Published:Updated:

கிழக்கிலிருந்து மேற்கே - மீண்டும் அமெரிக்க பயணம் | கிராமத்தானின் பயணம் - 22

America
News
America

பேச்சுவாக்கில், 'நான் ஹாரி பாட்டர் படத்தில் தூங்கிவிட்டேன்' என்று கூற, தம்பி மகள், 'அது 10 வருடம் முன்பு. இப்போது உங்கள் ஆங்கிலம் நன்றாகவே உள்ளது. இப்போது பார்த்தால் புரிந்துகொள்வீர்கள்' என்று கிண்டல் செய்தார்.

(இந்த கட்டுரையின் ஆரம்பத்தில் கொடுத்துள்ள 'drop down' மூலம் பாகம் 1-21 படிக்காதவர்கள் படிக்கலாம்)

வாசகர்களே, இந்த முறை வழக்கத்துக்கு மாறாக சற்றே நீளம் அதிகம். புகைப்படங்களும் அதிகம். 54 நாட்கள். பல இடங்கள். அதை பிரித்து கொடுப்பதை விட, ஒரே தவணையில் கொடுத்தால் நன்றாக இருக்கும் என்ற நல்லெண்ணம்தான். ஆகவே, இதை உங்களுக்கு எப்பொழுது ஒரு 30 நிமிடம் ஒதுக்க முடியுமோ அப்போது படியுங்கள். அது கடினமென்றால், இரண்டு பாகங்களாக பிரித்து படியுங்கள்.

நான் வேலையை விட்டு விருப்ப ஓய்வு பெற்றது ஜூன் 2018. உடனே நீண்ட பயணம் ஆரம்பித்தோம். 27 ஜூலை முதல் 17 ஆகஸ்ட் வரை கனடாவில் 22 நாட்கள். போன வாரம் பார்த்தோம். பின்னர் 18 ஆகஸ்ட் முதல் 10 அக்டோபர் வரை அமெரிக்கா, 54 நாட்கள், இந்த வாரம் பாப்போம்.

ஒரு சின்ன விளக்கம். நான் 6ம் பாகம் முதல் 8ம் பாகம் ஏற்கனவே அமெரிக்கா பற்றி எழுதியிருந்தேன். அது 2019ல் மேற்கிலிருந்து கிழக்கான சாலை பயணம். இந்த பாகம் 2018ல் கிழக்கிலிருந்து மேற்கே சென்ற பயணம். இரண்டு பயணங்களிலும் பார்த்த இடங்கள் முற்றிலும் வேறு. நிச்சயமாக டைம் லூப் எல்லாம் இல்லை, நம்புங்கள். கீழ் உள்ள வரைபடங்கள் உங்களுக்கு விளக்கும்.

2018. நியூ யார்க் முதல் சான் பிரான்ஸிஸ்கோ வரை - 54 நாட்கள்
2018. நியூ யார்க் முதல் சான் பிரான்ஸிஸ்கோ வரை - 54 நாட்கள்

விகடன் Daily

Quiz

சேலஞ்ச்!

ஈஸியா பதில் சொல்லுங்க...

ரூ.1000 பரிசு வெல்லுங்க...

Exclusive on APP only
Start Quiz
2019.  சீயாட்டெல் முதல் நியூ ஹாம்ப்ஷயர் வரை - 37 நாட்கள்
2019. சீயாட்டெல் முதல் நியூ ஹாம்ப்ஷயர் வரை - 37 நாட்கள்

17 ஆகஸ்ட். போன வாரம் சொன்னமாதிரி கனடா முடித்து அங்கிருந்து அமெரிக்கா சென்றோம். மிசிசாகாவிலிருந்து பியர்சன் சர்வதேச விமான நிலையம் 30 கிமீ. மதியம் 12 மணிக்கு கிளம்பி 1230க்கு விமான நிலையத்தில். விமானம் பிற்பகல் 02:40க்கு. அமெரிக்க விசா சுத்தம். 2 மணி நேரம் தேவைக்கு அதிகமே. எல்லாம் முடிந்து கடைசியாக அமெரிக்க குடியுரிமை சோதனைக்கு சென்றோம். அது இரண்டு அடுக்காக செய்யவேண்டும். முதலில் நம் ஆவணங்களை நாமே ஸ்கேன் செய்து தகவல்களை பதிந்து கைரேகை பதிந்து பின்னர் அதிகாரியிடம் செல்லவேண்டும். சென்றோம். அதிகாரி நீண்ட நேரம் என் ஆவணங்களை சரிபார்க்க மனைவி கண்ணில் சற்று பதற்றம்.

நான் சொல்லியிருக்கிறேன், பயணம் செல்லும்போது கவனமாக திட்டமிட்டு பயண சீட்டுக்கள், விடுதி முன்பதிவுக்கான மின்னஞ்சல்கள் எல்லாம் அழகாக ஒரு கோப்பில் வைப்பேன். இந்த முறையும். அதிகாரி என்னிடம் கேட்ட முதல் கேள்வி, நான் என்ன செய்கிறேன் என்பதுதான். "கன்சல்ட்டிங்" என்றேன். பின் என்னுடைய கடவுப்புத்தகத்தை (Passport) திருப்ப ஆரம்பித்தார். அந்த சமயம் 3 புத்தகங்கள். அமெரிக்காவின் விசா பழைய புத்தகத்தில். எல்லாவற்றையும் திரும்ப திரும்ப பார்த்தவர், நான் ஏன் அதிகமாக ஈரானுக்கும், மத்திய கிழக்கு நாடுகளுக்கும் சென்று வந்தேன் என கேட்டார். நான் துபாயில் எண்ணெய் நிறுவனத்தில் வேலை நிமித்தம் பல இடங்களுக்கு சென்று வந்ததை சொன்னேன். இப்போது எதற்கு அமெரிக்கா செல்கிறீர்கள் என்று கேட்க, நான் ஊர் சுற்றிப்பார்த்துவிட்டு மகளையும் (அப்போது அமெரிக்காவில் படித்துக்கொண்டிருந்தார்) பார்க்கப் போவதாக சொன்னேன். பயணத்திட்டம் உள்ளதா என கேட்க அந்த கோப்பை அவரிடம் சமர்ப்பித்தேன். அதில் நாளுக்கு நாள் எங்கே, என்ன எவ்வாறு என்று Excel திட்டமும், கீழேயே எல்லா சீட்டுகள், முன்பதிவுத் தாள்கள் என நிறைய தகவல்கள். அந்த அதிகாரி சற்றே குழப்பத்துடன் திருப்பித் திருப்பி ஆவணங்களையும் புத்தகத்தையும் பார்த்தவர், என் சுய தகவல் ஆவணம் (Bio - Data) உண்டா என சம்பந்தமே இல்லாமல் கேட்டார். ஒரு வேளை எனக்கு ஏதாவது வேலை தர ஆசைப்பட்டாரா தெரியவில்லை. சரியான குழப்பம் அவர் முகத்தில். தலையை உயர்த்தி என் முகத்தை மீண்டும் பார்த்தார். தீர்மானமாகச் சொன்னார். நீங்கள் என்னோடு வாருங்கள், மேலதிகாரி உங்களை கவனிப்பார் என்று ஓர் அறையில் இருவரையும் உட்கார வைத்து சென்றுவிட்டார். எங்கள் விமானத்திற்கு நேரம் ஆகிறது என்று சொல்லி முடிப்பதற்குள், நான் ஒன்றும் செய்ய முடியாது என்று கடுகடுப்பாக சொல்லி சென்று விட்டார். என்னடா இது எனக்கு வந்த சோதனை என்று புரியாமல் உள்ளே எங்களுக்கு முன்பே இருந்த இரு பெண்களை கேட்டோம். அவர்கள் 45 நிமிடங்களாக காத்திருப்பதாகவும் விமானத்தை நிச்சயமாக தவறவிடுவோம் என்றும் சொன்னார்கள். அடுத்து என்ன என்று கலங்கிக்கொண்டிடுக்கும்போது ஒரு அதிகாரி தோன்றி என்னை அழைத்தார். என்ன, எங்கே, எப்போது என சில சாதாரண கேள்விகளை கேட்டுவிட்டு "டெக்சாஸ் செல்லும்போது 'டெக்சன் பர்கர்' சாப்பிட மறக்காதீர்கள். உங்கள் பயணம் சந்தோஷமாக அமைய வாழ்த்துக்கள்" என்று சொல்லி கடவு புத்தகத்தை கையில் கொடுத்தார். வெள்ளாடறீங்களா? ஒரு பக்கம் கிலி ஏற்படுத்தி அடுத்த பக்கம் "பர்கர்" சாப்பிடுன்னு கலாய்க்கிறீர்களே, சிறுபிள்ளைதனமா இல்லை? கேட்க நினைத்து கேட்காமல் ஓடினோம். மதியம் 02:20 ஆகிவிட்டது. நல்ல வேளை விமானம் சிறிது தாமதம். ஏறி அமர்ந்து 90 நிமிடத்தில் நியூயார்க்கில் இறங்கி விடுதி அடைந்தோம். மகளும் அங்கு வந்து சேர்ந்தார். ஓரிரவு நியூ யார்க்கில். பிஸி ஊர். இரவு உணவுக்கு பாம்பே பிரட் பார் என்ற பிரபல உணவகத்தில் என் தம்பி மகள் (நியூ யார்க் வாசி) சேர்ந்துகொள்ள மறுநாள் நியூயார்க் ஸ்டேஷனலில் அம்ட்ராக் (Amtrak) பிடித்து எக்ஸ்டன் (Exton) என்ற இடத்தில் இறங்கி என் தம்பியுடன் செஸ்டர் ஸ்பிரிங்ஸ் (Chester Springs, Pennsylvania) சென்றோம்.

