Published:Updated:

நான் நம்மாழ்வார் பேசுகிறேன்!

பசுமை போராளி எழுதும் பரபர தொடர்ஓவியம் : ஹரன்

நான் நம்மாழ்வார் பேசுகிறேன்!

பசுமை போராளி எழுதும் பரபர தொடர்ஓவியம் : ஹரன்

Published:Updated:
##~##

ற்றில் நீர் வருவதற்கு முன்பாக, ஒரு நல்ல நாள் பார்த்து சிறுவர், பெரியவர், நண்பர், சுற்றம் அனைவரும் கூடி  நல்லேர் பூட்டுவார்கள். இளங்காடு, வெண்ணாற்றின் கிளை வாய்க்கால் தென்கரை அருகே இருந்த எங்கள் நிலத்திலும், இப்படி நல்லேர் பூட்டினார்கள்!

 மாடுகளைக் குளிப்பாட்டி கலப்பை, நுகத்தடிக்கு சந்தனம், குங்குமம் பூசி இருந்தார்கள். புதிய தேங்காய் நார்க்கயிறு கொண்டு ஏர் பூட்டினார்கள். தேர்ச்சி பெற்ற ஐந்து பேர்... ஏர் பின்னால் அதட்டிக் கொண்டே நடந்தார்கள். மாடுகள் வேகமாக நடந்தன. காய்ந்து கிடந்த பூமி கட்டி முட்டியாகப் பெயர்ந்து விழுந்தது.

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்!

நான்கு, ஐந்து விளா (சுற்று) வந்த பிறகு... ஏர்கள் நின்றன. மேழி (கைப்பிடி) பிடித்திருந்தவர்கள், 'மேழிப்பால் குடிக்கிறவங்கள்லாம் வாங்க' என்று சத்தம் கொடுத்தார்கள். முதல் முறையாக மேழி பிடிப்பவர்களைத்தான் இப்படி அழைப்பார்கள். ''நம்மை, (நம்மாழ்வார் என்பதன் சுருக்கமாம்) இப்படி ஓடி வா'' என்று முன்னேர்க்காரர் கையசைத்துக் கூப்பிட்டார். கட்டி முட்டிகளில் தட்டுத்தடுமாறி, ஏரின் பின்னே போய் நின்றேன்.

நான் நம்மாழ்வார் பேசுகிறேன்!

மேழி மீது வலது கையை வைக்கச் சொன்ன ஏரோட்டி, கையை வைத்ததும் அவரது முரட்டுக் கரத்தை மேலே வைத்து மேழியோடு இறுகப் பற்றி 'ஹை' என்று மாடுகளை அதட்டினார். மாடு வேகத்துக்கு என்னால் நடக்க முடியவில்லை... நிற்கவும் வழி இல்லை. எனக்குப் பின்னாலும் ஒரு ஏர் வந்து கொண்டிருந்தது. வலி ஒரு பக்கம், பயம் ஒரு பக்கம் வருத்த, 'தத்தக்க, பித்தக்க’ என்று நடந்தேன். ஏர் ஒரு வளையம் வந்து நின்றபோது... கையை விடுவித்தார். விரல்களைப் பார்த்தேன். சிவந்திருந்தன. கூடவே எரிச்சலும் இருந்தது. எரிச்சலைத் தணிக்க, விரலை வாயில் வைத்து சப்பினேன். பார்த்தவர்கள், ''அதோ, நம்மை மேழிப்பால் குடிக்கிறான்'' என்று கேலி பேசிச் சிரித்தார்கள்.

ஆற்றில் தண்ணீர் வரும் முன்பாக, வீட்டின் பின்புறம் சேமிக்கப்பட்டிருந்த மாட்டு எருவைக் கட்டை வண்டியில் ஏற்றி வயல்களுக்குக் கொண்டு சேர்ப்பார்கள். குப்பை ஏற்றிய வண்டியில் ஏறி சவாரி செய்வதே தனி ஆனந்தம்தான். வயலில் எருவை இறக்கிய பிறகு, வீடு திரும்பும்போது, சிறுவர்களை முன்னால் உட்கார வைத்து மாடுகளின் கயிறுகளைக் கையில் கொடுப்பார்கள். வீடு திரும்பும்போது மாடு பாதையில் நடைபோடுவதில் எந்தத் தடையும் இருக்காது. ஆனாலும், அவற்றை வேகமாக ஓட வைப்பது, வேகமாக நடக்கும் மாட்டைக் கட்டுப்படுத்துவது, திருப்பங்களில் செல்ல வேண்டிய பாதையைத் தீர்மானிப்பது, எதிர்வரும் வண்டிக்கு வழிவிட்டு ஒதுங்குவது... எனப்பல வித்தைகளைக் கற்றுக் கொடுத்தது, அந்த மாதிரியான மாட்டு வண்டிப் பயணம்தான்.

ஊருக்குத் தென்கோடியில், 'பிள்ளை முழுங்கிக்குளம்’ இருந்தது. குளத்தில் நீர் நிரம்பி வழியும் சமயத்தில் இரண்டு மூன்று குழந்தைகள் தவறி விழுந்து இறந்து போனதால், இப்படியரு பெயர். கோடையில் நீர் வற்றிய பிறகு குளத்தில் வண்டலை எடுத்து வண்டியில் ஏற்றி வயலில் சேர்ப்பார்கள். இறந்துபோன நண்டு, நத்தை, மீன், கிளிஞ்சல் அனைத்தும் காவிரித் தண்ணீர் கொண்டு வந்து சேர்த்த வண்டலுடன் சேர்ந்து, பயிர் வளர்க்கும் உரமாகப் பயன்பட்டன.

நான் நம்மாழ்வார் பேசுகிறேன்!

ஆண்டுதோறும் வண்டல் அள்ளியதால் குளமும் ஆழம் குறையாமல் இருந்தது. குளத்தில் வாளை, விரால், கெண்டை, கெளுத்தி, விலாங்கு, ஆரா, குறவை எனப் பலவகை மீன்களும் இருக்கும்.

குளம் வற்றும் முன்பாக, குளத்தை இரண்டு, மூன்றாகப் பிரித்து, மண்வெட்டி கொண்டு வரப்பு அமைப்பார்கள். பிறகு, இறைப்பெட்டி கொண்டு தண்ணீரை ஒரு பக்கத்திலிருந்து மறுபக்கத்துக்கு ஏற்றுவார்கள். இறைப்பெட்டி சேமித்த நீரை ஒருவர் இறவை மரம் கொண்டு இன்னும் கொஞ்சம் மேட்டுக்கு ஏற்றுவார். இறவை மரம் மூலம் இறைத்துக் கொட்டப்படும் தண்ணீர், சிறு வாய்க்கால் மூலமாக பாத்திகளில் பாயும். தென்னை மட்டையைச் சீராகச் சீவி, மட்டப் பலகையாக்கி பாத்தியை சமப்படுத்தி விதைப்பார்கள்.

இதுபோன்ற நிகழ்வு நடந்த ஒரு நாளில், என் சின்னஞ்சிறு கைகளில் நெல் விதையைக் கொட்டி பாத்தியில் விதைக்கச் சொன்னார் அப்பா. அன்று நாற்றங்கால் விதைப்பைத் தொடங்கி வைத்தபோது 'நம்மை’க்கு வயது நான்கு!

தஞ்சாவூர் பெரிய கோயிலைச் சிறியதாகச் செதுக்கியது போல் தோற்றம் கொண்ட ஒரு சிவன் கோயில், இளங்காட்டின் மையப் பகுதியில் அமைந்திருந்தது. நான் படித்த பள்ளிக்கூடம், கோயில் அருகே அமைந்திருந்தது. நான்காம் வகுப்பு படிக்கும்போது நடைபெற்ற மூன்று நிகழ்வுகள் முக்கியமானவை. முதல் நிகழ்வு ஒரு விபத்து.

பள்ளியில் மாலை நேரத்தில் வழக்கம்போல் விளையாட்டு மணி அடித்தது. மாணவர்கள் கலைத்து விடப்பட்ட குளவிகள் போல அடித்துப் பிடித்துக் கொண்டு வெளியே பாய்ந்தோம். உற்சாக மிகுதியில் முன்னே வந்து கொண்டிருந்த மாடுகளை யாரும் கண்டு கொள்ளவில்லை.

-இன்னும் பேசுவேன்...

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism