Published:Updated:

அஞ்சட்டி மலையில் பிறந்த ஞானம்..!

நம்மாழ்வார் ஓவியம்: ஹரன்

அஞ்சட்டி மலையில் பிறந்த ஞானம்..!

நம்மாழ்வார் ஓவியம்: ஹரன்

Published:Updated:

வரலாறு

##~##

பள்ளிக்கூடம் பார்த்தறியாத அந்தப் பெண், 'காயான பிறகு பூவாவது எது? பழமான பிறகு காயாவது எது?’ என்று விடுகதைகளை எடுத்துவிட, என்னிடத்தில் விடை இல்லை. ஆனால், நாங்கள் சில கதைகளைப் போட்டு, அவள் பதில் சொல்ல முடியாது நின்றபோது, அவளிடமிருந்து விடையை வாங்கினோம். காயான பிறகு பூவாவது... தேங்காய். பழமான பிறகு காயாவது... எலுமிச்சம்பழம்!

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்!

அடுப்படியில் தேங்காயை உடைத்து அரிவாள் மனையில் சுரண்டும்போது, தேங்காய்ப்பூ வந்தது. கிராமங்கள், பட்டணத்து வியாபாரிகளால் சுரண்டப்பட்டு, ஏதுமற்ற நிலையில் இருப்பதை, விடுகதையின் இப்பகுதி விளக்குகிறது. தேங்காயில் பருப்பு, கொட்டாங்குச்சி (சிரட்டை) என இரண்டு பாகங்கள் உண்டு. பருப்பைச் சுரண்டிய பின்னர், கொட்டாங்குச்சிதான் மிச்சம். அதுபோல, கிராமத்திலுள்ள அரிசி, ஆடு, மாடு, காய்கறி, பழம், நிலம், நீர், உழைப்பு என அனைத்தையும் பட்டணம் உறிஞ்சிக் கொள்ளும்போது, கிராமங்கள் பாலைகளாகின்றன!

கதையின் இரண்டாவது பாகம் முக்கியமானது. எலுமிச்சம்பழத்தை அரிந்து, உப்பிட்டு வெயிலில் வைத்து எடுத்தால், ஊறுகாய். மனிதர்கள் இறந்தால், 'இயற்கை எய்தினார்’ எனச் சொல்கிறார்கள். அதுபோலவே, மரத்திலிருந்து பிரிந்து விழுகிற பழமும், நான்கைந்து நாட்களில் இயற்கை எய்திவிடுகிறது. ஆனால், உப்பு இடப்பட்ட பழம் (ஊறுகாய்) ஆண்டு முழுக்க இருந்தாலும் அழிவதில்லை. 'அது ஏன்?’ என்கிற கேள்வி, இரவு முழுவதும் தூக்கத்தைக் கெடுத்தது. பூஞ்சணம், பாக்டீரியா போன்ற நுண்ணுயிரிகள்தான் ஒரு பொருளை சிதைக்கின்றன. உப்பு, அந்த நுண்ணுயிரிகளைக் கொன்றுவிடுகிறது. மனிதன் இறக்கும்போது, நுண்ணுயிரிகள் செயல்பட்டதால்தான் உடல்கள் இயற்கை எய்தின.

அஞ்சட்டி மலையில் பிறந்த ஞானம்..!

1984-ம் ஆண்டு மத்திய பிரதேச தலைநகர் போபாலில் பூச்சிக்கொல்லி நஞ்சு உற்பத்தியான டேங்க் வெடித்து, நகர் முழுவதும் பரவியது. அங்கே இறந்துபோன மாடுகள், சிதையாமல் பல மாதங்கள் அப்படியே கிடந்ததை பத்திரிகைகள் படம் பிடித்தன. கடலோர மணலில் உப்புதான் விளைகிறது. பயிர் விளைவதில்லை. 'உரத்தில் உப்பு கலந்தால் கடுமையான தண்டனை கிடைக்கும்’ என்கிறது, இந்தியக் குற்றவியல் சட்டம். காரணம் உற்பத்தி செய்ய வேண்டிய நிலம் பயனற்றுப் போகிறது (உரத்தில் உப்பைக் கலந்தவர்கள் அல்லது உரமென்று தந்தவர்கள் தண்டிக்கப்பட்டார்களா?)!

