Published:Updated:

கரும்பு... இனிப்பா... கசப்பா?

காசி. வேம்பையன்

கரும்பு... இனிப்பா... கசப்பா?

காசி. வேம்பையன்

Published:Updated:

பார்வை

காலையில் எழுந்ததும் காபி குடிக்கிறீர்களா? உங்கள் நாக்கை நன்றாகக் கேட்டுப் பாருங்கள், அதில் கலந்திருக்கும் சர்க்கரைக்குள், நசுக்கப்பட்ட யாரோ ஒரு விவசாயியின் கண்ணீர் உப்பும் கரைந்து மறைந்திருப்பதை அது உங்களுக்குச் சொல்லக்கூடும்!

ஆம்... வெயிலிலும், மழையிலும்... மின்சாரத்துக்காகவும், தண்ணீருக்காகவும் 'இலவு காத்த கிளியாக’ காத்துக் கிடந்து, கரும்பை விளைவிக்கிறார்கள், விவசாயிகள். அப்படிப்பட்ட கரும்புக்கு 'குளுகுளு’ அறையில் அமர்ந்துகொண்டு, பரிந்துரை விலையை நிர்ணயிக்கிறார்கள், மத்திய, மாநில அரசு அதிகாரிகள். பெரும்பாலும் ஆலை முதலாளிகளின் எதிர்பார்ப்புக்கு ஏற்பவே இந்த விலை அமைந்துவிடுகிறது. என்றாலும்... பல ஆலை அதிபர்கள், இந்த விலையைக்கூட கொடுக்காமல், இழுத்தடித்து விவசாயிகளின் வயிற்றில் அடிக்கிறார்கள்.

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்!

அதிகாரிகள் மற்றும் ஆலைக்காரர்களால், அப்பாவி விவசாயிகள் எப்படியெல்லாம் ஏமாற்றப்படுகிறார்கள் என்பதைப் பற்றி கொஞ்சம் விரிவாகவே பார்த்து வரலாம் என்று புறப்பட்ட நமக்கு, அதிர்ச்சி மேல் அதிர்ச்சிதான்! இதோ அதிர்ச்சியை ஆரம்பித்து வைக்கிறார்... ‑‑நெல்லிக்குப்பம், முன்னோடி விவசாயி கோதண்டராமன்.

கரும்பு... இனிப்பா... கசப்பா?

''தமிழகம் முழுவதும் 25 தனியார் சர்க்கரை ஆலைகள், 16 கூட்டுறவு சர்க்கரை ஆலைகள் மற்றும் 2 பொதுத்துறை சர்க்கரை ஆலைகள் என மொத்தம் 43 சர்க்கரை ஆலைகள் இயங்கி வருகின்றன. 91-ம் ஆண்டுக்கு பிறகு, கூட்டுறவு மற்றும் பொதுத்துறை ஆலைகளை விரிவாக்கம் செய்தனர். ஆனால், அது முறையாகச் செய்யப்படாததால், முழுமையான அரவை நடைபெறுவதில்லை. 93-94-ம் ஆண்டு வரையில் பெரும்பாலான கூட்டுறவு சர்க்கரை ஆலைகள் லாபத்தில்தான் இயங்கின. அந்தச் சமயத்தில், மத்தியில் இருந்த காங்கிரஸ் அரசு, 'ஆலைகளின் விருப்பப்படி மொலாசஸ் விற்பனை செய்து கொள்ளலாம்’ என சட்டத்திருத்தம் கொண்டு வந்தது. அந்த விற்பனையில் அதிக லாபம் கிடைக்க ஆரம்பித்ததும், அடுத்த கரும்புப் பருவத்தில் மத்திய அரசு நிர்ணயித்த விலையுடன், தமிழக அரசு நிர்ணயித்த விலையும் சேர்த்து, தமிழக விவசாயிகளுக்கு ஒரு டன் கரும்புக்கு 450 ரூபாய் கிடைத்தது. அதனால், 94-95-ம் ஆண்டில் 214 லட்சம் டன் கரும்பு உற்பத்தியானது. இதில் பாதியளவை கூட்டுறவு சர்க்கரை ஆலைகள் அரைக்க வேண்டிய நிலையில்... அவை முறையாக விரிவாக்கம் செய்யப்படாததால், அரவைப் பருவம் முடிந்தும் ஓராண்டு வரை அரைக்க வேண்டியிருந்தது. இதில் ஏற்பட்ட சிக்கல்களால், கரும்பு உற்பத்தி குறைய ஆரம்பித்தது. அடுத்து 2005-06-ம் ஆண்டில்தான் அந்தளவுக்கான உற்பத்தி இருந்தது.  

ஒரு டன் கரும்பில், 140 யூனிட் மின்சாரம்!

இதற்கிடையில் புதிய தனியார் சர்க்கரை ஆலைகள் துவங்கப்பட்டதால், கூட்டுறவு சர்க்கரை ஆலைகளுக்கு கரும்பு வரத்து குறைந்தது. 95-ம் ஆண்டு வரையில் ஸ்பிரிட் மட்டும் உற்பத்தி செய்த தனியார் சர்க்கரை ஆலைகள், 96-ம் ஆண்டு முதல் இணை மின்சார உற்பத்தியிலும் இறங்கின. ஒரு டன் கரும்பில் இருந்து, 60 யூனிட் முதல் 140 யூனிட் வரை மின்சார உற்பத்தி நடந்ததால், தனியார் சர்க்கரை ஆலைகளின் வருமானம் அதிகரித்தது. கூட்டுறவு ஆலைகளைப் பொறுத்தவரை எம்.ஆர்.கே மற்றும் செய்யாறு ஆகிய இரண்டு கூட்டுறவு சர்க்கரை ஆலைகளில் மட்டும்தான் மின்சாரம் உற்பத்தி செய்யப்படுகிறது.

ஏமாற்றும் ஆலைகள்!

தனியார் சர்க்கரை ஆலைகள், அரவைத்திறன், மின் உற்பத்தித்திறன், ஸ்பிரிட் உற்பத்தித்திறன் ஆகியவற்றை உயர்த்தியிருப்பதால், 6 மாதங்கள் மட்டும் இயங்கிய ஆலைகள், 10 மாதங்கள் வரை இயங்க ஆரம்பித்தன. சர்க்கரை உற்பத்தி குறைந்தாலும், மின்சாரம் மற்றும் ஸ்பிரிட் மூலம் நல்ல வருமானம் பார்த்து விடுகிறார்கள். ஆனாலும், விவசாயிகளுக்கு கரும்புக்கான பணத்தைக் கொடுக்க மறுத்து, ஆலை நஷ்டத்தில் இயங்குவதாகச் சொல்லி, நீலிக்கண்ணீர் வடிக்கிறார்கள். ஏற்கெனவே ஆலைகள் வைத்திருக்கும் முதலாளிகள் தொடங்கிய 7 புதிய சர்க்கரை ஆலைகளுக்கு, கடந்த 2006-ம் ஆண்டில், தேசியமயமாக்கப்பட்ட வங்கிகளில் ஆயிரக்கணக்கான கோடி ரூபாய் அளவுக்கு கடன்கள் வழங்கப்பட்டுள்ளன. இதற்கு இவர்கள் கட்டும் வட்டியை, உற்பத்திச் செலவாகக் கணக்கு காட்டி 'லாபமில்லை’ என ஏமாற்றுகிறார்கள்.

இறக்குமதிப் புளுகு!

கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன், 'உள்நாட்டு உற்பத்தி 150 லட்சம் டன்தான் இருக்கும்’ என்ற கணிப்பின் அடிப்படையில் வெளிநாடுகளில் இருந்து சுத்திகரிக்கப்படாத சர்க்கரையை (மூலச் சர்க்கரை) இறக்குமதி செய்ய அனுமதி கொடுத்தது, மத்திய அரசு. தமிழக சர்க்கரை ஆலைகள் சில, 15 லட்சம் டன் சர்க்கரையை இறக்குமதி செய்தன. ஆனால், அந்த ஆண்டு உற்பத்தி 190 லட்சம் டன் என்று உயரவே, இறக்குமதி செய்த ஆலைகள் நஷ்டத்துக்குள்ளாகின. ஆனால், 'உள்நாட்டில் உற்பத்தி செய்த சர்க்கரை விற்காததால்தான் நஷ்டம்’ என்று ஆலைகள் புளுகின'' என்று புட்டுப்புட்டு வைத்த கோதண்டராமன், அடுத்ததாக பிழிதிறன் மோசடி  பற்றிப் பேசினார்.