உங்கள் அன்றாட தேவைகளின் அனைத்து பொருட்களையும் சிறந்த தள்ளுபடியில் வாங்க

VIKATAN DEALS

18/19 ஆகஸ்ட். மிக அமைதி, பசுமை நிறைந்த அழகான புறநகர் செஸ்டர் ஸ்பிரிங்ஸ். பெரிய வீடு. பொதுவாக அமெரிக்காவில் எல்லாமே பெரியதுதான். சாலைகள் விசாலம். பெரிய வாகனங்கள். பிரியாணி கூட, 1 வாங்கினால் இரண்டு பேர் சாப்பிடலாம். தம்பி வீட்டில் அமர்ந்து, நன்கு சாப்பிட்டு, நாங்கள் 2001இல் அவன் வீட்டில் இருந்தபோது எடுத்த புகைப்படங்களை பார்த்தபடி வரக்கால்பட்டு கதைகளை பேசி மகிழ்ந்தோம். பேச்சுவாக்கில் நான் ஹாரி பாட்டர் படத்தில் தூங்கிவிட்டேன் என்று கூற, தம்பி மகள், அது 10 வருடம் முன்பு. இப்போது உங்கள் ஆங்கிலம் நன்றாகவே உள்ளது. இப்போது பார்த்தால் புரிந்துகொள்வீர்கள் என்று கிண்டல் செய்தார். எல்லாம் நேரம். பேசிப்பேசியே (நல்ல சாப்பாடும் கூட) 2 நாட்கள் செல்ல மூன்றாவது நாள், தம்பியுடன் சென்று வாகனம் வாடகைக்கு எடுத்தேன். அடுத்த நிறுத்தம் ப்ரொவிடன்ஸ் (Providence). இந்த முறை திட்டம் எல்லாம் மகள்தான்.

20/21 ஆகஸ்ட். ப்ரொவிடென்ஸ் (Providence), Rhode Island என்ற மாநிலம். அமெரிக்க வட கிழக்கு மாநிலங்கள் நியூ இங்கிலாந்து என்று அறியப்படுகின்றன. ஆங்கிலேய கலாச்சாரத்தின் தாக்கம் அதிகம். ப்ரொவிடென்ஸ் அட்லாண்டிக் சமுத்திரத்தின் ஓரம் உள்ள மக்கள் தொகை குறைந்த ஊர். செஸ்டர் ஸ்ப்ரிங்சில் இருந்து மதியம் 1 மணிக்கு கிளம்பி விடுதி அடையும்போது இரவு மணி 10. (480 கிமீ). சிறிய ஓர். மகள் புக் செய்த AirBNB ஊரின் மூலையில். குளிர் வேறு. உரிமையாளர் நின்றுகொண்டிருந்தார். ஆனால் எங்களை பார்த்து ஒரு புன்னகை வேண்டாம், குறைந்தபட்சம் ஒரு அறிகுறி கூட இல்லை. என்னடா இது என்று உள்ளே நுழைந்தால் அது சந்திரமுகியில் வரும் பங்களா போல பழைய கார்பெட், சோஃபா. படுக்கை அறையும் சற்றே பயமுறுத்துவதாக.

எங்கள் தளத்தின் பக்கத்தில் ஒரு படி எங்கே செல்கிறது எனப் பார்க்கலாம் என்றால், அது முடியும் இடத்தில் பழங்கால சிலைகள். முகமே சொல்லிவிட்டது எனக்கும் மனைவிக்கும் பீதி என்று. நான் மகளிடம் (மகள் புக் செய்தார்) சொன்னேன், கண்ணா கவலை படாதே. ஓர் இரவு சார்ஜ் பரவாயில்லை. பாதுகாப்பு முக்கியம் என்று, இணையத்தில் தேடி அருகிலேயே ஹில்டன் கிடைத்தது. கைபேசியில் எங்களுக்கு பிடிக்கவில்லை என்று சொல்ல, உரிமையாளர் ஒன்றுமே சொல்லாமல் முழுப்பணத்தையும் திருப்ப ஒப்புகொண்டார். நிம்மதி. ஹில்டன் சொர்க்கம். ப்ரொவிடென்ஸ் பரபரப்பில்லாத அழகான ஊர். நன்கு சாப்பிட்டு, கடற்கரை ஓரம் சைக்கிள் ஓட்டி இயற்கையை அனுபவித்து போஸ்டன் (Boston) செல்லத் தயாரானோம்.

Follow @ Google News: கூகுள் செய்திகள் பக்கத்தில் விகடன் இணையதளத்தை இங்கே கிளிக் செய்து ஃபாலோ செய்யுங்கள்... செய்திகளை உடனுக்குடன் பெறுங்கள்.

22/23 ஆகஸ்ட். போஸ்டன் (Boston). ப்ரொவிடென்சில் இருந்து 60 கிமீ. பெஸ்ட் வெஸ்டர்ன் வால்ட்ஹாம் (Waltham) என்ற விடுதியில். கனடா போலவே அமெரிக்காவும் இயற்கை அன்னையால் ஆசிர்வதிக்கப்பட்ட நாடு. அதைவிட முக்கியம், மக்கள் அந்த ஆசீர்வாதத்தைப் பாதுகாப்பது. ஏரியை மூடி அபார்ட்மென்ட் காம்ப்ளெக்ஸ் கட்டுவதில்லை. போஸ்டன், மாசாச்சூஸட்ஸ் (Massachusetts) என்ற மாநிலத்தில், மாசாச்சூஸட்ஸ் விரிகுடாவின் கரையில் அமைந்துள்ள பெரு நகரம். அங்குள்ள அறிவியல் அருங்காட்சியகத்தைப் பார்க்கும்போது மனது ஏன் நம் நாட்டில் இந்த மாதிரி குழந்தைகளுக்கு ஆர்வத்தை உண்டு பண்ணும் வகையில் நிறைய செய்வதில்லை என்று தோன்றியது.

போஸ்டன் நகரின் மையத்தில் அமைந்துள்ள பூங்காவை பார்த்து அன்று இரவு ஒரு "யார் செய்தார்" (Whodunit) என்ற ஊடாடும் (Interactive) நாடகம் கண்டுகளித்தோம். நடிகர்கள் பார்வையாளர்களுடன் கலந்து உங்களை நாடகத்தின் ஓர் அங்கமாக்கி துப்பு துலக்கும் நாடகம். நல்ல த்ரில்லிங் அனுபவம். 2 நாட்கள் போஸ்டன் சுற்றிப்பார்த்து என் அண்ணன் மகன் மற்றும் மருமகளைச் சந்தித்து உணவருந்தி அடுத்த ஊர் கிளம்பினோம்.

24-27 ஆகஸ்ட். அடுத்த நிறுத்தம், அக்கேடியா (Acadia) தேசிய பூங்கா. வழியில் போர்ட்லேண்ட் (Portland) என்ற இடத்தில ஓரிரவு தங்கினோம். அங்கே செய்த ஒரே வேலை கோஹ்ல் (Kohl) என்ற கடையில் துணிகள் வாங்கியது. படு மலிவு. அக்கேடியா தேசிய பூங்கா. மெய்ன் (Maine) என்ற மாநிலத்தில். தங்கிய இடம் பார் ஹார்பர் (Bar Harbour) என்ற சிறிய நகரம், ஒரு தீவினுள். அழகிய வீதிகள். எண்ணற்ற உணவு விடுதிகள். பெரிய இறால்களுக்கு (Lobster) பெயர்போன இடம். முதல் நாள் அங்கேயே தங்கி ஊர் சுற்றி உண்டு மகிழ்ந்தோம். மறு நாள் தேசிய பூங்காவினுள் மகளுடன் நீண்ட நடை (Hike) சென்றோம். அவள் வயதும் சுறுசுறுப்பும் நம்மால் ஈடு கொடுக்கமுடியாது. இருந்தும் சுற்றிவந்தோம். பூங்காவுக்குள் 20க்கு மேலான மலைகள், நீண்ட நடைபாதைகள் (Hiking Trails), ஏரிகள் என இயற்கை அழகுகள். எனக்கு இன்றும் ஞாபகம் உள்ள அனுபவங்கள் மகள் வற்புறுத்தி சூரிய உதயம் பார்க்க 5 மணிக்கு குளிரில் எங்களை அழைத்துச்சென்றது. அப்போது மலை மீது இருட்டில் பயந்துகொண்டே வாகனம் ஓட்டியது. முதலில் தயங்கினாலும், அந்த அதிகாலை சூரியன் மலையின் பின் இருந்து மெதுவாக எழும்பி சிலநிமிடங்களில் முழுவதுமாக ஒளி வீசத்தொடங்கியது பார்க்கும்போது பரவசம். இயற்கைதான் எத்தனை அழகு!

அப்புறம் அந்த இறால் (Lobsters) பிடிக்கும் படகில் சென்றது. அந்த வழிகாட்டி 80 வயது முதியவர். சுவாரசியமாக விளக்கினார். பணத்துக்காக இல்லை, மனதிருப்திக்காக செய்வதாக சொன்னார். ஒரு விஷயம் நீங்கள் கண்கூடாக அமெரிக்காவிலும் ஐரோப்பாவிலும் பார்க்கலாம். அது வயதானவர்கள் கூட யார் தயவும் இல்லாமல் கடைகளுக்கு/சுற்றுலா சென்று வருவதும். நம்மூர் போல, “வயசான காலத்திலே” என்ற பேச்சு அதிகமில்லை. பேருந்துகள் நிதானமாக நின்று தேவையெனில் பயணிகளின் சக்கர நாற்காலி ஏற அதற்கான உபகரணத்தை இறக்கி உதவி செய்து, நம்ம ஊரிலே என்ற ஏக்கம் வரும்.

28 ஆகஸ்ட். அக்கேடியா முடித்து அடுத்த நிறுத்தம் வைட் ரிவர் ஜங்ஷன் (White River Junction, Vermont) என்ற இடம். அதற்கு முன் என் மகள் ஓரிரவு வைட் மௌண்டன் (White Mountain, New Hampshire) என்ற இடத்தில் நிறுத்தி "வாஷிங்டன் கோக் ரயில்வே" (Mount Washington Cog Rail) பயணம் செய்யுமாறு திட்டம் போட்டு அதை செய்தோம். 25-37% கோணத்தில் ஏற்றம். 6,500 அடி போல உயரம். இப்படி செங்குத்தாக ஏறும்போது வண்டி பின்வராமால் இருக்க "பல் சக்கரம்" போன்ற உபகரணம் பிடிப்பது மாதிரியான வடிவமைப்பு. 150 வருடங்களுக்கு முன், முடியாது என்று எல்லோரும் சொல்ல சில்வெஸ்டர் என்று மனிதர் முடியும் என்று நிரூபிக்க, இன்று பெரிய சுற்றுலா அம்சம் இந்த இடம். 4 கிமீ கடக்க 75-80 நிமிடம் ஆகும். அந்த உச்சியில் இருந்து பார்க்கும் காட்சி அந்த பயணத்திற்கு நாம் கொடுக்கும் தொகை தகும் என்று சொல்லும். ஆகஸ்ட் என்றாலும் நல்ல குளிர்.

அமெரிக்க ஒரு விசித்திரமான கலவை. நம்மூரை போல ஒரு மாநிலம் தழுவிய தந்தியோ, தினகரனோ கிடையாது. ஊருக்கு ஊர் "அடையாறு டைம்ஸ்", "தாம்பரம் எக்ஸ்பிரஸ்" போல உள்ளூர் செய்திதாள்கள்தாம். வாஷிங்டன் போஸ்ட், நியூ யார்க் டைம்ஸ் எல்லாம் மேதாவிகள் வாங்குவது. சாதாரண மக்கள் பேப்பர் படிக்கும் பழக்கம் அரிது. நம்மூர் ராமசாமியும் குப்புசாமியும் காலையில் டீக்கடையில் அமர்ந்து சக்கரை தூக்கலா போட்டு ஒரு டீ குடித்து ஓரு தந்தியை ஒன்பது பேர் பக்கம் விடாமல் படித்து டிரம்ப் நல்லவனா கெட்டவனா என்று விவாதம் செய்யும் அழகு அமெரிக்காவில் இல்லை. அமெரிக்கர்கள் பக்கத்துக்கு மாநிலம் செல்வது கூட எப்போதோ ஒரு முறைதான் என்று நினைக்கிறேன். அதே நேரம், ஒரு சாரார் இந்த "ட்ரெக்கிங் / ஹைக்கிங்" (Trekking / Hiking) மோகம் பிடித்து முதுகில் ஒரு பை, கையில் ஒரு தடியுடன் எல்லா தேசிய பூங்காக்களிலும் பார்க்கலாம். அமெரிக்காவின் "ட்ரெக்கிங் / ஹைக்கிங்" கலாசாரம் வேறு எங்கும் இல்லை என்று நினைக்கிறன். இந்த இடத்திலும், அந்த குளிரில் சில பேர் முதுகில் பை, கையில் ஒரு தடி.

29 ஆகஸ்ட் - 3 செப்டம்பர். வாஷிங்டன் ட்ரெயின் பார்த்து 160 கிலோமீட்டரில் வைட் ரிவர் ஜங்ஷன் (White River Junction, Vermont) சென்றோம். மகள் கல்லூரி டார்ட்மித், நியூ ஹாம்ப்ஷயர் (Dartmouth, New Hampshire) என்ற இடத்தில். வசிப்பதோ அடுத்த மாநிலமான வெர்மன்ட்டில் (Vermont). 10 கிமீ-தான். அந்த இடங்கள் எல்லாமே கொள்ளை அழகு. மலை சூழ்ந்த இடங்கள். பச்சைப் பசேல் என்று. கோடை காலம் முடிந்து இலையுதிர் காலம் ஆரம்பிக்கும்போது (ஆகஸ்ட் - செப்டம்பர்) இலைகள் நிறம் மாறி இன்னும் அழகு கூடும். அந்த ஊரில் ஒரு வாரம், மகளுடன் சுற்றி, விதவிதமான விடுதிகளில் உண்டு, மகளின் கல்லூரி சுற்றி பார்த்து நண்பர்களை சந்தித்து, நேரம் போனதே தெரியவில்லை. ஒரு நாள் அருகிலுள்ள கியூச்சீ (Quechee) என்ற இடத்தில் "சைமன் பியர்ஸ்" என்ற கண்ணாடிப் பொருட்கள் செய்யும் இடத்துக்குச் சென்றோம். அழகான இடம். நீரோடை, அதிலிருந்தே மின்சாரம் உற்பத்தி செய்து பழைய முறையை பின்பற்றி விதவிதமான குடுவைகள், கலை பொருட்கள் செய்யுமிடம். மிகவும் பிரபலமானது. கண்ணாடி குதிரை சிலைக்கு குதிரை விலை சொன்னார்கள். துபாயில் உண்மையான குதிரையே வாங்கலாம் என்று அங்கேயே யானை விலை கொடுத்து மதிய உணவு உண்டோம். துபாயில் யானை இல்லை. மகளிடம் விடை வாங்கி அடுத்த இலக்கான அட்லாண்டா (Atlanta, Georgia) செல்ல பாஸ்டன் சென்று வாகனத்தை திருப்பி விமானத்தில் அமர்ந்தோம்.

4-6 செப்டம்பர். அட்லாண்டாவில் அண்ணன் மகன் வீட்டில். வழக்கம்போல், அழகான இடத்தில் சற்றே பாதுகாப்பற்ற மாதிரி தோன்றினாலும் பாதுகாப்பான சிறு காட்டுக்குள் வீடு. சுற்றி ஆளுயர கண்ணாடி ஜன்னல்கள். கணவன் மனைவி இருவரும் வேலையில் பிஸி. நாங்கள் வெளியில் பிஸி. வாகனம் எடுத்துவிட்டோம். அங்குள்ள CNN சென்டர் மற்றும் கோகோ கோலா உலகம் (World of CoCo Cola) சுற்றிவந்தோம். நிறைய முறை சொல்லிவிட்டேன். வழிகாட்டப்பட்ட சுற்றுலாக்கள் அருமை. கோகோ கோலாவில் கடைசிவரை அந்த ரகசிய ’கலவை’யை சொல்லவே இல்லை. போங்கடா. ஒரு நாள் வரக்கால்பட்டு வாங்க. எங்க ஊர் பன்னீர் சோடாவை உங்கள் கண்ணெதிரிலேயே போட்டுக்கொடுக்கிறேன். அதற்கப்புறம் எங்கே போனாலும் "பன்னீர் சோடவே"தான் வேண்டும் என்று கேட்பீர்கள்.

அடுத்த நாள், "ரூபி நீர்வீழ்ச்சி" (Ruby Falls) செல்ல திட்டம். 160 கிமீ. பக்கத்து மாநிலமான டென்னெஸ்ஸேயில் (Tennesse). மிக சமீபத்தில் (1920) லியோ என்பவர் ஒரு பூமியடி குகைக்கு சுரங்கப்பாதை அமைக்க தோண்டும்போது ஒரு ஆள் நுழையக்கூடிய வழி தோன்ற அதனுள் தவழ்ந்து சென்று ஆராய, அந்த குகையினுள்ளே 1000 அடிக்கு கீழே திடீரென ஒரு இடத்தில் 145 அடி நீர்வீழ்ச்சி இருப்பதை கண்டறிய, இன்று அது பெரிய சுற்றுலா தளம். காதலியின் பெயரான "ரூபி" என்று அதற்கு நாமகரணம். இன்றுவரை அந்த வீழ்ச்சியின் தொடக்கம் எங்கு என்று கண்டுபிடிக்க முடியவில்லையாம். இப்போது நாம் தவழ வேண்டியதில்லை. நடந்து செல்லலாம். அப்படிப்பட்ட இருட்டில் குறுகலான பாதையில் நடந்து சென்று திடீரென்று ஓரிடத்தில் சத்தத்தோடு அந்த நீர்வீழ்ச்சியை பார்க்கும்போது, வாயடைத்துப் போய்விடுவோம். நானும் ஏதாவது இதுமாதிரி அகப்படும், மனைவி பெயரை வைக்கலாம் என்றுதான் பார்க்கிறேன். எல்லாவற்றையும் ஏற்கனவே மற்றவர்கள் கண்டுபிடித்துவிட்டார்கள் போலிருக்கிறது.

Ruby Falls (Inner View)
Ruby Falls (Inner View)

7-12 செப்டம்பர். அட்லாண்டாவில் இருந்து நேராக ப்ளேனோ (Plano, Texas) விமானம் பிடித்தோம். தம்பி வீடு. வீட்டின் அளவை பற்றியோ அழகை பற்றியோ அடித்துக் கேட்டால்கூட சொல்லமாட்டேன். தம்பி அவர் வீட்டின் அருகில் உள்ள ஒரு சிறிய ஏரிக்கு "வரக்கால்பட்டு" ஏரி என்றே பெயர் வைத்துவிட்டார். அவ்வளவு "வரக்கால்பட்டு" சொந்தங்கள் அங்கு கால் பதித்துள்ளார்கள். அடுத்து மாரியம்மன் கோவில் கட்டினாலும் கட்டுவார். தம்பி வீட்டில், நல்ல ஓய்வு. நல்ல உணவு. நல்ல கதைகள்.

அழகிய தூறல் பொட்டுக்கொண்டிருந்த ஒரு நாள் கிளம்பி பக்கத்தில் உள்ள “மாட்டுச் சிறுவர்கள்” (Cow Boys) வாழும் ஊருக்குச் சென்று அவர்கள் மாட்டுச் சந்தை மற்றும் கலாசார காட்சி கண்டு வந்தோம். அப்புறம் ஒரு நாள் ஒக்லஹாமா நகரம் (Oklahama City, Oklahama) சென்று ஒக்லஹாமா நினைவகம் பார்த்தோம். டிமோதி மேக்வெய் (Timothy McVeigh) என்ற அமெரிக்க தீவிரவாதி வெடிபொருள் நிரப்பிய லாரியை ஆல்ஃபிரெட் முர்ரா கட்டிடத்தினுள் வெடிக்கச் செய்து 19 குழந்தைகள் உட்பட 168 பேரை ஒரே சமயத்தில்... மேலும் 700 பேர் காயமுற்றனர். அந்த இடம் இப்போது நினைவகம். அந்த நிகழ்வுக்கு பின், முன், நிகழ்வின்போது பேசிய தொலைபேசி உரையாடல்கள், காணொலிக் காட்சிகள் மற்றும் அந்த கட்டிடத்தில் இருந்து மீட்கப்பட்ட பொருட்கள் எல்லாம் காண/கேட்கப் பெறலாம். கொடுமை. நடந்தது 1995-ம் ஆண்டில். 2001-ல் அவனைத் தூக்கிலிட்டார்கள். அவன் ஆசை தன்னுடைய தூக்கிலிடல் நேரிடையாக ஒளிபரப்பப்பட வேண்டும் என்பது. மறுக்கப்பட்டது. தான் நரகம் சென்றால் அங்கே தனக்கு நிறைய துணை கிடைக்கும் என்று கூறினான். அவன் செயலுக்கு காரணம், பொதுவாக சிலருக்கு உள்ளதுதான். அரசின் செயல்பாடுகள் பிடிக்காது, அரசின் மேல் கோபம். அதற்காக இப்படியா?

எந்த குழந்தையும் நல்ல குழந்தைதான் மண்ணில் பிறக்கையிலே. அது நல்லவராவதும் தீயவராவதும் எதனாலே? நேரமிருந்தால் டிமோத்தி பற்றிய புத்தகம் படியுங்கள்.

Fortwoth – Cowboy Town
Fortwoth – Cowboy Town
Okalahama City Memorial
Okalahama City Memorial

13-18 செப்டம்பர் - அடுத்த இடம் கிராண்ட் கேன்யன் (Grand Canyon, Arizona). முதலில் டல்லாஸ் (Dallas) to ஃபினிக்ஸ் (Phoenix, Arizona) விமானப்பயணம். அங்கிருந்து வாகனம் எடுத்து பிலாக்ஸ்டாஃப் (Flagstaff) என்ற சிறு ஊர். ரம்மியம். அங்கிருந்து விசேஷ ரயில் எடுத்து கிராண்ட் கேன்யான் செல்லவேண்டும். அந்த ரயிலில் அமர்ந்து இசைக்கலைஞர்கள் நம்மை மகிழ்விக்க ரயில் ஒரு காட்டுப்பாதையில் சென்றுகொண்டிருந்தபோது திடீரென ரயில் பாதையின் அருகிலேயே 4-5 குதிரைகளில் கொள்ளைக்காரர்கள் துப்பாக்கி ஏந்தி மேலும் கீழும் சுட ரயில் திடீரென நிறுத்தப்பட்டது. கொள்ளைக்காரர்கள் ரயிலினுள்ளேயே ஏறி மக்களை நோக்கி மிரட்ட... ஒன்றுமில்லை. எல்லாமே ஓர் அரங்கேற்றப்பட்ட நாடகம். எல்லோருக்கும் தெரியும். இருந்தும் ஒரு சின்ன த்ரில்.

கிராண்ட் கேன்யன் சொல்ல வார்த்தைகள் இல்லை. கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் வரை பழுப்பு நிறப் பாறைகள், பலவித வடிவமைப்புடன், பல ஆழங்களில். இங்கேயும் முதுகில் பை, கையில் தடியுடன் நீண்ட நடை செல்லும் மக்கள். வாய்ப்பே இல்லை. எல்லாவற்றையும் பத்திரமாக மேலேயே இருந்து பல கோணங்களில், பல இடங்களில் பார்த்து வியந்தோம். பரிமாணங்களை வர்ணிக்க வார்த்தைகள் போதாது. இந்தப் புகைப்படங்கள் உங்களுக்கு உதவலாம் என்று நம்புகிறேன்.

2 நாட்கள் அங்கேயே இருந்து நன்கு சுற்றிப்பார்த்து அங்கிருந்து பக்கத்தில் ஆண்டிலோப் கேன்யான் (Antelope Canyon) என்ற வண்ணமயமான உருமாற்றம் பெறப்பட்ட குகைகளை பார்த்தோம். உருமாற்றத்தின் காரணம் பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் இயற்கைக் காற்று மற்றும் நீர் வரைந்த ஓவியம். அவ்வளவு அழகான வண்ண வண்ண வரிகள், அந்த குகை சுற்றி. சற்று மூச்சு முட்டும், சிறு சிறு திறப்புகளின் (Openings) ஊடே அந்தக் குகையினுள் சுற்றி வரும்போது. புகைப்பட ஒளிரூட்டி (Flash) தடை. ஆனால், அதெல்லாம் நாங்கள் கேட்கமாட்டோம் என்று சைனீஸ் சுற்றுலாவாசிகள் திருட்டுத்தனமாக உபயோகித்தனர். அமைதி காக்க வேண்டப்பட்டும், உள்ளே மிகவும் சத்தம்போட்டுப் பேசி நாங்கள் நாங்கள்தாம் என்று அட்டகாசம் செய்தனர். பாவம் அந்த பூர்வகுடி வழிகாட்டி.

அந்த இடம் முழுவதும் பூர்வகுடிமக்கள் கையில். நிறைய வரலாறு, இந்த பூர்விக இந்திய மக்கள் பற்றி. குழம்ப வேண்டாம், எப்படி இவர்கள் இந்தியர்கள் என்று. கொலம்பஸ் அமெரிக்காவில் கால் பதித்தபோது அது தெற்கு ஆசியா என்று நம்பி அங்குள்ள மக்களை இந்தியர்கள் என்று தவறுதலாக குறிப்பிட அந்த தவறு நிரந்தரமாகி போனது. பாவம், அப்போது Google இல்லை.

பின்னர் செடோனா (Sedona) என்ற பழங்கால செம்மண் நிரம்பிய ஊரை கடந்து ஃபினிக்ஸ் வந்து சேர்ந்தோம். இந்த விஜயம் எங்களுக்கு சற்று பசுமை குறைந்த அமெரிக்க பாகங்களை காட்டியது. இந்த ஃபினிக்ஸ் நிலப்பரப்பு சற்றே பாலைவனம் கலந்த - ஆனால் ஆளுயர சாகுஆரோ என்ற கற்றாழை (Cactus) நிறைந்த இடம். சொல்லப்போனால் வடகிழக்கு, கிழக்கு மாகாணங்கள், பச்சைப்பசேல் என்று இருக்கும். மேற்கு பாகங்கள் சற்றே குறைவு. அரிசோனா குறிப்பாக சற்று பசுமை குறைந்தது.

19-21 செப்டம்பர். கிராண்ட் கேன்யன் முடித்து அடுத்த இலக்கு ஜாக்சன் ஹோல் (Jackson Hole, Wyoming). அங்க என்னப்பா என்று கேள்வி வரும். அதற்கு முன் ஒரு சிறு விளக்கம். அமெரிக்காவில் 60+ "தேசிய பூங்காக்கள்" உள்ளன. பூங்கா என்றால் பனகல் பார்க், செம்மொழிப் பூங்கா போல அல்ல. லட்சக்கணக்கான ஏக்கரில். இயற்கை வளம் தோண்டுவதோ (Exploitation/Exploration), வேட்டை (Hunting) ஆடுவதோ முற்றிலுமாக தடை செய்யப்பட்ட இடங்கள். 1872 விலேயே சட்டம் இயற்றப்பட்டு ஒன்றன்பின் ஒன்றாக தேசிய பூங்காக்களாக அறிவிக்கப்பட்டு, இன்றும் அமெரிக்கர்கள் மிகவும் கர்வமாகவும், பாதுகாப்பாகவும் பராமரிக்கும் இடங்கள் இவை. நிறைய இடங்களில் அலை பேசி கிடையாது. சில இடங்களில் இரவில், விளக்கு எறிவது கூட மிக அத்யாவசிய தேவைகளுக்கு மட்டுமே. அப்படிப்பட்ட பூங்காக்கள் இரண்டு ஜாக்சனில் உள்ளன. (எல்லோ ஸ்டோன் (Yellow Stone, 22 Lakh Acres ) மற்றும் டெடோன் (Teton, 3 Lakh Acres)).

முதலில் எல்லோ ஸ்டோன் பற்றி. பூங்காவுக்கு வெளியேதான் தங்கமுடியும் என்பதால் நாங்கள் ஹாம்ப்டன் இன் (Hampton Inn) என்ற அழகிய விடுதியில் தங்கினோம். திரும்பத் திரும்ப சொல்வதால் கடுப்பாகாதீர்கள். ஜாக்சன் ஹோல் அவ்வளவு அழகு. சில ஊர்கள் உங்கள் மனநிலையை உடனே மாற்றிவிடும். சில நல்ல விதமாக. சில மற்றவிதமாக. ஜாக்சன் ஹோல், 100 சதவிகிதம் நல்ல விதமாக. அங்கிருந்து 180 கிமீ வாகனம் ஓட்டித்தான் பூங்கா அடையமுடியும். ஓட்ட வேண்டிய தடம் முழுவதும் டெடோன் பூங்கா வழியே. டெடோன் பூங்கா முழுவதும் sage என்ற புல் வகை உயர வளர்ந்து எக்கச்சக்க வனவிலங்களுக்கு புகலிடம் அளிக்கிறது. மலைகளால் சூழப்பட்ட புல்வெளி வனாந்திரம். லட்சக்கணக்கான ஏக்கரில். மின் விளக்குகள் கிடையாது. இரவில் நட்சந்திரங்கள் கனவுமயமாக்கும். அருமை.

முதல் நாளே நாங்கள் எல்லோ ஸ்டோன் செல்ல திட்டம். இந்தப் பூங்கா "புவி தட்பவெப்ப" (Geothermal) அதிசயம். பூமிக்கு அடியில் நிகழும் தட்பவெட்ப மாற்றங்களால், எண்ணிலடங்கா வெப்ப நீரூற்றுகள் கொண்ட இடம். அவற்றில் குறிப்பிடக்கூடிய ஊற்றின் பெயர் "நம்பக்கூடிய முதியவன்/ள்" (Old Faithful). காரணம் இந்த வெப்ப நீரூற்று கடந்த 20 வருடங்களாக தவறாமல் 45 நிமிடத்திலிருந்து 120 நிமிடத்துக்குள் ஒரு முறையேனும் திறந்து கொதி நீரை 100-185 அடி வரை பீய்ச்சி உங்களை ஆச்சரியப்படுத்தும். இந்த இடைவெளியில், உள்ளே நீர் கொதிநிலை வந்து, அழுத்தப்பட்டு இதற்கு மேலும் முடியாது என்கிறபோது 30,000 லிட்டர் கொதி நீரை பீய்ச்சி அடிக்கும்.

இவ்வளவு தூரம் வந்து அதைப் பார்க்கவில்லையென்றால், நான் எப்படி அதை அனுபவிக்க பின் அதைப்பற்றி எழுதமுடியும்?மனைவி சொன்னார் நாம் 5 மணிக்கு கிளம்பி விடுவோம் என்று. செப்டம்பர். குளிர்தான். நீண்ட தூரம் டெடான் பூங்கா வழியே இருட்டில் ஓட்டவேண்டும். குறுகிய சாலை. சரி என்று சொல்லிவிட்டேன். தூங்கச்சென்று அதிகாலை 2 மணி போல தாங்கமுடியாத தலைவலியுடன் விழித்தேன். மனைவியிடம் சொல்லாமல் 2 மணிநேரம் அப்படியே படுத்து அதிகாலை வழக்கம்போல் தயாராகி ஓட்ட ஆரம்பித்து அந்த குறிப்பிட்ட இடத்தை அடையும்போது தலைவலி மறைந்து போனது. சில நிமிடங்களில் கொதி நீரை பீய்ச்சி அடித்து "நம்பக்கூடிய முதியவன்/ள்" நான் இன்னும் நம்பக்கூடிய ஆள்தான் என்று சொல்லியது. இயற்கை எப்படியெல்லாம் நம்மை "நாம் அதற்கு முன் ஒன்றும் இல்லை" என்று உணரவைக்கிறது. அருமை, அந்தக் காட்சி. கிளம்பிய நேரம் சரியான நேரம். அதற்கப்புறம் இரு நாட்கள் அந்த அதிசய பூமியை சுற்றி வந்தோம். அந்த வெப்பம் மற்றும் வேதிய மாற்றங்களால் அங்கங்கே சிறி சிறு ஏரிகள், குளங்கள், குட்டைகள், எப்போதும் நீராவி கக்கும் ஊற்றுக்கள் (Geysers) என ஏதோ வேற்று கிரகம் மாதிரி ஓரு தோற்றம். இதனூடே அந்த வெப்பத்திலும் வாழக்கூடிய உயிரினங்களால் (Algae / Other Organisms) ஒவ்வோர் இடத்திலும் நீரின் நிறம் ஏதோ ஓவியங்களைப்போல் காட்சியளித்தது. மொத்தத்தில் எல்லோ ஸ்டோன் மறக்கமுடியாத அனுபவம்.

22-24 செப்டம்பர். துபாய் விட்டு கிளம்பி 57 நாட்கள். கனடா விட்டு அமெரிக்கா வந்து 36 நாட்கள். இந்த பயணத்தொடர் படிக்கும் நீங்கள் இந்நேரம் சோர்வடைந்திருப்பீர்கள். மனைவி அதன் விளிம்பில். ஆனால் நான், பேராசைக்காரன். இன்னும் இன்னும் என்று. மனைவியிடம் சொன்னேன் இன்னும் 20 நாட்கள்தாம் என்று. சரி... எல்லோ ஸ்டோன் முடித்து அடுத்த நிறுத்தம், லாஸ் வேகாஸ். காலையில் கிளம்பி, GPS உதவியுடன் பாதையைத் தவறவிட்டு சுற்றி சுற்றி விமான நிலையம் வந்து வாகனத்தை திருப்பி சால்ட் லேக் சிட்டி வழியாக வேகாஸ்.

சிறிய விமான நிலையம். மனைவி, சோதனை வரிசையில் நிற்கும்போதே ஞாபகப்படுத்தினார்கள், குடிநீர்க் குடுவையை போடச்சொல்லி. அவ்வப்போது மனைவி சொல்லை உதாசீனப்படுத்துவது நல்ல கணவனுக்கு அழகு. நான் உதாசீனப்படுத்தி 22 நாட்கள் ஆகிவிட்டது. இன்று நல்ல நாள். படுத்தினேன். கைப்பை சோதனை இயந்திரத்தின் உள் சென்றது. அதிகாரி சுட்டிக்காட்டி குடுவையை வெளியே எடுக்கச் சொல்ல, நானும் கையை பையினுள் விட, அந்த அதிகாரி நான் சோதனை போடலாமா என்று பையை வாங்கினார். உள்ளே துழாவியவர் கையில் அந்த பையில் இருந்த பொருட்களில் முதலில் பட்டது என் கடவுப்புத்தக தொகுப்பு. (Passport Bunch). ஒருமுறை அமெரிக்காவினுள் வந்துவிட்டால் மற்றபடி விசா சோதனை இல்லை. ஆனால், விமானத்தில் ஏறும் முன்பு அத்தாட்சி கோரி கடவு புத்தகம் மட்டும் கேட்பார்கள். ஆகவே நான் கடவுப்புத்தகத்தை ஒன்றாக்கி வைத்திருந்தேன். அதுல பாருங்க, என்னிடம் 12 புத்தகங்கள். பயணத்தின்போது என் கூடவே இருக்கும். அந்த "தொகுப்பு” அதிகாரிக்கு "சிவப்பு கொடியை" (Red Flag) ஆட்டியது. என்ன இது என்றார். சொன்னேன். ஏன் இத்தனை புத்தகங்களுடன் என்றார். என் புத்தகங்கள். எடுத்துச் செல்லக்கூடாது என்று சட்டம் எதுவும் இல்லை, இதில் என்ன பிரச்னை என்றேன். ஒன்றும் பிரச்னை இல்லை, ஆனால் இவ்வவளவு எப்படி என்றார்? தவறா என்றேன். நான் பார்த்ததில்லை இதுவரை என்றார். எதற்கும் முதல் முறை உண்டு என்றேன். கொஞ்சம் தலைசுற்றியது. எனக்கில்லை. உடனே என்னை தனியாக கூட்டிச்சென்று முதல் புத்தகத்தில் இருந்து புகைப்படம், பெயர் எல்லாம் பார்த்து மேலும் தலை சுற்றி போனார். என்ன புத்தகத்தில் எல்லாம் கையால் எழுதியிருக்கிறதே என்றார். இது 30 வருடம் முன்பு தம்பி. இந்தியாவில் நாங்கள் எல்லாம் ரொம்ப நிதானமாகத்தான் செய்வோம் என்பதுபோல் சொன்னேன். தலைக்கு மேல் போய்விட்டது என்று உணர்ந்த அதிகாரி மேலதிகாரியைக் கூப்பிட அவர் அதற்கு மேல் குழப்பம் ஆகி யார் யாருக்கோ பேச, ஒரு வழியாக, மன்னிக்கவும், இது எங்களுக்கு புதுசு. எங்கள் கடமையை செய்கிறோம். உங்கள் தொலைபேசி எண் கொடுங்கள் நாங்கள் தேவையெனில் அழைப்போம், இப்போது செல்லலாம் என்று அரை மனதோடு சொன்னார். நான் விட்டதுடா இவனுங்க தொல்லை என்று விமானம் ஏற தயாராகி அமர்ந்தேன். சற்று நேரம் கழித்து அந்த அதிகாரி இன்னும் இரண்டு அதிகாரிகளுடன் என்னை நோக்கி வந்தார். நிச்சயமாக ஏதோ பெரிய விஷயம்தான் என்று கலக்கத்துடன் பார்க்க, என்னை பார்த்து "ஹாய்" சொல்லி என்னைத் தாண்டி உணவு விடுதியின் உள்ளே நுழைந்தார்கள். டெரர் பா, இந்த அதிகாரிகள். சொல்றதில்லை, சாப்பிடத்தான் போகிறோம் என்று. மனைவிக்கு வாய்ப்பு, பொண்டாட்டி சொன்னா மரியாதையா கேளுடா என்பதுபோல்.

எல்லாம் சுபமாக முடிந்து லாஸ் வேகாஸ் வந்து இறங்கினோம். ஒரு வாக்கியம் சொல்வார்கள். "வேகாஸில் நடப்பது வேகாஸிலியே தங்கிவிடும்" (What happens in Vegas stays in Vegas). நமக்கு அப்படி மறைப்பதற்கு ஒன்றும் பெரியதாக இல்லை. மிராஜ் என்ற பெரிய விடுதியில் தங்கினோம். ஏறக்குறைய எல்லா விடுதிகளுமே காசினோவுடன்தான். எங்கிருந்துதான் சுற்றுலா பயணிகள் வருகிறார்களோ. கூட்டம், எங்கும், எப்போதும். நாங்கள் வழக்கம்போல் 10 மணிக்கு அறைக் கதவை பூட்டி தூங்கப்போய்விடுவோம். ஓர் அரங்கில் மிகவும் கலைநயத்துடன் அரங்கேற்றப்பட்ட காட்சி பார்த்தோம். நிச்சயம் மனைவியோடு பார்க்கலாம். நிறைய ஜோடிகள். குழந்தைகள் நோ. பின் அந்த இடத்தை சுற்றி வந்தோம். கட்டுப்பாடற்ற தனிமனித உரிமை இங்கு மிகவுமே பயன்படுத்தப்படுகிறது. கேணைத்தனமான கேளிக்கைகள், தெரு பாடகர்கள், வித்தை காட்டுபவர்கள், பெண்போல உடை அணியும் ஆண்கள் என பலதரப்பினரையும் அந்த துண்டு நிலத்தில் பார்க்கலாம்.

லாஸ் வேகாஸின் மற்றொரு பெயர் "துண்டு நிலம்" (The Strip). காரணம் பிரதான நகரம் மொத்தமே 6 கிமீ தூரம் உள்ள ஒரே சாலைதான். அங்கேதான் எல்லா விடுதிகளும் காசினோக்களும். அவை எல்லாமே கடந்த 90 வருடங்களில் உருவானவை. 1930 களில் ஹூவர் அணை கட்டும்போது நிறைய ஆண்கள் அங்கே வேலைக்காக குடிபெயர அவர்களின் தேவைகளை பூர்த்தி செய்ய, கேளிக்கை விடுதிகள், காசினோக்கள் தோன்ற ஆரம்பித்தன. ஹூவர் அணையும் விரைவிலேயே மின்சாரம் உற்பத்தி செய்ய துவங்க இந்த இடமே ஜொலிக்க ஆரம்பித்தது. இப்படி ஆரம்பித்த நகரம் கூடிய விரைவில் உலக பிரசித்த பெற்ற "கேளிக்கை" நகரமாகிவிட்டது.

நாங்களும் ஹூவர் அணை சென்று பார்த்தோம். அது நிச்சயமாக ஒரு பொறியியல் அற்புதம். சுற்றிப்பார்க்க வழக்கம் போல சுற்றுலா உண்டு. ஆரம்பத்தில் ஒரு 15 நிமிட திரைப்படம், எப்படி இந்த மிக துணிச்சலான அணை சாத்தியமாயிற்று என்று விளக்க. சாத்தனூர் அணை அல்லது கல்லணை பற்றியோ நல்ல ஆவணங்கள் கிடைத்தால் படிக்கலாம்.

வேகாஸ் பார்த்தாயிற்று. அடுத்து இர்வைன் (Irvaine, California).

25-26 செப்டம்பர். வேகாஸில் இருந்து 450 கிமீ. வாடகை வாகனம். முடிவே இல்லாத சாலைகள். 5 மணி நேரத்தில் இர்வைன் வந்து சேர்ந்தோம். அண்ணன் மகள் வீட்டில் இரண்டு நாள். முக்கியமாக பெவர்லி ஹில்ஸ் (Beverly Hills), ரோடியோ டிரைவ் (Rodeo Drive), ஹாலிவுட் (Hollywood) சென்று சுற்றிப் பார்த்தோம். பணக்கார நகரம். நமக்கு சரிப்பட்டு வராது. ஆகவே சும்மா ஒரு ரவுண்டு. அப்புறம் சீ சீ இந்தப் பழம் புளிக்கும் என்று வந்து விட்டோம். அனுபவித்த ஒரே விஷயம் அண்ணன் மகள் உபசரிப்பு. அங்கிருந்து கடைசி நிறுத்தம், சான் பிரான்சிஸ்கோ.

27 செப்டம்பர் - 10 அக்டோபர். இர்வைன் - சான் பிரான்ஸிஸ்கோ 820 கிமீ. ஒரே நாளில் செல்வது உசிதமில்லை. ஆகவே 250 கிமீ இல் சாண்டா பார்பரா (Santa Barbara ) என்ற கடற்கரை நகரில் ஓரிரவு. வித்தியாசமான அழகு. வயதான பணக்காரர்கள் அமைதியாக காலம் கழிக்கும் ஊர் போல இருந்தது. அந்த கடலோர பயணம்தான் நாங்கள் மிகவும் ரசித்தது. சிறு சிறு ஊர்கள். அங்கங்கே நிறுத்தி இளைப்பாறி உணவுண்டு ஓரிரவு மட்டும் அந்த ஊரில். கடற்கரை ஓரம் உள்ள உணவு விடுதியில் கடலுணவு உண்டேன். (மனைவி சைவம்). மறு நாள் காலை கிளம்பி 500 கிமீ கடந்து சான் பிரான்சிஸ்கோ அடைந்தோம்.

இலகுவான பாதையை தவிர்த்து அபாயகரமான CA 1 என்ற பசிபிக் சமுத்திரத்தின் ஓரமாக செல்லும் சாலையை தேர்ந்தெடுத்தேன். சாலை மலையின் மேலேதான். ஒரு பக்கம் மலையின் உயர்ந்த பாறைகள். மறுபக்கம் ஆழமான வீழ்ச்சி, கிழே பசிபிக் சமுத்திரம். சில இடங்களில் அந்த பள்ளம் 100 அடிக்கும் மேலும் இருக்கலாம். கரணம் தப்பினால் மரணம்தான். எல்லோரும் சொல்லும் ஆலோசனை. அந்தச் சாலையில் ஓட்டுவதென்றால், நல்ல ஓய்வெடுத்தபின்னே செல்லவேண்டும். மன அழுத்தத்தில் ஓட்ட கூடாது. மழை, காற்று காலங்களில் தவிர்க்கவேண்டும். மிக மிக உன்னிப்பாக கவனமாக ஓட்டவேண்டும், என்பதுதான். நமக்கு எல்லாம் டிக் பண்ணியாயிற்று. ஒரே விஷயம் இந்த மாதிரி உயர்ந்த மலைகளில் ஓட்டி பழக்கமேயில்லை. சற்று பயம் உண்டு. இருந்தாலும், ரஸ்க் சாப்பிடலாம் என்று இந்த பாதையை தேர்ந்தெடுத்தோம்.

கடைசியாக சான் பிரான்சிஸ்கோ. சற்று முகம் சுளிக்கவைக்கும் ஹிப்பி நகரம். அழுக்கு, வீதியோர மக்கள், போதை, தெருவோர திறந்தவெளி கழிப்பறைகள். நம்புங்கள், சான் பிரான்சிஸ்கோவின் பெரிய பிரச்னை மக்கள் திறந்தவெளியில் கழிப்பது, போதை ஊசிகளை அங்கும் இங்கும் எறிவது. சற்றே கவனமாக இருக்கவேண்டும். மன நோயாளியோ போதை அடிமையோ உங்களை தொந்தரவு செய்யலாம்.

இவ்வளவு இருந்தும், பார்க்க வேண்டிய அம்சங்களும் நிறைய உள்ளன. அந்த தங்க கதவு பாலம் (Golden Gate Bridge) 1.6 கிமீ நீளமுள்ள சிகப்பு தொங்கும் (Suspension) பாலம். அதன் மேல் நடந்து அந்த பாலத்தின் வரலாற்றை படித்து மகிழ்ந்தோம். உலகத்திலியே மிக அதிகம் புகைபடமெடுக்கப்பட்ட பாலம் இதுதானாம். எப்படி எண்ணினார்கள் என்று தெரியவில்லை. ஒரு குத்துமதிப்பா சொல்லறாங்கன்னே வச்சுக்குவோம். (இப்ப உலகம் இத்தனை பில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன் உருவானதுன்னு சொன்னால் நாம் கேட்டுக்கொள்கிறோம் இல்லையா?). மேலும் இந்த பாலம் வந்த புதிதில் உலகிலேயே நீளமான மற்றும் உயரமான பாலம் இதுதானாம். அந்த தாங்கி பிடிக்கும் இரும்பு கம்பிகளின் குறுக்களவு 100 சென்டிமீட்டர். சாம்பிள் அங்கே வைத்துள்ளார்கள். சுற்றுலா பயணிகள் மொய்க்கும் இடம்.

அடுத்து அந்த கேபிள் கார் (Cable Car) போக்குவரத்து பெரிய சுற்றுலா அம்சம். நிறைய காத்திருப்பு அவசியம். அந்த மேடான பகுதியில் இருந்து கடற்கரை நோக்கி கீழே திறந்த பெட்டிகளில் செல்வது புது அனுபவம். இந்த கேபிள் கார் 150 வருடமாக உள்ளதாம்.

அடுத்து உலகிலேயே மிகவும் வளைவு நெளிவுள்ள லம்பார்ட் தெரு. சிறிய தூரம்தான். ஆனால் குன்றில் மேல் இருந்து கீழே வரும் சரிவு. இந்த தெரு வந்த புதிதில் வாகனங்கள் கட்டுக்கடங்காமல் செல்ல, ஒரு புத்திசாலி அந்த சாலையையே அப்படியே நேராக வைக்காமல் ’8-10 கொண்டை ஊசி வளைவு’களை வைத்து மாற்றி அமைத்தார். வேறு வழியில்லாமல் வாகனங்கள் 10 கிமீ மேல் செல்ல இயலாது. இதுவும் ஒரு பெரிய சுற்றுலா அம்சம். அங்கேயும் வாகனம் ஓட்டிப் பார்த்தோம்.

கடைசியில் அந்த சமுத்திரத்தில் படகு பயணம் செய்து எண்ணற்ற "கடல் சிங்கங்கள்" (Sea Lions) பார்த்தோம். பெரிய இறாக்கள் (Lobster) சாப்பிட்டேன் (டோம் இல்லை).

54வது நாள். மூட்டை கட்டி, வாகனம் திருப்பி அனுபவத்திற்கு நன்றி சொல்லி எமிரேட்ஸ் ஏறினோம். மொத்தம் 76 நாட்கள், வீட்டை விட்டு. அலுவல் வேலை என்றால் கிலோ என்ன விலை என்று கேட்கும்படி மாறிவிட்டது. 3 மாதங்களுக்கு முன் வரை "வீக்லி மீட்டிங்", "லீடெர்ஷிப் மீட்டிங்" என்று வேறு வாழ்க்கை. இப்போது முற்றிலும் மாறி, சமயங்களில் அந்த "முக்கியத்துவத்தை" இழந்தது போல் உணர்ந்தேன். எதுவாகினும் எல்லாவற்றிற்கும் மாற்றம் அவசியம். அதுவும் வேண்டி ஏற்றுக்கொண்ட மாற்றம்.

நிச்சயம் இன்னொரு முறை அமெரிக்கா செல்லவேண்டும். பார்க்கவேண்டிய பல இடங்கள் உள்ளன. மனைவிக்கு அமெரிக்கா போதும். எனக்கு இன்னும் வேண்டும். 6 மாதம் என்னை தனியாகச் செல்ல அனுமதிப்பாயா என்று கேட்டுள்ளேன். உண்மை தெரியுமா? துணை இல்லாமல் பயணம் செய்வது வாயைத் திறக்காமல் பாடுவது போன்றது. நீங்களும் அனுபவிக்காமல் மற்றவரிடம் பகிர்ந்து கொள்ளாமல், என்ன பயணம். ஒருவேளை "தனிமை பயணிகள்" (Solo Travellers) என் கருத்தில் மாறுபடலாம். படுங்கள்.

இந்த மனித மூளைக்கு 76 நாள் போனது தெரியவில்லை. அந்த 14 மணி நேர விமான பயணம் இழுத்துக்கொண்டே போனது போல் இருந்தது. இறங்கினோம். துபாயின் தனித்துவமான செப்டம்பர் உஷ்ணம் எங்களை தழுவிக்கொண்டது.

அடுத்த வாரம், இலங்கை, கென்யா மற்றும் சைப்ரஸ் பாப்போம்.

- சங்கர் வெங்கடேசன்

(shankarven@gmail.com)