Published:Updated:

புத்துயிர்ப்பு: நான் ஏன் கவிதை எழுதுகிறேன்?

நிக்கி ஜியோவானி
பிரீமியம் ஸ்டோரி
நிக்கி ஜியோவானி

நிக்கி ஜியோவானி

புத்துயிர்ப்பு: நான் ஏன் கவிதை எழுதுகிறேன்?

நிக்கி ஜியோவானி

Published:Updated:
நிக்கி ஜியோவானி
பிரீமியம் ஸ்டோரி
நிக்கி ஜியோவானி

ங்களுக்கு ஒரு நாட்டைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்ள வேண்டுமா? வரலாறு, சமூகவியல், பொருளாதாரம் என்று துறை சார்ந்த ஆய்வாளர்களின் படைப்புகளை எடுத்து நீங்கள் வாசிக்கலாம் அல்லது அந்நாட்டின் எழுத்தாளர்களையும் கவிஞர் களையும் வாசிக்கலாம். முதலாவதில் அறிவு கிடைக்கும். இரண்டாவதில், நீங்கள் எதைத் தெரிந்துகொள்ள விரும்புகிறீர்களோ அதன் ஆன்மாவை தரிசிக்க முடியும்.

புத்துயிர்ப்பு: நான் ஏன் கவிதை எழுதுகிறேன்?

என் பெயர் நிக்கி ஜியோவானி. நான் என் மக்களின் ஆன்மாவைத் தெரிந்துகொள்ள விரும்பினேன். எனவே, கவிதைகள் படிக்க ஆரம்பித்தேன். நான் காண விரும்பியது அந்தப் படைப்புகளில் இல்லை என்பது தெரிந்ததும் படிப்பதோடு சேர்த்து கவிதைகள் படைக்கவும் ஆரம்பித்தேன். என் அமெரிக்காவை நானே தேடுவது, நானே பாடுவது, நானே கொண்டாடுவது என்று முடிவெடுத்தேன்.

விகடனின் அதிரடி ஆஃபர்!
தற்பொழுது ரூ.800 சேமியுங்கள்! ரூ.1749 மதிப்புள்ள 1 வருட டிஜிட்டல் சந்தா949 மட்டுமே! மிஸ் பண்ணிடாதீங்க!Get Offer

என் நிறம் கறுப்பு என்பதால் எனது அமெரிக்காவும் கறுப்பு. எனக்கு முன்பே கறுப்பை என்னைப் போன்ற பலர் கொண்டாடி யிருக்கிறார்கள். ஆனால், அவர்கள் கறுப்பை அணுகிய விதம் வேறு. `நீ வெள்ளை அழகு என்கிறாயா... இல்லை, கறுப்பே அழகு என்பேன். வெள்ளையல்ல, கறுப்பே பரிசுத்தம். வெள்ளையல்ல, கறுப்பே ஆளவேண்டிய நிறம். நீ எதை மேலே எடுத்து வைக்கிறாயோ, அதை நான் கீழே தள்ளுவேன். நீ எதை இகழ்கிறாயோ அதை மேலே உயர்த்துவேன்.' கறுப்புக் கவிஞர்களைப் பொறுத்தவரை இது தான் கறுப்பைக் கொண்டாடுவது.

புத்துயிர்ப்பு
புத்துயிர்ப்பு

இதில் எங்கே சிக்கல் வருகிறது என்றால் கறுப்புக் குழந்தையே அழகு, கறுப்பு ஆணே அழகு, கறுப்புப் பெண்ணே அழகு என்று கவித்துவமாக கலகப் பாடல்கள் இயற்றும்போது அவர்கள் பாடும் கறுப்புப் பெண் யார் என்று கூர்ந்து கவனித்தேன். அந்தப் பெண் மெலிந்திருந்தாள். மென்மையாக இருந்தாள். ‘அழகாக’ இருந்தாள். மயக்கும் தோற்றத்தைக் கொண்டிருந்தாள்.

