Published:Updated:

''அழ வேண்டாம் என்றானே அன்பு மகன்!''

Vikatan Correspondent
"அழ வேண்டாம் என்றானே அன்பு மகன்!"
''அழ வேண்டாம் என்றானே அன்பு மகன்!''
''அழ வேண்டாம் என்றானே அன்பு மகன்!''

ஹிதேந்திரன் - உடல் உறுப்புக்கள் தானம்.. காந்தியும் அஹிம்சையும் போல, காலத்தாலும் பிரிக்க முடியாதபடி இணைந்து விட்டன இந்த வார்த்தைகள்!

''அழ வேண்டாம் என்றானே அன்பு மகன்!''

ஆம்! ஹிதேந்திரன் என்கிற பெயரைக் கேட்கும்போதே நம் அனைவரின் இதயத்திலும் துயரமும் நெகிழ்ச்சியும் கலந்து துடிக்கிறது. சீராட்டிப் பாராட்டித் தோளுக்கு மேல் வளர்த்த தங்கள் செல்ல மகனை.. தங்களின் எதிர்காலத்தை.. எமனுக்குத் தாரை வார்த்துக் கொடுத்த அந்தத் தாங்க முடியாத சோகத்திலும், அவனுடைய உடல் உறுப்புக்களை ஆறு பேருக்குத் தானமாகக் கொடுத்த அந்த டாக்டர் தம்பதியை நினைத்து நினைத்து மனம் விம்முகிறது.

செயற்கரிய இந்தச் செயலால் மக்களின் கவனத்தில் பதிந்து விட்ட அந்தப் பெற்றோரை நாம் கவனித்திருந்தோம்.. அடுத்தடுத்து நிகழ்ந்த பத்திரிகையாளர் சந்திப்புகள்.. டிவி பேட்டிகள்.. ஆறுதல் கூட்டங்கள்.. என்று பலவற்றின்போதும் நம்மைப் பெரிதும் கவனிக்கச் செய்தது, ஹிதேந்திரனுடைய தாய் புஷ்பாஞ்சலியின் மௌனம்தான்!

கண்ணீர்க் கடலிலேயே மிதந்து கொண்டிருந்த ஹிதேந்திரனின் தந்தை டாக்டர் அசோகன், ''வாய் விட்டு அழுதுடும்மா புஷ்பா.. இப்பிடி இருக்காத..'' என்று மனைவியைத் திரும்பத் திரும்ப உலுக்கியபோதும், அவர் அழவில்லை.. புலம்பவில்லை.. ஒரு துளி கண்ணீரைக் கூட வெளிப்படுத்தவில்லை. துக்கம் அனைத்தையும் உள்ளுக்குள் விழுங்கி, துக்கம் விசாரிக்க வந்தவர்கள், உறவுக்காரர்கள், ஆறுதல் சொல்ல வந்தவர்கள்.. என்று அத்தனை பேரையும் அந்தப் பெண்மணி, தீர்க்கமான பார்வையுடன் பார்த்தபடி நிற்க, 'பெண் மனதின் ஆழம் இந்த அளவு அதிகமா' என்கிற ஆச்சர்யமும் அதிர்ச்சியும் அனைவர் மனங்களிலும் உறைந்து போனது என்னவோ நிஜம்!

''அவள் விகடனுக்காக சந்திக்க வேண்டும்'' என்று கேட்டபோது, மறுப்பையே பதிலாகச் சொன்னவரை வற்புறுத்தி சந்தித்தோம்.

திருக்கழுக்குன்றம் ஆசிரியர் நகர்! பிரதான சாலையில் இரங்கல் பேனர்கள் கட்டப்பட்டிருக்க, ஹிதேந்திரன் வீட்டுக்குள் நுழைந்தோம். ஹாலின் நடுவே படத்தில் மாலைகள் தொங்க புன்னகைத்துக் கொண்டிருந்தார் ஹிதேந்திரன். அந்தப் புண்ணிய ஆத்மாவை வணங்கி விட்டு புஷ்பாஞ்சலியின் முகத்தைப் பார்த்தோம். அதே இறுக்கம்.. அதே தீர்க்கம்!

மெதுவான குரலில் பேசத் தொடங்கினார்..

''அழ வேண்டாம் என்றானே அன்பு மகன்!''

''ஹிதேந்திரன்தான் எனக்கு பெஸ்ட் ஃப்ரெண்ட். அவனுக்கும் நான்தான். அவன் எப்பவும் சிரிச்சிக்கிட்டேதான் இருப்பான். அழுதாலே அவனுக்குப் பிடிக்காது. எப்பவாவது என் முகம் கொஞ்சம் சோகமா இருந்தாக்கூட 'அம்மா.. நீங்க எப்பவும் சிரிச்சுக்கிட்டே இருக்கணும்'னு சொல்லுவான்.

அவனுக்கு ஆக்ஸிடென்ட் ஆன அன்னிக்குக்கூட நான்தான் முதல்ல ஓடிப் போய் அவனைத் தூக்கி என் மடியில போட்டுக்கிட்டேன். முழிச்சு என் கண்ணையே பார்த்தான் என் ஹிதேந்திரன். அவன் அப்போ என்ன நினைச்சிருப்பான்? என்கிட்ட என்னவோ சொல்ல வந்த மாதிரிக்கூட இருந்தது.. என்ன சொல்ல வந்திருப்பான்? அப்பக்கூட அவன் ஏன் சிரிச்சான்? 'எனக்கு ஏதாவது ஆகிட்டாக்கூட நீ அழவே கூடாதும்மா'னு சொல்ல நினைச்சிருப்பானோ?

