Published:Updated:

எந்த ஆணாலும் கற்பனையே செய்ய முடியாத பிரசவ வலியைக் கடந்தே அவள் அம்மா ஆகிறாள்! #MothersDay

தாய்மை | #MothersDay
தாய்மை | #MothersDay

சுயமரியாதையை அன்பில் தொலைத்துக்கொண்டிருக்கலாம். அவர்கள் இழந்ததையும் அவர்களின் தேவைகளையும்கூட, வீட்டில் யாருக்கும் தெரியாமல் மனதுக்குள் புதைத்திருக்கலாம். இவை, மந்திரங்களால் நிகழ்வதில்லை, பட்டுப் பாவடையில் வலம் வந்த அந்த தேவதைக்கு, காலம் 'தாய்மை' என்ற சிறகைப் பரிசளித்திருக்கிறது.

தன் பிஞ்சுக் கால்களால் உதைத்தும், மழலை மொழி பேசியும் அப்பாக்களை கட்டிப்போடும் வலிமை மகள்களுக்கு உண்டு. கொட்டிக்கொடுக்கும் அன்பிலும், 'ப்ளீஸ்ப்பா' என்ற ஒற்றை வார்த்தையிலும், அப்பாக்களின் திடமான முடிவைக்கூட ஒரு நொடியில் திருப்பிப்போட மகள்களாய் பிறந்த தேவைதைகளால் மட்டுமே முடியும்.

அப்பாக்களிடம் செல்லமாக வளரும் மகள்கள்... மனைவி, அம்மா, பாட்டி என... அடுத்தடுத்து உறவுக்கு உயிர் கொடுக்கும்போது, பொறுமையிலும் பொறுப்புணர்ச்சியிலும் அப்பாக்களையே வியக்கவைப்பார்கள்.

பெண் குழந்தை
பெண் குழந்தை

'முடியாது' என்ற ஒற்றைச் சொல்லுக்கு மணிக்கணக்கில் அப்பாக்களிடம் கோபித்துக்கொண்ட அந்தத் தேவதைகள், "உனக்கு ஒண்ணும் தெரியாது பேசாம இரு'' என்று தன் மகன்/மகளின் வார்த்தைகளை எளிதாகக் கடந்துசெல்வார்கள். தனக்காக அவர்கள் நேரம் ஒதுக்கி பல வருடங்கள் ஆகியிருக்கும். தனக்குப் பிடித்தமான உணவின் சுவையைக்கூட மறந்திருக்க வாய்ப்பிருக்கிறது. அடுப்படியில் வியர்வை ஒழுக நிற்கும் அவர்களுக்கு, நாம் அடிக்கடி சொல்லும் அப்டேட் என்ற வார்த்தைக்குக்கூட அர்த்தம் தெரியாமல் இருக்கலாம், சுயமரியாதையை அன்பில் தொலைத்துகொண்டிருக்கலாம். அவர்கள் இழந்ததையும், அவர்களின் தேவைகளையும்கூட வீட்டில் யாருக்கும் தெரியாமல் மனசுக்குள் புதைத்திருக்கலாம். இவையெல்லாம் மந்திரங்களால் நிகழ்வது இல்லை, பட்டுப் பாவடையில் வலம் வந்த அந்தத் தேவதைக்கு, காலம் 'தாய்மை' என்ற சிறகைப் பரிசளித்திருக்கிறது.

தலைசீவி, பூ வைத்து, உணவு ஊட்டி, பார்த்துப் பார்த்து செய்யும் அம்மாக்களை கேலி, கிண்டல்களுக்கு ஆளாக்கி, அப்பாக்களின் செல்லங்களாகவே வாழும் மகள்களுக்கு, அம்மாக்கள் எல்லாமுமாக மாறும் ஒரு தருணம் உண்டு. உயிரைப் பிழியும் வலி, பயம், பதற்றம் என இவை அத்தனையையும் ஒரே நேரத்தில் முதல்முறையாகத் தனியாக எதிர்கொள்ள, முகம் தெரியாத நால்வரை நம்பி இருள் சூழ்ந்த அறைக்குள் நுழைந்து, ரத்தமும் சதையுமான தன் குழந்தையை ஈன்றெடுக்கும் அந்த நிமிடத்தில், தன் தாயை நினைக்காத, கண்ணீர் வடிக்காத மகள்கள் இருக்க மாட்டார்கள். அந்தத் தாய்மை நிமிடமும், தாயின் உணர்வும் எவ்வளவு வேதனை என்பதைப் புரிந்துகொண்டவர்களின் வீட்டில், மகள்கள் மட்டுமல்ல அம்மாக்களும் தேவதைகளாகத்தான் வாழ்வார்கள். உணர்வுபொங்கும் அந்த நிமிடம் எப்படி இருக்கும்? வாருங்கள்... ஒரு சில நிமிடங்கள் வாசித்து உணரலாம்.