அம்மோனியம்-சல்பேட், யூரியா, கால்சியம்-நைட்ரேட், பொட்டாஷ் இவையெல்லாமே உப்புகள்தான். இவற்றை உழவர்களிடம் உரம் என்று சொல்லி விற்றார்கள். டி.ஏ.பி.-யில் (ஞிகிறி ஞிவீ ணீனீனீஷீஸீவீuனீ ஜீலீஷீsஜீலீணீtமீ) 16% நைட்ரேட் உப்பு இருக்கிறது. இந்த உப்புகளை இடும்போது, மண்ணில் உள்ள உயிர்கள் மடிகின்றன. இதன்காரணமாக, மண்ணில் உயிர்கள் செய்ய வேண்டிய வேலையை, யூரியா போன்ற ரசாயனங்கள் செய்ய வேண்டியுள்ளது.

மீண்டும் மீண்டும் ரசாயன உரங்களை வாங்கி, நிலத்தில் இடும் கட்டாயத்துக்குத் தள்ளப்படுகிறார்கள் உழவர்கள். நிலம், மேலும் மேலும் கெட்டித் தட்டிப் போகிறது. நிலத்தில் ஃப்யூரிடான், திம்மெட் போன்ற நஞ்சுகளை இடும்போதும், களைக்கொல்லி நஞ்சுகளை இடும்போதும்... மண், மலடாக்கப்படுகிறது. 'விஞ்ஞானம் என்கிற போர்வையில் நடக்கும் வியாபாரம், தாய் மண்ணைச் சாகடிக்கிறது’ என்ற உண்மையை அறிந்தபோது, அஞ்சட்டி மலையில் எனக்கு ஞானம் பிறந்ததை உணர்ந்தேன். அதிலிருந்து மக்களுக்குச் சொல்வதை நிறுத்திக் கொண்டு, அவர்களிடமிருந்து கற்க முடிவு செய்து, இன்றும் தொடர்கிறேன். இன்றைக்கு, இயற்கை வழி வேளாண்மையில் இவ்வளவு பெரிய எழுச்சி ஏற்பட்டதற்கு, விடுகதை என்கிற பெயரில், எழுதப் படிக்கத் தெரியாத அந்தப் பெண், என் சிந்தனையில் ஏற்படுத்திய மாற்றமே காரணம்.

அஞ்சட்டி மலையில் பிறந்த ஞானம்..!

அடுத்த சில நாட்களில் ஒரு மாலை நேரத்தில் வீட்டுக்கு முன் இருந்த ஒரு பாறையில் அமர்ந்திருந்தேன். அப்போது வந்த ஓர் இளைஞன், ''நாங்கள் மழை வருமா... இல்லையாங்கறத பசுக்களை வெச்சே தெரிஞ்சுக்குவோம்!’' என்றான். ''எப்படி?’' என்ற என் கேள்விக்கு, ''காலையில பசுவைக் குளிப்பாட்டி மேய்ச்சலுக்கு அனுப்புவோம். வீட்டுக்கு முன்ன சாணம் தெளிச்சு கோலமிட்டு வெப்போம். சாயந்திரம் பசு திரும்பி வந்ததும், முற்றத்தில் நிறுத்தி பூசை செய்து, பசுவை வணங்கி, 'மாதையா, எங்களுக்கு மழையைக் கொடுக்கணும்’னு வேண்டிக்குவோம். பசு கொஞ்சமா மூத்திரம் பெய்ஞ்சா, கோடை மழை பெய்யும். நிறைய மூத்திரம் பெஞ்சா பருவமழை. மூத்திரம் பெய்யலனா, மழை வராதுனு புரிஞ்சுக்குவோம்'' என்று பதில் தந்தான்.