ஆனா, என் பிள்ளைக்கு இப்பிடி ஆகும்னு நான் நினைக்கலையே. அவனை ஆஸ்பிடலுக்குக் கூட்டிட்டுப் போனப்ப, நான்தான் கூடவே இருந்தேன். அப்போ, இவர் ரொம்ப பயந்தார். 'ஒண்ணும் ஆகாது'னு நான்தான் தைரியம் சொன்னேன். ஆனா.. என் மகன்..'' எனும்போதே அந்தத் தைரியத் தாயின் கண்களில் கண்ணீர் முட்ட, சட்டென்று சிலிர்த்துக் கொள்கிறார்..

''ஊஹூம்.. நான் அழ மாட்டேன். அழவே மாட்டேன். அங்க பாருங்க.. என் ஹிதேந்திரன் அந்த போட்டோவுல எப்படி சிரிக்கிறான்னு! அவன் எப்பவும் இப்படித்தான். 'ஸ்மைல் ப்ளீஸ்'னு சொன்னா போதும்.. பளிச்சுனு சிரிச்சுடுவான்.

1993-ல புனர்பூசம் நட்சத்திரத்துல பிறந்தான் ஹிதே. அது ராமபிரானோட நட்சத்திரம். கடவுளான ராமபிரானே 14 வருஷம் காட்டுல இருந்துட்டு வீட்டுக்கு வந்ததா புராணம் சொல்லுது. என் மகன் பதினாலு வருஷம் வீட்டுல இருந்துட்டு காட்டுக்குப் போயிட்டான். ஆமா.. என் பிள்ளை என்னை விட்டுட்டு எங்கியோ வனவாசம் போயிருச்சு..'' ஆழ்ந்த பெருமூச்சு ஒன்றை வெளி விடுபவர், தொடர்கிறார்..

''ஒருமுறை நான் சிகிச்சை பார்த்து ஒரு சிறுமி இறந்து போய்ட்டா. அப்போ, 'கண் முன்னால ஓடி, ஆடித் திரிஞ்ச மகளை பறிகொடுத்திட்டு இந்தப் பெற்றோர் எப்படித்தான் வாழப் போறாங்களோ?'னு அதிர்ந்து போயிருக்கேன். ஆனா, இன்னிக்கு அதே நிலையிலதான் நான் இருக்கேன்.

''அழ வேண்டாம் என்றானே அன்பு மகன்!''

சமீபத்துல ஹிதேந்திரனுக்குக் கண்டம் இருக்குறதா சொல்லி, என் தம்பி, பச்சைக் கல் மோதிரத்தைப் போட்டு விடச் சொன்னான். உடனே ஆர்டரும் கொடுத்தோம். சம்பவத்தன்னிக்குக் காலையிலதான், அந்த மோதிரம் வந்தது. போட்டுப் பார்த்திட்டு 'லூஸா இருக்கும்மா'ன்னு கழட்டி வெச்சிட்டுப் போயிட்டான் ஹிதேந்திரன். ஒருவேளை அந்த மோதிரத்தைப் போட்டுட்டுப் போயிருந்தா, அந்த விபத்து நடந்திருக்காதோ..?'' (கண்கள் கலங்குகின்றன).

''ஸ்கூல்லேருந்து வீட்டுக்கு வந்தவன் 'கெமிஸ்ட்ரி எக்ஸாம் ரொம்ப ஈஸியா இருந்தது'ன்னு குஷியா இருந்தான். எங்கியோ வெளியில கிளம்பினான். எப்பவும் 'வண்டியை எடுக்காதேடா'னு சொல்ற நான், அன்னிக்குனு எதுவும் சொல்லல. அவனும் 'போயிட்டு வர்றேம்மா'ன்னு ஒரு வார்த்தை சொல்லல..'' ஒரு துளி கண்ணீர் கன்னத்தில் இறங்குகிறது. நாம் அவர் கரம் பற்றி, மௌனம் காக்க, அந்த மௌனமே போதுமானதாக இருக்கிறது அவர் உடைந்து போக!

''எப்பவும் சிரிச்சிக்கிட்டே இருக்குற அந்த முகத்தை இனி எப்ப நான் பார்க்கப் போறேன்? என்கிட்ட ஏட்டிக்குப் போட்டியா பேசிட்டு, அப்புறமா வந்து என்னை சமாதானப்படுத்துற அந்த வார்த்தைகளை எப்ப நான் கேக்கப் போறேன்? பெத்த மகனோட இதயத்தை வெளியே எடுத்ததையும் அது துடிச்சதையும் கண்ணால பார்த்தேனே.. அந்தக் கொடுமைக்குத்தான் நான் டாக்டருக்குப் படிச்சேனா? ஐயோ! எம் பிள்ள.. என் செல்லம்..'' மகன் இறந்து பதினான்கு நாட்களுக்குப் பிறகு, முதன் முறையாக வெடித்துக் கதற ஆரம்பித்த அந்தத் தாய்க்கு நாம் ஆறுதல் எதுவும் சொல்லவில்லை.. அவரின் கரம் பற்றி, கண்ணீரை மட்டும் வாங்கிக் கொண்டோம்! கண்ணீரும் காலமும் மட்டும்தானே துக்கம் ஆற்றும் அருமருந்து!

''அழ வேண்டாம் என்றானே அன்பு மகன்!''

-ரேவதி, படங்கள் என்.விவேக்

   
   
''அழ வேண்டாம் என்றானே அன்பு மகன்!''
''அழ வேண்டாம் என்றானே அன்பு மகன்!''