அப்பா- மகள்
அப்பா- மகள்

"என் அப்பாதான் ஹீரோ'' எனப் பெருமை பீத்தும் மகள்களில் நானும் ஒருத்தி. அந்த அற்புதம் நிறைந்த உணர்வு, உறவு என் கணவருக்கும் கிடைக்க வேண்டும் என்பது என் ஆசை. ஆம், எங்களுக்கு மகள் பிறக்க வேண்டும் என ஆசைப்பட்டேன். நான் கருவுற்ற முதல் நாளிலிருந்தே, என் உயிர்த்துகள் எனக்கு கண்ணம்மாதான். `சின்னஞ்சிறு கிளியே கண்ணம்மா' பாடலைக் கேட்டவாறு, அவள் நடப்பதையும் ஓடுவதையும் கற்பனை செய்துகொண்டே இருப்பேன். கண்ணம்மாவுக்கு இதயத் துடிப்பு தொடங்கிய நாளிலிருந்து, என் குரலால் அவளுக்கு என்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டேன். யாருக்குத் தெரியும் அவளும்கூட என் தோற்றத்தை, என் குரலால் கற்பனை செய்திருக்கலாம். யாராவது ``பையன்தான் பிறப்பான்'' என்று சொன்னால், என் கண்ணம்மாவுக்காக போர்க்கொடி தூக்காமல் விட்டதில்லை. இன்று கையில் மிதக்கும் அந்தக் கனவின் பிறப்பு, அத்தனை எளிதாக நடந்துவிடவில்லை.

மருந்து மாத்திரையின் வாடையே பிடிக்காத எனக்கு, அவளுக்காக மாத்திரை விழுங்குவது சிரமமாக இல்லை. முடி கொட்டி, கால் வீங்கி உடல் எடை அதிகரித்து என, என் உடல் முழுவதும் மாற்றம். ஆனாலும், எனக்குள் இருக்கும் அவளுக்காக மணிக்கு ஒருமுறை கண்ணாடி பார்த்துக்கொள்வேன். சுருக்கங்கள் நிறைந்து புடைத்திருக்கும் அந்த உடல், உண்மையில் மணக்கோலத்தைவிட அழகானதாகத்தான் இருந்தது. நான் பார்த்துவந்த வேலை என்பது என் கனவு, அடையாளம். "குழந்தை எடை குறைவா இருக்கு. வளர்ச்சி கம்மியா இருக்கிற மாதிரி இருக்கு. முடிஞ்சா, வேலையை விட்டுருங்க"னு டாக்டர் சொன்ன நிமிடம், எனக்குள் எந்தத் தயக்கமும் இல்லை. அவளுக்காக அதையும் ஏற்றுக்கொண்டு, வேலையைத் துறந்து வீட்டில் முடங்கினேன்.

தாய்மை
தாய்மை

என்னுடைய ஒவ்வொரு நிமிடமும் அவளுக்கானதாக மட்டுமே இருந்தது. மூன்று மாதத்துக்கு ஒருமுறை குழந்தையின் வளர்ச்சி சீராக இருக்கிறதா என்பதைப் பார்க்க, ஸ்கேன் எடுக்கச் சொல்வார்கள். அப்படியான நாள்களில் நின்றுவிடுமோ என்கிற அளவுக்கு துடிக்கும் என் இதயம். அவள் நன்றாக இருக்கிறாள் என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள சில மணி நேரம் ஸ்கேன் சென்டரில் காத்திருக்க வேண்டும். உயிர் பயம் காட்டும் அந்த நிமிடங்களைக் கடப்பது, எந்த அம்மாக்களுக்கும் அவ்வளவு எளிதானது இல்லை. காத்திருப்பின் பலனாக, தண்ணீரில் மிதக்கும் அவளின் குட்டி உருவத்தைப் பார்க்கும்போது, இது கை, இது கால் என சொல்ல ஆரம்பிப்பேன். அவள் நான் பேசுவதைக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன் என்பதை எனக்குப் புரியவைக்க, ஐந்தாவது மாதம் என்னை உதைத்த முதல் நிமிடத்தை நினைக்கும்போது, இப்போதுகூட உடல் சிலிர்க்கிறது.

ஒன்பதாவது மாதம் செக்-அப். "குழந்தைக்கு 15 நாள் வளர்ச்சி கம்மியா இருக்கு. சின்னக் குறைபாடுகளோட பிறக்கலாம்'' என்று சொன்னபோது, என் உலகமே நின்றுபோனதுபோல இருந்தது. ஆனாலும், அவள் எப்படிப் பிறந்தாலும் அவளை என்னால் பார்த்துக்கொள்ள முடியும். நான் அவளுக்கு எல்லாமுமாக எப்போதும் இருக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கை கண்ணீரைக் குறைத்திருந்தது. உயிர்போகும் அளவுக்கு வலி எடுக்கும் என்று தெரிந்தும் அந்த நிமிடத்துக்காகக் காத்திருந்தேன். காரணம் என்னவென்று தெரியவில்லை. மரண பயத்தை எதிர்கொள்ளும் பெண்களைத்தான் இந்த உலகம் மென்மையானவள் என்கிறது. மருத்துவக் கணக்கின்படி இன்னும் சில தினங்கள் இருந்தபோதும், அன்று காலையிலேயே வலி ஆரம்பித்தது. உயிர்போகும் வலியிலிருந்த என்னிடம், 'இன்னும் நல்லா வலி வரும்' என்று சொன்னார்கள். 'அட இவ்வளவு நேரம் இருந்தது ஆரம்பம்தான்' என்று அப்போதுதான் தெரிந்தது. ``வலி தாங்கமுடியலனா, அந்தக் காலத்தில் சுவரைப் பிடிச்சு தொங்கி, புள்ள பெத்துக்குவோம்'' என்று என் பாட்டிவேறு மரண பயத்தைக் காட்ட, ஆட்டோ பிடித்து டாக்டரிடம் போனோம்.

தாய்மை
தாய்மை

10 நிமிடம் செக் பண்ணிவிட்டு, "நார்மல் டெலிவரி ஆகுற வரை காத்திருக்க முடியாது. நீர்ச்சத்து, குழந்தையோட இதயத் துடிப்பு குறைஞ்சுபோச்சு. தாமதிக்கிற ஒவ்வொரு நிமிஷமும் குழந்தையோட உயிருக்கு ஆபத்து" என்று சொல்ல, ஒட்டுமொத்த குடும்பத்துக்கும் இதயத் துடிப்பு அதிகமாயிற்று. என்னையும் என் கணவரையும் ஹாஸ்பிட்டலில் உட்கார வைத்துவிட்டு, தேவையானதை எடுத்து வருவதாக அம்மா, அப்பா இரண்டு பேரும் வீட்டுக்குப் போனார்கள். அவர்கள் வருவதற்குள் மருந்து வாசனை மூக்கை துளைக்கும் பச்சை உடைக்கு மாற்றப்பட்டிருந்தேன். என்னைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்றுகூட யோசிக்கமுடியாத மனநிலை. நர்ஸ்களிடம் நிமிடத்துக்கு ஒருமுறை 'பாப்பா நல்லா இருக்கும்ல' என்று கேட்டுகொண்டே இருந்தேன். எப்போதும் அப்பாவைக் கட்டியணைக்கும் எனக்கு, அன்று முதல்முறையாக அம்மாகூடவே இருக்க வேண்டுமெனத் தோன்றியது. எத்தனையோ முறை அம்மாவை சீண்டல்களால் உதாசீனப்படுத்தியிருக்கேன். எல்லாவற்றையும் புன்னகையால் கடந்துசெல்லும் அம்மாவின் முகத்தில், அன்று கலங்கிய கண்களைத் தவிர எதுவும் தெரியவில்லை.

நான் தட்டுத்தடுமாறிய இடங்களிலெல்லாம் என்னை கைதட்டி உற்சாகப்படுத்திய அம்மாவின் கதகதப்பு நிறைந்த கைகளை பயத்தில் இறுகப் பற்றியிருந்தேன். அம்மாவின் அத்தனை வலிகளும் அன்றுதான் புரிந்தது. "வாங்க டைம் ஆச்சு" என்று என் கையைப் பிரித்து ஆபரேஷன் தியேட்டருக்குக் கூட்டிப் போனார்கள். "அவங்க கண்ணு மஞ்சளா இருக்கு, அம்மாவுக்கு மஞ்சள் காமாலை இருந்தா குழந்தைக்கும் இருக்கும்" என்று ஒரு நர்ஸ், அம்மாவிடம் சொல்வது காதில் விழுந்தது. நன்கு மூச்சை இழுத்துவிட்டு என்னை தைரியப்படுத்திக்கொண்டேன். முதுகை வளைத்து ஊசி போட்டு படுக்கவைத்தார்கள். காதைத் தவிர எந்த உறுப்பும் வேலை செய்யாத உணர்வு. சில நிமிட அமைதிக்குப் பின்... அவளின் முதல் அழுகைச் சத்தம் காதில் கேட்டது. ஆனால், எழுந்து பார்க்க முடியவில்லை. ரத்தமும் சதையுமான அவளை தலைகீழகாகப் பிடித்துக்காட்டி, 'பாப்பா பொறந்துருக்கு' என டாக்டர் சொல்ல, கண்ணீர் நிற்காமல் வழிந்துகொண்டே இருந்தது.

பெண் குழந்தை
பெண் குழந்தை

'அவளுக்கு என்ன குறை இருக்கு' எனக் கேட்க மனது வரவில்லை. அவளைக் குளிப்பாட்டி, அவள் அப்பாவிடம் கொடுத்துவிட்டதாகச் சொன்னார்கள். மயக்க மருந்து தாக்கத்தை மீறி அவளைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆசை இருந்ததால் விழித்தே இருந்தேன். நார்மல் ரூமுக்கு வந்ததும், அடுத்த சில நிமிடங்களில் நான் அவளுக்காக வாங்கிய ஊதா சட்டையில் கண்களைத் திறக்கத் திணறிக்கொண்டிருந்தாள். அதைப் பார்த்தபோது ஆச்சர்யமாக இருந்தது. அத்தனை வலிகளையும் அவளின் முகம் மறக்கச் செய்தது. நான் அம்மாவாக மாறிய அந்த நிமிடமும்கூட, என் அம்மா தன் மகளை விழுந்து விழுந்து கவனித்துகொண்டு இருந்தார். எழுந்து உட்கார தெம்பு இல்லாமல் கிடந்த நேரத்தில், எந்த அருவருப்பும் இல்லாமல், நாப்கின் மாற்றியதிலிருந்து குளிப்பாட்டியது வரை முகம் சுழிக்காமல் செய்த என் அம்மாவிடம்,

"நான் பிறந்தப்பவும் இவ்வளவு வலிச்சுதாம்மா'' என்று கேட்க, "அதெல்லாம் சுகம்"னு அத்தனை வேதனையையும் ஒரு வார்த்தையில் சொல்லி புன்னகைத்தார். அவசரத்தில் அள்ளி முடிந்திருந்த பழைய சேலை, எண்ணெய் வழியும் முகத்திலும் என் அம்மா எனக்கு தேவதையாகத் தெரிந்தார். அதுதான் தாய்மை. என் கனவுகளுக்கு 'அம்மா' என்ற வார்த்தையால் உயிர் கொடுத்தவள், இதோ இன்று கை பிடித்து துணையாய் நடந்துவருகிறாள். எனக்குக் கிடைக்கும் எல்லோருடைய பாசத்தையும் பங்கிட்டுக்கொள்கிறாள். ஆடையில் தொடங்கி மேக்-அப் போட்டுக்கொள்வது வரை எல்லாவற்றிலும் போட்டி. அன்பால் கட்டிப்போட வந்த அழகிய ராட்சசி. அது சரி, அவளிடம் என்ன குறை இருக்கிறது என்று கேட்காதீர்கள்? குறை நம் சிந்தனையில்தான் இருக்கிறது.

சுகப்பிரசவத்தை எதிர்கொண்ட புவனா சக்தி, தன் தாய்மை நிமிடங்களை நம்மிடம் பகிர்கிறார். "எனக்கு திருமணமான சில மாதங்களிலேயே கருவுற்றேன். பிரக்னன்சி கிட்டில் இரண்டு சிவப்பு கோடுகளைப் பார்த்ததும் என் கண்கள் நனைந்திருந்தன. கணவர், அம்மா, அத்தை என போன் மூலம் தகவல் தெரிந்து கொண்டவர்களின் லிஸ்ட் இன்னும் நீளும். வேகமாக நடப்பவள் நான். என்னையறியாமலே என் நடையின் வேகம் குறைந்திருந்தது. அதுவரை எனக்கு ஒத்துக்கொள்ளாது என நான் ஒதுக்கிய அத்தனை உணவையும் என் குழந்தைக்காக சாப்பிடத் தொடங்கினேன். என்னைப் பற்றியும், என் கணவரைப் பற்றியுமான செய்திகளைக் கதைகள் மூலம் என் குழந்தையுடன் பகிர்ந்து கொள்வேன். சாப்பாட்டில் எப்போதும் டயட் மேற்கொள்ளும் நான், 'புவனா குண்டாயிட்டா'னு மற்றவர்கள் சொல்லும் வார்த்தைகளைக்கூட கண்டுகொள்ளாமல் என் வயிற்றின் மீது கைவைத்து நடைபோட்டது உண்டு. என்னுடைய விருப்ப உடைகள் எதுவும் என் புதிய உடல் மாற்றத்துக்கு பொருந்தவில்லை. முதுகு வளைந்து நடக்கத் திணறியதுண்டு. யாரும் இல்லா இடங்களில்கூட என் குழந்தையுடன் பேசிக்கொண்டே செல்வேன். 'நம்மைப் பற்றி யார் என்ன நினைத்தால் என்ன?' என்று ஒரு பெண் வாழும் காலம் என்றால், அவளின் கர்ப்ப காலம்தான். கோபம், அழுகை, சந்தோஷம், என மனநிலை மாறிக்கொண்டே இருக்கும். அதற்கான காரணங்கள் தெரியாது. எப்போதும் கனவுலகம் கையின் அருகிலேயே இருக்கும். திடீரென்று பசியெடுக்கும். வாந்தி வரும், கிடைக்காத உணவுப் பொருளை உண்ண வேண்டும் என்ற ஆசை தோன்றும். இதுதான் இயற்கை.

ஏழாம் மாதத்தில் வளைகாப்பு நடத்துவதன் காரணம் இதுதான்!
இப்படிக்கு தாய்மை - 10

நிமிர்ந்து படுத்தால் குழந்தைக்கு கொடி சுற்றிக்கொள்ளும் என்பார்கள், முதுகு வலித்தாலும், பத்து மாதங்களில் ஒருநாள்கூட நிமிர்ந்து படுத்ததில்லை. ஒவ்வொரு முறையும்,' எழுந்து உட்கார்ந்துதான் மறுபுறம் திரும்பிப் படுக்கணும்' என்று சொன்னதால், மணிக்கு ஒருமுறை தூக்கம் கலையும். ஆனால், வயிற்றுக்குள் நீச்சலிட்டுக்கொண்டிருக்கும் குழந்தையைச் சுமப்பதால், இது ஒருநாளும் கஷ்டமாகத் தெரிந்ததில்லை.

குழந்தை பிறக்கும் நாள் நெருங்க நெருங்க உடல் முழுவதும் சோர்வடையத் தொடங்கியிருந்தது. ஆனால், என் குழந்தையை சுகப்பிரசவம் மூலம்தான் பெற்றெடுக்க வேண்டும் என்பது என் கனவு. அதற்காக குழந்தையிடம், 'அம்மாவுக்கு வலிக்கும்னு சொல்றாங்க, பரவாயில்ல. அம்மா பொறுத்துக்குவேன். நீங்க சீக்கிரமா வெளிய வந்துருங்க' என்று சொல்லிக்கொண்டே இருப்பேன். 'பிரசவ வலியினா என்ன? உடலில் நிகழும் எந்த மாற்றத்தால் அந்த வலி வருது, என்னவெல்லாம் நிகழும்' என்று பாட்டியிடமும் அம்மாவிடமும் கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டேன்.

வழக்கமாக விடிவது போன்றுதான் அன்றைய தினமும் விடிந்தது. வீட்டு வேலை செய்வதும், நடப்பதுமாக இருந்த எனக்கு உடலுக்குள் ஏதோ மாற்றம் நிகழ்வதுபோல் இருந்தது. பனிக்குடம் உடைந்தது போன்று சில நிமிடங்களுக்கு ஒரு முறை உடம்பில் இருந்து நீர் வெளியேறிக்கொண்டே இருந்தது. மனதுக்குள் பயம் அப்பிக்கொண்டது. என்னை மறந்து நான் அழத் தொடங்கியிருந்தேன். திடீரென்று உடல் எலும்புகள் அனைத்தும் உடைந்துவிடுவது போன்ற ஒரு வலி. அப்படியொரு வலியை அனுபவிக்க அல்ல, அதை அனுபவிக்கும் பெண்ணை பார்க்கக்கூட ஒரு ஆண் மகனால் முடியாது.

தாய்மை
தாய்மை

குழந்தை தலை திரும்பியிருந்தாலும் இன்னும் வலி வர வேண்டும் என்று ஊசி போட்டார்கள். ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் அழுது அழுது கண்ணீர் வடிய மருத்துவமனையின் கட்டிலில் தூங்கியிருந்தேன். இரவு 10 மணிக்கு குழந்தை பிறப்புக்கான வலி தொடங்கியது. அந்த வலியை அனுபவித்த யாரும் அதை நார்மல் டெலிவரி என்று சொல்ல மாட்டார்கள். மறுபிறப்பு என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். உடம்பில் எந்தப் பகுதி வலிக்கிறது என்றே சொல்ல முடியாத அளவுக்கு வலிக்கும். கரன்ட்டை எடுத்து உடம்பில் பாய்ச்சியது போன்று இருக்கும். உறுப்புகள் அனைத்தையும் உடம்பிலிருந்து அறுத்து எடுப்பது போன்ற ஓர் உணர்வு. நேரம் ஆக ஆக குழந்தையின் தலை கீழ்நோக்கி வரத்தொடங்கியது. இன்னும் முக்கு, முக்கு என்ற மருத்துவரின் குரல் என் உடம்பின் சக்திகள் அனைத்தையும் எடுத்திருந்தது. அடிபட்டவள் எழுந்து நிற்க முயல்வது போன்று கைகளை இறுக்கிக் கீழே ஊன்றி, என் மூச்சை இழுத்துக் கதறியதில், வீர்ரென்ற சத்தத்துடன் அந்த அற்புதம் நிகழ்ந்திருந்தது. அத்தனை வலியும் நிமிடத்தில் மறந்திருந்தது. உடம்பு சோர்விலும், ரத்தத்தில் நனைந்திருந்த என் மகனை இறுக அணைத்துக் கொண்டேன். கற்பனைக்கெல்லாம் உயிர் கொடுத்தது போன்று என் அருகில் படுத்திருந்தான்.

அவனின் ஒவ்வோர் அசைவும் என் வயிற்றுக்குள் அவன் செய்ததை நினைவுபடுத்திக்கொண்டே இருந்தது. 12 வயதாகும் அவன்தான் இப்போது என் நண்பன். என்னைச் சோர்விலிருந்து மீட்டெடுப்பவன். அவன் பிறப்பு நிகழ்ந்த விதத்தை நிச்சயம் அவனிடம் சொல்லுவேன். அன்பு அதிகரிக்க வேண்டும் என்பதற்காக அல்ல, பெண்ணால் எதுவும் முடியும் என எப்போதும் ஆண் குழந்தைகளுக்கு புரிய வைப்பது தாயின் கடமை. அதுவே நாளைய பெண் உலகத்தின் மாற்றத்திற்கான ஆரம்பமாக அமையும்" என்கிறார் நெகிழ்ச்சியோடு.

தாய்மையை சொற்களால் அல்ல, உணர்வினால் மட்டுமே கடத்தவும் முடியும்; புரிந்துகொள்ளவும் முடியும். உலகிலுள்ள அத்தனை அம்மாக்களுக்கும் அன்பும் வாழ்த்துகளும்!

அடுத்த கட்டுரைக்கு