எடுத்துக்காட்டுக்கு, லீனா ஹேர்ன் குறித்து ஒரு கவிதை சமீபத்தில் படித்தேன். ‘எனக்குப் பிடித்த குரலைக்கொண்டிருக்கும் பாடகருக்கான கவிதை’ என்பது கவிதையின் தலைப்பு. எழுதியவர் கறுப்பு ஆண் கவிஞர். ஆர்வத்தோடு எடுத்துப் பார்த்தேன். கறுப்பினப் பெண்ணான லீனா, உலகப் புகழ்பெற்ற பாடகராக திகழ்வதைக் கொண்டாடி மகிழும் பாடல் அது. கவிஞர் எப்படி லீனாவைக் கொண்டாடியிருக்கிறார் என்று பார்த்தேன்.

லீனாவின் அழகு கொண்டாடப்பட்டிருந் தது. லீனாவுக்குத் திரளும் கூட்டம் கொண்டாடப் பட்டிருந்தது. அப்படித் திரளும் கூட்டத்தில் எவ்வளவு வெள்ளையர் இருக்கிறார்கள் பார்த்தாயா? வெள்ளை அமெரிக்கா லீனாவை எப்படித் தூக்கிவைத்திருக்கிறது பார்த்தாயா? அமெரிக்காவைக் கடந்து உலகெங்கும் லீனாவுக்கு வரவேற்பு பெருகுவதைப் பார்த்தாயா? எனவே, லீனா கொண்டாடப் படவேண்டியவர் என்று கவிதை முடிந்திருந்தது.

லீனாவின் உடல் கொண்டாடப்பட்டிருக் கிறது. அந்த உடலை வெள்ளை உலகம் ஏற்றுக்கொண்டது கொண்டாடப்பட்டிருக் கிறது. லீனாவின் இசை எங்கே போனது? அவள் குரல் எங்கே? அவள் நடனம் எங்கே? மேடை, தொலைக்காட்சி, திரைப்படம் என்று கால் பதித்த அனைத்திலும் பளிச்சிட்ட அவள் ஆற்றல் ஏன் விடுபட்டுப்போனது? எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக அவளுடைய அரசியல் செயல்பாடுகளை ஏன் இந்தக் கவிதையில் காணமுடியவில்லை?

எனது கறுப்புக் கவிஞர்களிடம் சென்று பேசினேன். எனதருமை கறுப்பு கவிஞர்களே... எல்லாவற்றையும் புரட்சிகரமாகத் தலைகீழாகக் கவிழ்த்துப்போட்டிருக்கும் நீங்கள் ஏன் பெண் என்று வரும்போதுமட்டும் தலைகுப்புற விழுந்துகிடக்கிறீர்கள்? லீனா போன்ற அழகிய, இளம் பெண்ணை மட்டும்தான் நீங்கள் பாடுவீர்களா? எந்தத் துறையிலும் கொடிகட்டிப் பறக்காத, எந்தப் பெரும் சாதனையையும் (உங்கள் பார்வையில்) நிகழ்த்தாத, எவரும் இதுவரை பாராட்டியிராத ஒரு பருத்த கறுப்புப் பெண்ணை நீங்கள் பாட மாட்டீர்களா?

புத்துயிர்ப்பு: நான் ஏன் கவிதை எழுதுகிறேன்?

லீனாவும் கறுப்பு. அவளைக் கொண்டாடிய கவிஞரும் கறுப்பு. இருந்தும் கவிஞர் ஆண் என்பதால் ஒரு சராசரி ஆண் எப்படி ஒரு பெண்ணைப் பார்ப்பாரோ அப்படி லீனாவைப் பார்த்திருக்கிறார். ஒரு கறுப்புக் கவிஞர், ஒரு கறுப்புப் பெண்ணை எப்படிப் பார்ப்பாரோ அப்படி அவரால் லீனாவைப் பார்க்க முடியாமல் போனது.

லீனாவைப் பற்றிய கவிதையில் அவள் இசை இல்லை. இசைதான் அவள் ஆன்மா என்றால், அந்த ஆன்மா இந்தப் பாடலில் இல்லை. இந்தப் பாடல் லீனாவை மட்டுமல்ல; நான் வாழும் கறுப்புலகையும் பிரதிபலிக்க வில்லை. ஒரு பெண்ணின் உடலை மட்டுமே இந்தப் படைப்பில் என்னால் பார்க்க முடிகிறது. எனவே, இது என் பாடலல்ல; என் அமெரிக்காவின் பாடல்ல.

கவிஞர் வெள்ளையைக் கறுப்பாக்கியிருக் கிறார், அவ்வளவுதான். அதற்குமேல் எதையும் அவர் செய்திருக்கவில்லை. அந்த ஒரு வேறுபாட்டைத் தவிர வெள்ளைப் பாடலும் அவர் பாடலும் அடிப்படையில் ஒன்றுதான். ஒரு வெள்ளை ஆணைப்போலவே ஒரு கறுப்பு ஆணும் சிந்திக்கிறான் என்பதை மட்டுமே அவர் படைப்புகளிலிருந்து என்னால் தெரிந்துகொள்ள முடிந்தது. அந்த ஒரு பாடத்தை மட்டுமே அந்தக் கவிதை எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்தது.

என் மக்களுக்காக நான் எழுதுகிறேன். என்னுடைய சொற்கள் யாவும் சமூகத்திலிருந்து பெற்றுக்கொண்டவை. அவற்றை மீண்டும் சமூகத்திடம் ஒப்படைப்பதே என் பணி.

என் முன்னால் ஒரு பெரும் இடைவெளி விழுந்துகிடந்ததை உணர்ந்தேன். அதை என்னால் இயன்ற அளவுக்கு நிரப்ப ஆரம்பித்தேன். நீங்கள் இதுவரை கேட்டிராத ஒரு விசும்பலை உங்கள் கவனத்துக்குக் கொண்டுவர விரும்பினேன். நீங்கள் பார்க்காத இருளை உங்கள் முன் காண்பிக்க விரும்பினேன். நீங்கள் பங்கேற்கத் தவறிய ஒரு போராட்டத்தை உங்களுக்கு நினைவூட்ட விரும்பினேன்.

என் கவிதையில் நீங்கள் உண்மையைக் காணலாம். அந்த உண்மை உங்களுக்குப் பிடித்திருக்கும் என்று சொல்ல முடியாது. அது உங்களைக் கிழித்துப்போடலாம். நான் எதைக் காண்கிறேனோ அதைத்தான் சொல்லமுடியும் என்பதால் நான் நிலைகுலையும்போது உங்களையும் சேர்த்து நிலைகுலையவைக்க நேரிடுகிறது. நான் பாதிப்புக்குள்ளாகும்போது அந்த பாதிப்பை உங்களுக்குக் கடத்திவிடுகிறேன். நான் மலரும்போது என் கவிதையும் மலர்கிறது. நான் அழும்போது என் சொற்கள் நனைந்துவிடுகின்றன.

என் மக்களுக்காக நான் எழுதுகிறேன். என்னுடைய சொற்கள் யாவும் சமூகத்திலிருந்து பெற்றுக்கொண்டவை. அவற்றை மீண்டும் சமூகத்திடம் ஒப்படைப்பதே என் பணி. கலை என்பது கலைக்காக என்பதை நான் ஏற்கவில்லை. கலை மக்களையே பிரதிபலிக்கிறது. எனவே அது மக்களுக்கானது. மக்களின் துயரத்தை, வலியை, அழுகையைப் பதிவு செய்யாத ஓர் எழுத்தை எப்படிக் கலை என்று அழைப்பது? என் மக்களின் வாழ்விலிருந்து ஒரேயொரு கணத்தையேனும் தாங்கி நிற்காத சொற்களை எப்படி நான் கொண்டாட முடியும்?

எழுத்தின் ஆயுள் நீண்டது. நான் மறைந்து சென்ற பிறகும் என் சொற்கள் வாழும் என்பதால் நான் கவனமாக எழுதுகிறேன். நான் எதை உறுதியாக நம்புகிறேனோ அதை மட்டுமே எழுத்தில் விட்டுச்செல்ல விரும்புகிறேன்.

இனமும் நிறமும் பாலினமும் சந்தித்துக் கொள்ளும் ஒரு புள்ளியில் நான் வாழ்கிறேன். அந்தப் புள்ளியில்தான் என் பேனாவை நான் பொருத்தியிருக்கிறேன். அந்தப் புள்ளிதான் என் வாழ்க்கை, என் சுவாசம், என் கனவு, என் எதிர்காலம். அங்கிருந்தபடி என் கறுப்பு உலகையும் வெள்ளை உலகையும் நான் காண்கிறேன். கறுப்பு எழுத்துகளையும் வெள்ளை எழுத்துகளையும் வாசிக்கிறேன். கறுப்புப் பாடலையும் வெள்ளைப் பாடலையும் பாடுகிறேன். அடக்குமுறை, வன்முறை, புறக்கணிப்பு, வலி, வேதனை அனைத்தையும் இங்கிருந்தே பெற்றுக்கொள்கிறேன். என் எழுத்தை நீங்கள் கலை என்பீர்களேயானால் என் கலையின் இதயம் இந்தப் புள்ளி என்பேன். இந்தப் புள்ளிதான் நான்.

புத்துயிர்ப்பு: நான் ஏன் கவிதை எழுதுகிறேன்?

புரட்சியின்மீது எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கிறது. ஆனால், அந்தப் புரட்சியை முன்னெடுப்பவர்கள் ஒரு கறுப்புப் பெண்ணைக் கறுப்பு ஆணுக்குச் சமமாகக் கருதுகிறார்களா என்பதுதான் என் அளவுகோல். ஆம் எனில், அவர்களை ஆதரிப்பேன். இல்லை எனில், நான் விரும்பும் புரட்சி இதுவல்ல என்று சொல்லிவிடுவேன்.

தவிரவும், புரட்சி என்பது முதலில் உள்ளுக்குள் நடத்தப்பட வேண்டும். உள்ளுக்குள் முதலில் நெருப்பு பற்றிக்கொண்டால்தான் அதை எடுத்து வெளியில் பரப்ப முடியும்.

என் பாடல் எனக்குள் கிளம்பும் நெருப்பு. அதை வெளியில் எடுத்துவைக்கும் பணியை நான் மேற்கொள்கிறேன். அந்த வகையில் நானும் ஒரு புரட்சிக்காரிதான். ஒரு கறுப்புப் புரட்சிக்காரி.

அதனால்தான் எப்படி எழுதுகிறேனோ அப்படியே வாழவும் விரும்புகிறேன். என் எழுத்தில் உள்ள கலகக்குரல் என் செயல்பாடுகளிலும் வெளிப்பட வேண்டும் என்பதில் கவனமாக இருக்கிறேன். என்னைச் சுற்றி நடைபெறும் போராட்டங்களில் இயன்றவரை பங்கேற்கிறேன். உன் நுரையீரலில் புற்றுநோய் பரவியிருக்கிறது என்று ஒரு நாள் மருத்துவர்கள் தயக்கத்தோடு என்னிடம் சொன்னபோது, என்னை மட்டுமல்ல; என் உலகையும் நோய் பற்றிக்கொண்டிருக்கிறது. அது என்னைத் தாக்கியதைவிடவும் மோசமான நோய் என்றேன்.

நீங்கள் கரம் கொடுத்தால் நாம் சேர்ந்தே போராடலாம். நான் என் பாடலைக் கொண்டுவருகிறேன். நீங்கள் என்ன கொண்டுவருகிறீர்கள்?