சுவையான இந்தத் தகவலை, பெரியாவுடன் (பெரிய நாயக்சாமி) பகிர்ந்தேன். அவர் ஒரு யோசனையை முன் வைத்தார். அதன்படி, பசுவிடம் மழை கேட்பதை, நாடகமாக்கினோம். இரவு உணவுக்குப் பிறகு மக்கள் ஊர் மத்திக்கு வந்தார்கள். இரண்டு இளைஞர்களை தேர்ந்தெடுத்தோம். ஒருவன் குனிந்து கொண்டான். இரண்டு கைகளையும் காதோடு ஒட்டி உயர்த்த, அது மாட்டுக் கொம்பாகியது. இரண்டாவது இளைஞன் முன்னிருப்பவனின் இடையைப் பற்றி தலையைக் குனிந்து கொண்டான். ஒரு கை பின் பக்கம் தொங்கி, வாலாகியது. மேலே போர்வையைப் போட்டுப் போர்த்த... நாலுகால் பசு நடந்துவந்து, மக்கள் மத்தியில் நின்றது. நாடகமும் தொடங்கியது.

இரண்டு பேர், பசு முன்பாக விழுந்து கும்பிட்டு, 'மாதையா, எங்களுக்கு மழையைக் கொடுக்க வேண்டும்’ என்றனர்.

'மோட்ராகி கிராமத்தார்களுக்கு மழையைக் கொடுக்க மாட்டேன்’

'மாதையா, இப்படிச் சொல்லக் கூடாது. நீ மழையக் கொடுக்கணும். நாங்க உழுது ஆரியம் விதைக்கணும். அது விளைஞ்சுதான் வயித்தைக் கழுவணும்...’

'இந்த ஊர்க்காரர்கள் தப்பு செய்கிறீர்கள். சீட்டாடுகிறீர்கள். சாராயம் குடிக்கிறீர்கள். பொண்டாட்டியை அடிக்கிறீர்கள். அதனால், மழை  தரமாட்டேன்.’

'மாதையா, மழை இல்லாவிட்டால் பிழைப்பு கிடையாது.’

'மரங்களை வெட்டிக் கரியாக்கி பணம் பண்ணுகிறீர்கள். உங்களுக்கு மழை கொடுக்க மாட்டேன்.’

பார்வையாளர்கள் சிலர் திடுமென எழுந்தோடி வந்து, விழுந்து கும்பிட்டு, 'இனி தப்பு செய்ய மாட்டோம். மன்னிச்சிடு மாதையா’ என்று மன்றாடியக் காட்சி, அனைவரையும் ஆச்சர்ய த்துக்குள் ஆழ்த்தியது.

'சரி, கால மழையைக் கொடுக்கிறேன். ஆரியம், அவரைக் கொட்டை வைத்து பிழைத்துக் கொள்ளுங்கள்’ என்று பசு ஆசி வழங்க, கலகலப்பாக கலைந்தது கூட்டம்.

இதுபோன்ற நிகழ்ச்சிகளில் முன்னிலை வகித்துப் பங்கேற்றவர் சிவா என்ற வாலிபர். ஒரு கிலோ மீட்டர் தொலைவில் அவருக்கு நிலம் இருந்தது. அது, இரண்டு யானைகள் எதிரெதிரே படுத்தது போல மேடும் பள்ளமுமாக இருந்தது. இந்த நிலத்தை, மழை நீர் சேமிப்பதற்கான மாதிரி பண்ணையாக்க முடிவு செய்தோம். நிலத்திலே கொட்டகை அமைத்தோம். நிலத்தை மலைத் தோட்ட சாகுபடிக்கு செய்வதுபோல தட்டுத் தட்டாக சமப்படுத்த வேண்டியிருந்தது. சிவாவின் தம்பி மாதையன், நிலத்தில் சோம்பல் படாமல் உழைக்கக் கூடியவர். மாதையனிடம் இரண்டு இணைப் பசுக்கள் இருந்தன. ஓர் இணை கலப்பைக்கு... மற்றோர் இணை, பூமியைச் சமப்படுத்தும் பலகைக்கு. மாதையன் ஏரைப் பிடித்திருப்பார். நான் மட்டப் பலகையை பிடித்திருப்பேன். தொடர்ந்து வேலைகள் நடந்ததால், நிலம் மாறிக் கொண்டிருந்தது.

அப்போது வழியில் போன பெண்கள் கேட்டார்கள்-

'நீங்கள் மாதையன் நிலத்தில் மட்டும்தான் உழைப்பீர்களா... எங்களுடன் வேலைக்கு வருவீர்களா?’

-இன்னும் பேசுவேன்...

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism