்கும் 20 - 30 வருடங்களை கழிக்க வேண்டும் என்று நினைப்பது சுயநலம்.

சுற்றி இருப்பவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள் என்கிற எண்ணத்தில் இருந்து பெரியவர்கள் வெளியே வர வேண்டும். பிள்ளைகளுடன் இருப்பது வேறு துணையுடன் வாழ்வது அல்லது தனியாக இருப்பது எதுவானாலும் அந்த முடிவை அவர்களே சுயமாக எடுக்கும் நிர்பந்தமில்லாத சூழலை பிள்ளைகள் உருவாக்கித் தர வேண்டும்.
அடுத்த கட்டுரைக்கு