சதி செய்த சரத் பவார்!

கரும்பு... இனிப்பா... கசப்பா?

''ஆரம்பத்தில், டிசம்பர் மாதம் முதல் மார்ச் மாதம் வரை அரைக்கப்பட்ட கரும்புகளின் அதிகபட்ச பிழிதிறனை கணக்கு வைத்து,  கரும்புக்கான விலை வழங்கப்பட்டது. பிறகு, ஓராண்டு முழுவதும் அரைக்கப்படும் கரும்பின் அளவிலிருந்து பிழிதிறன் கணக்கிடப்படும் முறையை 2004-05-ம் ஆண்டிலிருந்து கொண்டுவந்தனர். இதனால், இன்றைய விலையில் ஒரு டன்னுக்கு 200 ரூபாய் குறைந்துவிட்டது. அடுத்து சராசரி பிழிதிறன் அளவை 9.5% என உயர்த்திவிட்டார், காங்கிரஸ் அரசில் விவசாய அமைச்சராக இருந்த சரத் பவார்.

ஒவ்வொரு ஆலையுமே உற்பத்தியாகும் சர்க்கரையில் பத்து சதவிகித சர்க்கரையை 'லெவி’ என்கிற வகையில் அரசுக்கு கொடுக்க வேண்டும். கரும்புக்கு மத்திய அரசு நிர்ணயித்திருக்கும் சட்டப்பூர்வ குறைந்தபட்ச ஆதார விலை (எஸ்.எம்.பி) மற்றும் சர்க்கரை உற்பத்திக்கு ஆகும் செலவு ஆகியவற்றைக் கணக்கிட்டு, அதனடிப்படையில் 'லெவி' சர்க்கரைக்கு விலை நிர்ணயம் செய்யப்பட்டது. ஆனால், 'கரும்புக்கு மாநில அரசு பரிந்துரைக்கும் (எஸ்.ஏ.பி) விலையையும் சேர்த்தே கணக்கிட்டு லெவி சர்க்கரைக்கு விலை கொடுக்கவேண்டும்’ என்று உச்ச நீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடர்ந்தனர் ஆலை முதலாளிகள். அவர்களுக்குச் சாதகமாக தீர்ப்பு வந்ததால், 'கோடிக்கணக்கான ரூபாயை லெவி சர்க்கரைக்காக ஆலைகளுக்கு அரசாங்கம் வழங்க வேண்டி இருக்கிறது’ என்று சட்டத்தில் மாற்றம் கொண்டு வந்தார், சரத் பவார். அதாவது, 'குறைந்தபட்ச ஆதார விலை’யை, 'நியாயமான மற்றும் ஆதாய விலை’ (எஃப்.ஆர்.பி) என்று மாற்றினர். இத்துடன், 5(ஏ) என்கிற விதியையும் (ஆலைகளின் சர்க்கரை விற்பனை விலையில் உள்ள லாபத்தில் விவசாயிகளுக்கு பங்கு கொடுப்பது) நீக்கி விட்டனர். இதன் மூலம், 'சர்க்கரை என்ன விலைக்கு விற்பனை செய்யப்பட்டது? எவ்வளவு லாபம் கிடைத்தது? என்பதை யெல்லாம் தெரிந்துகொள்ளும் உரிமை, விவசாயிகளிடம் இருந்து பறிக்கப்பட்டு விட்டது.

தூங்கும் சட்டங்கள்!

அதேபோல, 'மத்திய அரசு அறிவிக்கும் விலையை, கொள்முதல் செய்த 14 நாட்களுக்குள் ஆலைகள் கொடுக்க வேண்டும்’ என்று 1966-ம் ஆண்டு கரும்புக் கட்டுப்பாட்டுச் சட்டம் சொல்கிறது. அப்படி, பணம் கொடுக்கா விட்டால் நேரடியாக மாவட்ட நிர்வாகத்தின் மூலம் நடவடிக்கை எடுக்க முடியும். சமீபத்தில் துவங்கப்பட்ட 7 தனியார் சர்க்கரை ஆலை களுக்கும், 'வாகன வாடகை மற்றும் மாநில அரசின் பரிந்துரை விலையையும் கட்டாயம் கொடுக்க வேண்டும்’ என்ற நிபந்தனையின் அடிப்படையில்தான் உரிமம் வழங்கப் பட்டுள்ளது. ஆனால், இதுவரையில் மாநில அரசு எந்த ஆலை மீதும் நடவடிக்கை எடுக்கவில்லை.

ரெங்கராஜன் குழுவின் ஏமாற்று வேலை!

நாடு முழுவதும் சுற்றுப்பயணம் செய்து விவசாயிகளுக்கு ஆதரவாக 1974-ம் ஆண்டு சமர்பிக்கப்பட்ட 'பார்கவா’ கமிஷன் அறிக்கையை ஓரங்கட்டிவிட்டு, சமீபத்தில் போடப்பட்ட ரெங்கராஜன் கமிஷன் பரிந்துரையை மத்திய அரசு அமல்படுத்தி இருக்கிறது. 'தனியார் ஆலைகள் உற்பத்திச் செலவில் 10 சதவிகிதம் அளவுக்குக் கொடுத்து வந்த லெவி சர்க்கரையைக் கொடுக்கத் தேவையில்லை’ என மாற்றியதோடு, 'ஒரு மாதத்துக்கு இவ்வளவு சர்க்கரையைத்தான் விற்பனை செய்ய வேண்டும்’ என்று இருந்த விதியையும் நீக்கிவிட்டனர். அதனால், அனைத்து ஆலைகளும் ஒரே நேரத்தில் சர்க்கரை விற்பனை செய்ய ஆரம்பித்ததால், விலை குறைந்தது. மத்திய அரசு, விலை குறைவைக் கட்டுப்படுத்துவதற்காக, 15 சதவிகிதமாக இருந்த இறக்குமதி வரியை 40 சதவிகிதமாக தற்போது உயர்த்தியுள்ளது. 2013-ம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதத்திலேயே இப்படி உயர்த்தியிருந்தால், சர்க்கரை விலை இவ்வளவு குறைந்திருக்காது'' என்ற கோதண்டராமன்,

'சர்க்கரையை அத்தியாவாசியப் பொருட்கள் பட்டியலில் அரசு வைத்திருக்கிறது. ஆனால், உற்பத்தியாகும் சர்க்கரையில் 25 சதவிகிதம் மட்டும்தான் வீடுகளிலும், சிறிய கடைகளிலும் பயன்படுத்தப்படுகிறது. மீதி... குளிர்பான கம்பெனிகள், மருந்து தயாரிப்பு நிறுவனங்கள், இனிப்பு வகைகள் தயாரிக்கும் பெரிய கடைகள்தான் பயன்படுத்துகின்றன. அதனால், மக்களுக்குக் கொடுக்கும் சர்க்கரையைக் குறைந்த விலையிலும், பெரிய நிறுவனங்களுக்கு விற்கும் சர்க்கரையை அதிக விலையிலும் விற்பனை செய்தால், விலை உயர வாய்ப் புள்ளது. தவிர, ஒரு லிட்டர் பெட்ரோலில் 10% முதல் 25% எத்தனால் கலக்க அனுமதி கொடுப் பதன் மூலமும் ஆலைகளின் லாபத்தை அதிகப்படுத்தலாம். இவற்றையெல்லாம் கடை பிடித்தால், ஆலைகளுக்குக் கூடுதல் லாபம் கிடைக்கும். அதன்பிறகு, விவசாயிகளுக்கு உரிய பணத்தைக் கொடுப்பதில் பிரச்னை இருக்காது என்று நம்பலாம்'' எனச் சொன்னார்.

-இன்னும் குமுறுவார்கள்

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism